Καμαρούλα μια σταλιά 2Χ3

Αγόρασα το πρώτο μου στέρεο το 1971. Ενας Ισπανός στο Earl’s Court μου είχε πουλήσει μία πόρπη για ζώνη, το The Encyclopedia of Demonology and Witchcraft και καμιά δεκαριά LP’s και από το να γίνω σατανιστής ή να αγοράσω δέρμα για να βάλω την πόρπη προτίμησα να αγοράσω ένα στέρεο να ακούω τους δίσκους. Αφού έψαξα το Exchange and Mart και το μόνο που έβρισκα ήταν τα παλιά έπιπλα στέρεο που δεν χωράγανε στο δωμάτιο μου αποφάσισα να το πάρω καινούργιο. Το πιο φτηνό, από το πιο φτηνό μαγαζί που βρισκόταν στο τέρμα της Queen’s Way. Δεν ήταν τίποτα της προκοπής. Ηταν από εκείνα που είχαν δύο ηχεία αντί για καπάκια αλλά με κάποια καλή θέληση μπορούσες να το πεις στέρεο και με το που γυρίσω σπίτι το βράδυ να ακούσω τους δίσκους.

Το έβγαλα από το κουτί, το μοντάρισα και αφού έριξα μια γρήγορη ματιά στις οδηγίες έβαλε την πρίζα στο ντουί. Δηλαδή τα τρία γυμνά σύρματα. Το στέρεο δεν είχε στην συσκευασία πρίζα αφού δεν περιλαμβανόταν στην τιμή. Εδινες 30 λίρες και μετά έπρεπε να δώσεις άλλο ένα σελίνι ή να διακινδυνεύσεις να σε βαρέσει το ρεύμα βάζοντας τα γυμνά καλώδια στην πρίζα, όπως στην καψούρα να ακούσω τους δίσκους έκανα εκείνο το βράδυ. Με χαρά μου λοιπόν μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι σε αυτό το σημείο η Αγγλία δεν έχει αλλάξει.

Από Πέμπτη μέχρι το βράδυ της Κυριακής είχα πάει στο Λονδίνο για να δω την Αναστασία και τον Σαμ (κόρη + φίλος κόρης) και να φάμε ότι τρώγετε και να πιούμε ότι πίνεται under the pretext ότι μιλάγαμε για το μέλλον του ζεύγους. Επειδή μένουν στο Βόρειο Λονδίνο έκλεισα δωμάτιο στο Tune Hotel, πέντε λεπτά από το King’s Cross. Είχα κλείσει το δωμάτιο μέσω της Expedia και έκανε 300 λίρες για τρεις διανυκτερεύσεις. Στην reception με υποδέχτηκε μια συμπαθητική ξανθή κοπέλα, γύρω στα 25, που ο μόνος λόγος να έχει την δουλειά μπορούσε να ήταν πρόγραμμα του ΟΗΕ για την κοινωνική ένταξη μεταναστών από την Ανατολική Ευρώπη. Δεν είχα confirmation για το check-in και της συνάντησης με την ξανθή είχε προηγηθεί mail της Αναστασίας στο ξενοδοχείο – το οποίο δεν έχει τηλέφωνο ή αν έχει το έχουν κρύψει επιμελώς – στον μάνατζερ. Αναστασία «Hello there, I'd like to confirm that you're expecting my father, Antonis Panoutsos, to check in tomorrow at your hotel and leave Sunday, and that the room has been paid for in advance. Thank, Anastasia». Μάνατζερ «Thanks for your email. We’ll take care about your father. Best regards, Alessandro Arosio». Αν διαβάζεις ένα τέτοιο mail και είσαι στην θέση τουfather που ο Alessandro Arosio, will take care και δεν σου παγώσει το αίμα είσαι φτιαγμένος για το Scarface II.

Οι δρόμοι μου με τον Alessandro Arosio δεν διασταυρώθηκαν αλλά η ξανθιά ήταν αρκετή. Πρώτα θεώρησε υποχρέωση της να μου κόψει το αίμα πιλατεύοντας ένα κομπιούτερ που προσπαθούσε να βρει τοreservation. «Ι canottt finddd ittt, Ι canottt finddd ittt» έλεγε με την βγαλμένη από την στέπα προφορά της. Μετά «I finddd ittt». Oυφ. Μετά με πληροφόρησε ότι μένω στο δωμάτιο 329 και ότι – Ω ας ηχήσουν οι σάλπιγγες του παραδείσου – επειδή έκλεισα με την Expedia έχω δικαίωμα σε δωρεάν πετσέτα. Μάλιστα. Είχα πληρώσει 300 λίρες, δηλαδή 450 ευρώ, αλλά αν είχα μπει στο ξενοδοχείο και είχα κλείσει δωμάτιο θα έπρεπε να πληρώσω 2 λίρες για την πετσέτα μαζί με ένα μικρό shower gel, χρώματος καφέ όπως αυτά της μπύρας που πούλαγαν στα περίπτερα την δεκαετία του ‘70 και ένα σαπουνάκι που θα μπορούσε να γίνει μικρό αλλά πολύ μικρό υπόθετο.

