Ο ταξιτζής χτυπάει πάντα δύο φορές

Θεσσαλονίκη.

Η πόλη στην οποία μπορείς να μπεις την ίδια μέρα δύο φορές στο ίδιο ταξί. Και όταν ο ταξιτζής είναι ο Λάζαρος..

Σάββατο μεσημέρι στον Βαρδάρη σταματάω ένα ταξί για να με πάει στην ΔΕΘ όπου γινόταν η Διεθνής έκθεση βιβλίου. Τελικά είναι διπλοκούρσα και πίσω κάθεται ένα ζευγάρι οι οποίοι μιλάνε ισπανικά. Όταν ο άντρας ακούει να εξηγώ στον ταξιτζή ότι πηγαίνω στη διεθνή έκθεση βιβλίου λέει «αφήστε μας κι εμάς στο ίδιο σημείο γιατί πάμε στην ίδια έκθεση».

Ο ταξιτζής παραξενεμένος του λέει «μιλάς και ισπανικά και ελληνικά καλά. Τελικά είσαι ισπανός ή έλληνας;».

«Ισπανός αλλά δούλευα έξι χρόνια στην ισπανική πρεσβεία στην Αθήνα, γι αυτό μιλάω καλά ελληνικά».

«Δηλαδή είσαι πρέσβης».

«Όχι, υπάλληλος στην πρεσβεία».

«Όσοι είστε στην πρεσβεία δεν είστε πρέσβεις;»

Αποφασίζω να παρέμβω και ρωτάω τον ταξιτζή.

«Πως σε λένε;»

«Λάζαρο»

«Καλώς τον!»

Ο Λάζαρος!

«Θα με πας εκεί από όπου με πήρες το μεσημέρι»

«Έγινε. Δε μου λες τώρα που σε ξαναβρίσκω, η έκθεση για την Ντενίση ήταν;».

«Όχι ρε Λάζαρε, γιατί;»

«Γιατί πήρα δύο κούρσες που μου είπαν πήγαινέ μας στην έκθεση που μιλάει η Ντενίση».

«Λάζαρε, τη γουστάρεις τη Ντενίση;»

«Πολύ. Η μία πελάτισσα με είπε, “έλα”, αλλά εγώ την είπα δε μπορώ ν’ αφήσω το ταξί τώρα, του χρόνου θα ξανάρθει;».

ΣΣ: Η Μ. Ντενίση δεν του προέκυψε άσχετα του Λάζαρου. Παραβρέθηκε σε παρουσίαση βιβλίου και παρουσίασε δικό της βιβλίο.

Εν τω μεταξύ νωρίτερα στην Διεθνή έκθεση βιβλίου…

Το βράδυ του Σαββάτου, 9 με 10, θα παρουσιάζαμε με τον Γιάννη Μπασκόζο τον Αργεντίνο συγγραφέα Damian Tabarovsky. Η συζήτησή μας με αφορμή το βιβλίο του ‘Ιατρική Αυτοβιογραφία’, θα ήταν για την κρίση στην Αργεντινή, και μεταξύ άλλων για την επίδρασή της στα εκδοτικά πράγματα της Αργεντινής. Ο ίδιος είναι ένας 48χρονος συγγραφέας, και εκδότης, που ζει στο Μπουένος Άιρες. Είναι πολιτικοποιημένος με την αριστερά, και θεωρείται ένα από τα ανερχόμενα αστέρια της λατινοαμερικάνικης λογοτεχνίας.

Η ακριβώς προηγούμενη εκδήλωση από τη δική μας στον συγκεκριμένο χώρο, ήταν η παρουσίαση ενός καλού βιβλίου «Το πείραμα της Λατινικής Αμερικής» του Ιάσονα Πιπίνη, με ομιλίτριες την Έλενα Παναρίτη και την Εύα Καϊλή. Περιμένοντας, λοιπόν, με τον Ντάμιαν τη σειρά μας, παρακολουθούσαμε τις δύο ελληνίδες πολιτικούς - ο Ντάμιαν την Καϊλή και εγώ την Παναρίτη - να αναλύουν με μεγάλη άνεση και σιγουριά τι ακριβώς έχει συμβεί στην Αργεντινή. Επειδή υπήρχε μετάφραση ο Ντάμιαν άκουγε και χαμογελούσε. Κάποια στιγμή του είπα ότι βρήκα το πως θα ξεκινήσω τη δική μας συζήτηση: «Και τώρα κυρίες και κύριοι, ανεξάρτητα από το τι έχετε ακούσει μέχρι στιγμής για την Αργεντινή, εμείς σας έχουμε ‘the real stuff’, τον Αργεντίνο Damian Tabarovsky, να μας μιλήσει για την κρίση και την κατάσταση στην πατρίδα του. Βέβαια καταλαβαίνω ότι δεν μπορεί να ξέρει για την Αργεντινή όσα εμείς, αλλά ας τον ακούσουμε».

