Προεκλογικό Spotspotting

Ένα σποτάκι στο οποίο δυστυχώς ο δημιουργός το φοβήθηκε. Στο ρόλο του δημοσίου υπαλλήλου, έτσι όπως είναι όλη η ιδέα, θα έπρεπε να παίξει ο Κώστας Γκουζγκούνης. Η βασική συγκίνηση με αυτό το σποτάκι, προέρχεται από το γεγονός ότι όλοι ξέρουμε πως, πιθανότατα, ο Βασίλης Λεβέντης, για πρώτη φορά, θα μπει στη Βουλή. Το συγκεκριμένο σποτάκι, έχει το φοβερό πλεονέκτημα ότι είναι ανοιχτό σε όλες τις εκδοχές και φτιάχνει τη φαντασία για το τι μπορεί να συναντήσει ανοίγοντας την πόρτα ο Βασίλης Λεβέντης και σε τι κατάσταση μπορεί να πετύχει τον νεοέλληνα στον οποίο θα αφήσει το πρόγραμμά του.

Γι αυτό λέω ότι το να κωλοβαράει ο δημόσιος υπάλληλος και να μιλάει απλά στο τηλέφωνο ήταν πολύ λίγο…

Στο ΚΚΕ για μια ακόμα φορά δεν έκαναν την υπέρβαση. Φοβήθηκαν… Διάλεξαν ένα αναμενόμενο επαναστατικό ρητό του Λουντέμη, ενώ θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν ένα του ιδίου, πιο πιασάρικο για το γυναικείο πληθυσμό που είναι και η μεγάλη πλειοψηφία των ψηφοφόρων: «Αγαπώ θα πει εγώ αγαπώ…. Το τι κάνει ο άλλος είναι δική του δουλειά»…

Έτσι κι αλλιώς τα υπόλοιπα που λέει το ΚΚΕ προεκλογικά είναι εντελώς γνωστά.

Σε βίντεο… Ακριβώς αυτό που έχει γράψει ο Νίτσε στο ‘Λυκόφως των Ειδώλων’ για την αγανάκτηση που νιώθει ο αδικημένος Αναρχικός και πόσο ίδια είναι με την ιερή αγανάκτηση του Χριστιανού...

Νεαρός με γυαλί στέκα στο μαλλί, χτυπάει τη πόρτα διαμερίσματος δεκαετίας του ’50 ( σίγουρα ήταν κάποιου γνωστού ή το πιο φτηνό για το γύρισμα) και μπαίνει με τη δική του θέληση να παίξει Poker και μάλιστα το κλασσικό αμερικανικό παιχνίδι Texas Holdem.

Συμμετέχει κανονικά και στο πρώτο μοίρασμα ‘μιλάει’ τελευταίος… Όλοι πριν από αυτόν ποντάρουν χοντρά γιατί φανερά έχουν καλό φύλλο. Όταν έρχεται η σειρά του δικού μας έχει ένα διπλό και ένα εφτάρι, οπότε αγανακτεί και … ΑΝΤΑΡΣΥΑ, και αναποδογυρίζει το τραπέζι, καιPoutanaola…

ΣΣ: Έβγαλαν και αυτό το σποτάκι με τις δυο εκδιδόμενες τύπισσες που η μια επαναστατεί και το σκάει από τον νταβατζή. Όποιος καταλαβαίνει σε ποιον ψηφοφόρο απευθύνεται, εκτός από τον στερημένο που βλέπει δυο ωραίες γκόμενες και φαντάζεται ότι ο ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι γεμάτος με τέτοιες, ας μου γράψει…

Στο ΠΟΤΑΜΙ διάλεξαν μια πολύ ωραία ιδέα (αν και αντιγραφή του Good Βye Lenin) που δείχνει με περιληπτική ακρίβεια τι έχει γίνει τα τελευταία έξι χρόνια στην Ελλάδα. Όμως παικτικά είναι ψιλοχάλια, δηλαδή το ακριβώς αντίθετο από αυτό των ΑΝ.ΕΛ με το σπασμένο χέρι όπου ο Καμμένος δείχνει πόσο μεγάλος ηθοποιός είναι.

Μια ελληνική οικογένεια λοιπόν, “ξανασυναντάει” τον πατέρα που ήταν σε κώμα επί έξι χρόνια. Η οικογένεια είναι φανερά εβραϊκής καταγωγής, γιατί εκτός από τις κλασικές εβραϊκές μύτες που έχουν όλοι, ο πατέρας με το που ξυπνάει μετά από έξι χρόνια ρωτάει κατευθείαν «Τι γίνεται το μαγαζί μας;». Μπορεί να ήταν αυτό το μήνυμα που ήθελαν να περάσουν από το ΠΟΤΑΜΙ, αλλά σε ένα τεράστιο βιντεάκι (2:20) μπορούσε να ξεκινήσει με ένα «Τι κάνετε; Χαίρομαι που σας ξαναβλέπω».

Δύο πράγματα σκεφτήκαμε όλοι όσοι είδαμε πρώτη φορά το σποτάκι.

1: Ο Καμμένος είναι ηθοποιάρα.

2: Σίγουρα το είχε εγκρίνει ο Τσίπρας αυτό το σποτ; Είναι εντελώς εις βάρος του Τσίπρα, χωρίς να είναι και πολύ υπέρ του Καμμένου.

