Against modern dance
Το θέατρο της Δόρας Στράτου ανήκει στην πρώτη εποχή του μαζικού τουρισμού. Μέχρι την δεκαετία του ’50 οι ξένοι ερχόντουσαν στην Ελλάδα για δουλειά ή για περιήγηση. Οι πρώτοι έκαναν ότι είχαν να κάνουν έτρωγαν στα ξενοδοχεία που είχαν «διεθνή κουζίνα» άιντε να πήγαιναν και ένα βράδυ στον Γεροφοίνικα, τον Κωστογιάννη ή τον Βασίλαινα και επέστρεφαν στις πατρίδες τους. Οι δεύτεροι ήξεραν από την αρχή γιατί ερχόντουσαν. Πήγαιναν το πρωί στο Σούνιο, προβληματιζόντουσαν σε πιο βράχο έκανε γκελ ο Αιγέας όταν έριξε την βουτιά και επέστρεφαν νωρίς το βράδυ στο ξενοδοχείο για να είναι φρέσκοι για τις Μυκήνες. Την δεκαετία του ’60 για πρώτη φορά εμφανίζεται η έννοια του τουρισμού. Ανθρωποι δηλαδή που ταξιδεύουν σε μια χώρα - που θα μπορούσε να είναι και κάποια άλλη - και το αντικείμενο τους είναι να διασκεδάσουν. Για την ακρίβεια να τους διασκεδάσουν και τα μπαλέτα της Δώρας Στράτου έκαναν ακριβώς αυτό. Διασκέδαζαν τους τουρίστες παρουσιάζοντας την δημοτική μουσική και χορούς στην πιο εύπεπτη μορφή τους, κάτι σαν τα bluesόπως παίχτηκαν την ίδια δεκαετία από τους Rolling Stones. Χωρίς πολλά τσαλίμια και φούρλες, σε κλασικές ενορχηστρώσεις Σκαλκότα αλλά επίσης με σεβασμό. Τον σεβασμό που έχουν οι άνθρωποι της αστικής τάξης – η Στράτου ήταν κόρη του πρωθυπουργού που εκτελέστηκε στο Γουδί – σε κάτι που αντιλαμβάνονται ότι έχει αξία αλλά δεν μπορούν να το αφομοιώσουν με την κουλτούρα τους.
Σαν κτίριο το θέατρο της Δόρας Στράτου είναι διατηρητέο. Ο πρώτος λόγος είναι ότι δεν είναι κτίριο. Το μοναδικό κτίσμα είναι οι τουαλέτες – αυθεντικής αρχιτεκτονικής λόχου νεοσυλλέκτων circa 1970 – ενώ όλα τα υπόλοιπα είναι από ξύλο και λυόμενα. Με αποκορύφωμα την σκηνή που φαίνεται αμφιθεατρικά από την κερκίδα, που τα μαδέρια μετά από τόσα χρόνια έχουν αφήσει κενά ώστε να φαίνεται το υπόγειο. Charm στην νιοστή, όπως και τα χορευτικά συγκροτήματα που ανέβηκαν στην σκηνή το βράδυ της Δευτέρας, στην δεύτερη από τις τρεις ημερίδες του τμήματος Αθηνών του Διεθνούς Συμβουλίου Χορού της UNESCO.
Οπου με ένα ταλιράκι για εισιτήριο και ένα τριαράκι για την μπύρα (Mythos το μεγάλο κουτί) ο υπογράφων είδε έξη χορευτικά συγκροτήματα, από τους συλλόγους Μπέσα, Εν Τανάγρα, Διαμαντής Παλαιολόγος, Ξέσυρτος, την Ομάδα Απανταχού Κείων, τον Πολιτιστικό Σύλλογο Πύλης Δερβενοχωρίων και την Χορευτική Παρέα Αττάρης να κάνουν το καλύτερο δυνατόν, όπως μόνο οι ερασιτέχνες μπορούν να κάνουν. Κάτι σαν Against Modern Dance σε αντιστοιχία του Against Modern Football.
Γιατί μόνο ερασιτέχνης μπορεί να φορέσει 63 μέτρα ύφασμα φόρεμα, όπως οι κυρίες από την Κέα και να χορέψει στους 25 βαθμούς. Και μόνο ερασιτέχνης μπορεί να είναι αρβανίτης από τα Δερβενοχώρια και να ντυθεί και να χορεύει ποντιακά επειδή ο Σύλλογος του Καλάμου είχε προλάβει να κλείσει τα συρτά και τα τσάμικα. Με χορευτές και χορεύτριες που ξεκίναγαν από τα 16 και έφταναν τα 60 και που κάλυπταν τις κατηγορίες από τα 45 μέχρι τα 100+ κιλά. Μια προσπάθεια να αναπαρασταθεί το γνήσιο, που χωρίς να το καταλαβαίνει δημιουργούσε κάτι άλλο σε ένα από τους πιο χαριτωμένους, ρετρό χώρους της Αθήνας.