Τελικά, έτσι ακριβώς ξεκίνησα τη σύσταση του Ντάμιαν στο κοινό. Βέβαια, αυτά που μας περιέγραψε για την κατάσταση στην Αργεντινή δεν είχαν πολύ μεγάλη σχέση μέ αυτά που ξέρουμε εδώ, ήταν πολύ χειρότερα, αλλά πρέπει να λάβουμε σοβαρά υπόψη μας ότι αυτός δεν είναι Έλληνας και δεν ξέρει.

Μας είπε κάτι πολύ ενδιαφέρον: η κρίση στην Αργεντινή δημιούργησε πολλούς μικρούς εκδοτικούς οίκους με τρία άτομα προσωπικό ο καθένας, όπου ο εκδότης κάνει και

4-5 δουλειές ακόμα. Αυτοί οι εκδοτικοί οίκοι «λειτουργούν σαν μικρές ομάδες ανταρτών, εκδίδοντας πολλά από τα σπουδαία βιβλία στην Αργεντινή», παρότι εκεί δραστηριοποιούνται και κολοσσοί όπως ο Ρenguin.

Πολύ ενδιαφέρων τύπος ο Ντάμιαν, με σοβαρή άποψη που ξέρει και να την εκφράσει. Πρώτη του φορά στην Ελλάδα, κατ’ ευθείαν στην Θεσσαλονίκη. Πραγματικά ελπίζω να ξαναέρθει, στην Αθήνα αυτή τη φορά, για να τα πιούμε και να τα ξαναπούμε.

Την Κυριακή το μεσημέρι,12 με 1, στον ίδιο χώρο, είχαμε με τον Νίκο Κουρμουλή μια συζήτηση - αφιέρωμα για τη ζωή και το έργο του πολύ σπουδαίου Ουρουγουανού Εδουάρδο Γκαλεάνο, ο οποίος πέθανε στις 13 Απριλίου.

Στο τέλος της εκδήλωσης με πλησίασε μία κυρία και μου είπε: «Ευχαριστώ πάρα πολύ για τον τρόπο που παρουσιάσατε τον συμπατριώτη μου τον Γκαλεάνο, γιατί στη Θεσσαλονίκη όταν τους λέω ότι είμαι από την Ουρουγουάη όλοι μου λένε είστε συμπατριώτισσα του Πάμπλο Γκαρσία».

«Τι κάνετε εδώ στη Θεσσαλονίκη;»

«Είμαι υποπρόξενος της Ουρουγουάης». Και μου έδωσε την κάρτα της.

Η έκθεση ήταν πραγματικά υπέροχη με σχεδόν όλους τους ελληνικούς εκδοτικούς οίκους να είναι παρόντες και αρκετούς ξένους οίκους να έχουν περίπτερα.

Συνολικά 206 περίπτερα και συμμετοχή από 21 χώρες εκτός της Ελλάδας.

Η φετινή έκθεση ήταν αφιερωμένη «στην Ιβηροαμερικανική Λογοτεχνία».

Ταυτόχρονα υπήρχε περίπτερο και έγιναν εκδηλώσεις για τον ποιητή Μανόλη Αναγνωστάκη αφού ο Δήμος Θεσσαλονίκης του έχει αφιερώσει το Έτος 2015. Τιμώμενος ήταν και ο δοκιμιογράφος και ποιητής Ζήσιμος Λορεντζάτος.
Είχε πολύ κόσμο και μάλιστα με πληροφόρησαν από την έκθεση ότι ήταν περισσότερος από πέρυσι. Παρατήρησα ότι η πλειοψηφία των επισκεπτών ήταν νέα παιδιά, στέκονταν στα περίπτερα, κοιτούσαν τα βιβλία με ενδιαφέρον, τα ξεφύλλιζαν, και κάποιοι αγόραζαν.

Οι εκδηλώσεις ήταν πάρα πολλές, και υπήρχε ειδικό τμήμα με παιδικά βιβλία όπου γίνονταν και εκδηλώσεις για παιδιά.

Έμαθα ότι είχε πάρα πολύ κόσμο την Παρασκευή το βράδυ στην εκδήλωση για τον Τίτο Πατρίκιο και παρακολούθησα μια απρόσμενα ενδιαφέρουσα συζήτηση με θέμα «πώς γράφεται ένα κακό παιδικό βιβλίο».

Οι σοβαροί Θεσσαλονικείς έχουν ένα πραγματικό λόγο να υπερηφανεύονται, ότι η διεθνής έκθεση βιβλίου γίνεται στην πόλη τους.

Έχει τεράστια σημασία οι εκδότες να μην αφήσουν να κοπεί αυτό το νήμα.

Προφανώς εδώ και χρόνια δεν έχουν να περιμένουν πολλά από τις κυβερνήσεις και τους διαφόρους που κάνουν τους υπουργούς πολιτισμού. Οπως τον Νίκο Ξυδάκη που ήταν καλεσμένος στην Εκθεση αλλά δεν καταδέχτηκε.