Προσκύνημα στο καφέ του Νομισματικού Μουσείου

Οι θεούσες τις Κυριακές τα πρωινά παίρνουν σβάρνα τα μοναστήρια. Λέει η μία «Εχει έναν θαυματουργό Αγιο Φανούρη στην Μαγούλα» και τρέχουνε όλες μαζί να πάνε να προσκυνήσουνε. Τώρα, το λογικό κενό που δημιουργείται με το αν στην Μαγούλα ο Αγιος Φανούρης είναι θαυματουργός σημαίνει ότι ο Αγιος Φανούρης που είναι στην Ακράτα δεν τα καταφέρνει δημιουργεί ερωτήματα. Σημαίνει ότι υπάρχει ένα ladder όπως στο τένις από Αγιους Φανούρηδες που το No 1 κάνει θαύματα για πλάκα και το Νο 200 για να θεραπεύσει ένα πρόβλημα πλατυποδίας θέλει μια εβδομάδα ; Επίσης υπάρχει ladder Αγίων που ας πούμε σε μέσο όρο οι Αγία Βαρβάρα κάνει περισσότερα θαύματα από τον Αγιο Νεκτάριο ; Τέλος οι Αγιοι είναι σταθεροί ; Κρατάνε την θέση τους ή ανεβοκατεβαίνουν στο ladder των θαυμάτων, για λόγους που δεν τολμώ να ερευνήσω ; Το ερώτημα απευθύνεται στους θεολόγους αναγνώστες της στήλης. Δεκτές μόνο οι απαντήσεις που δεν θα είναι του κουτουρού αλλά θα συνοδεύονται από αναφορές στα γραπτά των αγίων πατέρων. Το αντικείμενο όμως του πονήματος δεν είναι τα θαυματουργά μοναστήρια αλλά τα καφέ της Αθήνας που σαν τις θεούσες επισκεπτόμαστε με τα παιδιά κάθε Σαββάτο μεσημέρι.

Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα καφέ της Αθήνας είναι το καφέ του Νομισματικού Μουσείου. Το καφέ το συναντάς στην δεξιά πλευρά της Πανεπιστημίου – κατεβαίνοντας – ανάμεσα στην Βουκουρεστίου και την Αμερικής. Εχει την μοναδικότητα ότι βρίσκεται σε εσωτερική αυλή. Οι εσωτερικές αυλές που είναι σπάνιες στην Αθήνα χρησίμευαν στα αρχοντικά σπίτια για να μπαίνει η άμαξα από την μία πλευρά και να βγαίνει από την άλλη χωρίς να χρειάζεται να στρίψει, αφού οι ρόδες στις άμαξες δεν έστριβαν. Η αυλή του νομισματικού έχει σε ένα σημείο έχει σκαλοπάτια τα οποία πιθανόν προστέθηκαν αργότερα. Τα ανεβαίνεις και βρίσκεσαι στην αυλή του καφέ.

Η οποία αυλή είναι το στοιχείο που μετράει. Εχει μήκος πάνω από 30+ μέτρα καλύπτει σε σχήμα Π την πίσω πλευρά του μουσείου, έχει δέντρα και τα τραπεζάκια που πρέπει να είναι πάνω από 20 βρίσκονται στις δύο πλευρές. Σημαίνει ότι βρίσκονται σε αρκετή απόσταση το ένα από το άλλο και ότι η μια παρέα δεν ενοχλεί την άλλη με ένα ελάττωμα. Είναι δύσκολο να ενώσεις δύο τραπέζια αν η παρέα είναι πάνω από τέσσερα άτομα. Και επειδή η παρέα με τις θεούσες του καφέ του Σαββάτου είναι πάνω από έξη σημαίνει ότι πρέπει να κάτσουμε in eine gemütliche atmosphere που λέμε και οι γερμανοτσολιάδες.

Καφές και τα παρελκόμενα decent. Εχω δει να σερβίρουνε σάντουιτς, γλυκά τύπου cheese cake και τα σχετικά αλλά ομολογώ ότι δεν έχω γνώμη γιατί τις φορές που πήγαμε είχανε πέσει στο τραπέζι κάτι τυροπιτάκια που τα τσακίσαμε. Γεγονός που σημαίνει ότι μας έπαιρνε αφού η πελατεία είναι κουλτούρα. Δεύτερης, τρίτης ηλικίας αλλά και φοιτητές πιθανότατα της σχολής Καλών Τεχνών που πάνε στο Μουσείο για να πάρουν κόλπα.

Υ.Γ. Το καφέ τους Νομισματικού Μουσείου, που το καλοκαίρι μετράει για την αυλή του αλλά έχει κλειστό χώρο. Ένα κυκλικό πρόχειρο αλλά χαριτωμένο κτίσμα, περιτριγυρισμένο με τζάμι, που μπορείς να βλέπεις και να ακούς την βροχή αλλά πρέπει να είσαι τυχερός για να βρεις τραπέζι.