Το δωμάτιο ήταν λίγο χειρότερο από αυτό που έχει ο Anders Behring Breivik. Και ο Νορβηγός δολοφόνος έχει διαμαρτυρηθεί ότι το κομπιούτερ του δεν έχει internet connection ενώ το δωμάτιο μου δεν είχε καν κομπιούτερ. Επίσης δεν είχε τηλέφωνο και για θέρμανση είχε ένα air condition των 7.200 btu από αυτά που βάζουμε στα εξοχικά και οι τοίχοι είχαν την διακόσμηση που η υπεράσπιση του Breivik θα είχε καταγγείλει στην οργάνωση εναντίον των άσπρων κελιών. Μια αίσθηση που επέτεινε η «θέα» του παραθύρου, που αν ήσουνα πάνω από 1.80 και στεκόσουνα στις μύτες των ποδιών μπορούσες να δεις δύο ενδιαφέροντα ντουβάρια και στο βάθος ουρανό. Εκτός αν ήθελες να αποσυρθείς στο μπάνιο του 2Χ1 με το πλαστικό κουβούκλιο που μπορούσες να κάνεις ότι κάνουν στα μπάνια και μετά να ντυθείς ξεκρεμώντας τα ρούχα σου από τις τρεις κρεμάστρες χωρίς ντουλάπα ή από τα τρία καρφιά στον τοίχο. Και περιμένοντας να έρθει η Τρίτη μέρα για να καθαρίσουν το δωμάτιο και να στρώσουν το κρεβάτι, όπως ενημέρωνε το χαρτάκι στο ξύλο κάτω από τον καθρέφτη, αφού φυσικά στο δωμάτιο δεν χώραγε γραφείο και καρέκλα.

Υποθέτω δεν υπήρχε πρωινό. Για την ακρίβεια στην είσοδο δεν υπήρχε αίθουσα για να πιεις καφές. Δεν υπήρχαν τραπέζια. Δεν υπήρχαν καρέκλες. Μπορούσες να πάρεις τον εσπρέσο σου από ένα μικρό μηχάνημα από αυτά που έχουμε στα σπίτια και να τον πιες όρθιος στην είσοδο, σαν οικοδόμος που έχει σταματήσει για break και τσιγάρο.

Το πρωί της Κυριακής στην έξοδο η ξανθιά σαν τους αστυφύλακες στις ταινίες περιμένουν τον κρατούμενο, βγάζουν τα πράγματα του τον καφέ φάκελο και λέει «Watch, keys, 20 dollars and 40 cents». Μόνο που δεν ήθελε να δώσει αλλά να πάρει. «Τo leave your back till 1 ‘o clock you have to pay 2,50 pounds». Ομολογώ ότι εντυπωσιάστηκα. Απέφυγα να ρωτήσω κάτι περισσότερο αφού φοβήθηκα ότι θα πει «Me to reply you have to pay 1 pound».

Αντισταθείτε. Μιλάμε για το ryanairization ξενοδοχείων. Στο οποίο το επόμενο βήμα είναι το χαρτί της τουαλέτας που θα είναι αριθμημένο και η ξανθιά θα μπαίνει και θα μετράει πόσο χρησιμοποίησες.

Κατά τα άλλα πρέπει να πω ότι τα πέρασα μια χαρά, ότι είδαμε το The Curious Incident of the Dog in the Night Time, στο Gielgud, φάγαμε φοβερά dim sum σερβιρισμένα από τον πιο στραβωμένο κινέζο σερβιτόρο του China Town και κάναμε ότι τέλος πάντων κάνουν οι μπαμπάδες όταν στο Λονδίνο συναντάνε τις κόρες τους και τους Σαμ τους για να ακούσουν τα σχέδια τους. Για τα οποία μπορεί να σας γράψω από το Costa Navarino που φεύγουμε την Τρίτη μαζί με τον Χρήστο Μιχαηλίδη για να πάρουμε μέρος στο Pro Am που διοργανώνει η Aegean αυτή την εβδομάδα.