Η πυγμαχία και τα Οσκαρ!

Στην Αμερική από την δεκαετία του ’30 κάθε punched up boxer που τέλειωνε την καριέρα του άνοιγε ένα night club. Το οποίο ήταν χλιδάτο, μάζευε τις φίρμες του mob με τα dollies τους και ο πρώην πρωταθλητής και ιδιοκτήτης του night club έλεγε ένα μικρό εισαγωγικό νούμερο με ατάκες που του είχαν γράψει.

Από το Raging Bull η σκηνή που έμεινε στον κόσμο ήταν η αρχική της πυγμαχίας με το ultra slow motion που ο ιδρώτας πετάγετε σε spray σε κάθε χτύπημα. Η μεγάλη σκηνή όμως είναι στην αρχή, στα παρασκήνια όταν ο Robert De Niro αποστηθίζει τα αστεία που θα πει όταν θα βγει στην σκηνή. Το εντυπωσιακό είναι ότι ο De Niro κάνει τα «σωστά» λάθη στην εκφορά του λόγου που θα είχε κάνει ένας ερασιτέχνης, πράγμα δύσκολο για έναν επαγγελματία. Επίσης δώστε βάση στο κείμενο που τα αστεία είναι αυθεντικά pedestrian των 50’s.

Το θυμήθηκα λόγω Οσκαρ που το 1980 για το Raging Bull ο De Niro είχε πάρει το βραβείο για τον πρώτο ανδρικό ρόλο. Οσο για τις υπόλοιπες ταινίες πυγμαχίας το The Fat City του John Huston έχει την απιθανότητα ότι ένα delivery boy μπορεί να γίνει πρωταθλητής, η ταινία έχει γεράσει άσχημα και φαίνεται στο τέλος αλλά αξίζει για την ηθοποιία του Jeff Bridges και του Stacy Keach. To The Champ του Franco Zeffireli είναι ένα έντιμο tear jerker. To Million Dollar Baby, που έχει σχέση με την πραγματική πυγμαχία όσο τα βατραχοπέδιλα με το μπαλέτο, επίσης tear jerker. Το Champion με τον Kirk Douglas και το Hard Times με τον Charles Bronson έχουν πιάσει ωραία την ατμόσφαιρα των 30’ς και των 40’ς. Το Rocky με το σενάριο εμπνευσμένο από τον Chuck Wepner έναν club fighterπου το 1975 άντεξε 15 γύρους με τον Mohammed Ali είναι μια πολύ καλή ταινία που αδικείται από τις αρπαχτές στα sequel.

Πολύ καλό downιάρικο noir είναι το Requiem for a Heavyweight με τον Anthony Quinn να τελειώνει την καριέρα του σαν κατσέρ, όπως είχε γίνει με τον Πρίμο Καρνέρα. Ο οποίος είχε έρθει να παίξει κατς στην Λεωφόρο και μου είχε πατήσει το παλτό όπως καθόμουνα στον διάδρομο των κερκίδων.

Πηγαίνοντας λοιπόν σε προσωπικές αναμνήσεις μια από τις πρώτες ταινίες που έχω δει είναι το The Kid from Brooklyn με τον Danny Kaye. Η ταινία το 1946 γυρίστηκε πριν γεννηθώ αλλά πρέπει να την φέρανε στην Ελλάδα όταν ο Danny Kaye έγινε δημοφιλής με το The Court Jester. Το άλογο ενός γαλατά κλοτσάει ένα παγκόσμιο πρωταθλητή που πέφτει knock out, οι εφημερίδες νομίζουν ότι τον ξάπλωσε ο γαλατάς. Ο μάνατζερ του πυγμάχου πείθει τον γαλατά ότι είναι μεγάλος πυγμάχος και στήνει τους αγώνες μέχρι να παίξουν με τον δικό του και να πάρει εκδίκηση. Και επειδή αν δεν είχε happy end η αθώα μου παιδική καρδούλα θα είχε πληγωθεί και θα το είχα απωθήσει στο ασυνείδητο ο Danny Kaye κερδίζει τον αγώνα. Τέλος αιωνία η μνήμη του Bubi Scholz γερμανού πρωταθλητή στα μεσαία, που γνώρισα με μαζί με άλλες ενδιαφέρουσες προσωπικότητες τουDemimonde του Βερολίνου και η ζωή του περιγράφεται στο αξιοπρεπές Die Bubi Scholz Story.