Μετά από αυτό το αιφνιδιαστικό σποτάκι ο Καμμένος έκανε το εντελώς αναμενόμενο: έβγαλε ένα σποτ με το οποίο ήθελε να συγκινήσει τα ελληνικά στρατά αλλά και όσους στρατολάγνους ψηφοφόρους μπορούσε να πάρει κυρίως από τη Χρυσή Αυγή…

Το τελευταίο δε σποτ, σε δύο συνέχειες, με το οποίο τελικά «αποκάλυψε» τι έγραφε το χαρτάκι που ξέχασε ο Μειμαράκης στο debate, καλύτερα να μην το έκανε. Όλοι σκεφτήκαμε, σίγουρα και ο Μειμαρακης, ότι «Καμμένος είναι αυτός μπορεί να πετάξει οτιδήποτε στο προεκλογικό παιχνίδι για να μπει στη Βουλή». Τελικά αποκάλυψε ένα καραβάκι που το λένε ΕΛΛΑΣ και αυτός δεν το ξεχνάει. Αλλαντάλλων… Πάντως και σ’ αυτά τα χάλια σποτάκια έπαιξε πολύ ωραία ο μπαγάσας και είμαι σίγουρος ότι του βγήκαν εύκολα. Ζήτημα να έκανε πάνω από δυο γυρίσματα για κάθε σκηνή… Πολύ καλύτερος ηθοποιός από πολιτικός…

Η ΝΔ βγήκε πρώτη από όλους, και με αυτό το έξυπνο σποτάκι το οποίο είμαι σίγουρος ότι στο επιτελείο της ήταν εντελώς βέβαιοι ότι θα σκίσει. Τελικά πέρασε αδιάφορα.

Αργότερα στη ΝΔ έβγαλαν διάφορα σποτάκια με τίτλο «Μια μέρα από τη ζωή του τάδε…», όπου έδειχναν τη μαύρη ζωή που ζουν διάφορες κοινωνικές ομάδες. Αληθινό αλλά πολύ ψυχοπλακωτικό. Όμως, όσο ανέβαινε η δημοτικότητα του Βαγγέλα, κατάλαβαν και οι ίδιοι ότι τα σποτάκια της ΝΔ δεν είχαν καμμία σημασία και δεν τα θυμάται και κανένας.

Έμενα όμως μου άρεσε αυτό:

Το μήνυμα είναι δευτερεύον… Ειλικρινά μου αρέσει πολύ ο τρόπος που μιλάει ο Βασίλειος - Ευάγγελος Μειμαράκης, και να φανταστείτε ότι αυτός είναι ο καλύτερος του και μετά από πολλές πρόβες.

ΣΣ: Θα ήθελα πάρα πολύ να δω τις εκδοχές ομιλίας του Βαγγέλα που απορρίφθηκαν.

7. ΣΥΡΙΖΑ

Νομίζω ότι τα σποτάκια του ΣΥΡΙΖΑ ήταν ελαφρώς αδιάφορα συν το ότι υπήρξε και το γνωστό μπέρδεμα με το παρόμοιο σύνθημα της ΝΔ, που οδήγησε στην αλλαγή του συνθήματος του ΣΥΡΙΖΑ. Το «Μόνο Μπροστά» έγινε «Κερδίζουμε το Αύριο». Εννοείται ότι σε όλα τα σποτάκια υπάρχει είτε ή έμμεση αναφορά στον Τσίπρα, «αυτος που στάθηκε όρθιος» κλπ ή είναι απευθείας Τσιπροκεντρικά με τον ίδιο να εμφανίζεται προσωπικά. Η κάμερα τον θέλει πολύ και σπάνια στο τέλος κάποιος θυμάται τι έχει πει… Ευτυχώς.

Το σποτ με το σύνθημα «Συμφέρον όλων μας είναι να μην υπάρχουν συμφέροντα» είναι ακριβώς σαν το παραδοξο του Επιμενίδη «Κρῆτες ἀεὶ ψεῦσται» (οι Κρήτες είναι πάντα ψεύτες), ο οποίος ηταν Κρητικός.

ΣΣ 1: Παρότι κυβέρνησε μόνο 7 μήνες, πρέπει να είναι η πρώτη φορά που ένα κυβερνών κόμμα δεν έχει να παρουσιάσει σε προεκλογικό σποτάκι έργο στα σοβαρά.

ΣΣ 2: Έξυπνη η συμβουλή του όποιου επικοινωνιολόγου που τους έπεισε να μην αναφερθούν ιδιαίτερα οι καθαρίστριες.

Το κόμμα έχει οικονομικά προβλήματα και αυτό φάνηκε σε όλα τα προεκλογικά σποτ που έβγαλε. Είπαμε, όλοι είμαστε ΠΑΣΟΚ, αλλά όχι κι έτσι…

Αν οι ψηφοφόροι έκριναν με βάση τα σποτ, το ΠΑΣΟΚ και σε συνδυασμό με το ότι η Φωφη έπαιζε σε αυτά και μάλιστα απευθυνόταν στον κόσμο πολύ σοβαρά, θα έπαιρνε 0,5%- 0,7%...

Για τους περισσότερους η μεγάλη έκπληξη της προεκλογικής καμπάνιας…

Όμως, για μένα, μόνο ο Λαφαζάνης είχε πλάκα ως κόντρα ρόλος του εαυτού του, και κυρίως αυτό το σατανικό γελάκι που έκανε στον ταξιτζή. Η Ζωή είναι μεγάλο ψώνιο και της ήταν πανεύκολο αυτό που έκανε. Την ολη ιδέα την θεωρώ αποτυχημένη γι αυτό που ήθελε να πετύχει, γιατί το ότι θα πάνε στο νομισματοκοπείο και θα κάνουν ντου να πάρουν τα 22 δις το έχουν πει. Άρα στην ουσία αυτοτρολάρονται. Επίσης ο συνδυασμός το να διαβεβαιώνει ο Λαπαβίτσας τον ‘Σταυρό Θεοδωράκη’ να μην ανησυχεί για το τι θα συμβεί αν πάμε στο εθνικό νόμισμα, περισσότερο ανησυχητικό είναι.