Σε φοβάται ο Πολωνός

Το 1989 έγινε στο ΣΕΦ το Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Πυγμαχίας. Λόγω Αγγλικών και Γερμανικών ήμουνα υπεύθυνος για την διαμονή των ξένων αποστολών. Σήμαινε ότι έπρεπε να πηγαίνω στον Αγιο Κοσμά και να κοιτάζω αν είχαν πρόβλημα με τον ύπνο και την διατροφή (είχαν και με τα δύο) και στο ΣΕΦ για να τους βοηθάω στους αγώνες. Η ιστορία που θυμάμαι, ήταν του Βασίλη Μοτσάκου (δυστυχώς μακαρίτη όπως με πληροφορήσανε χθες). Ιστορία με ηθικό δίδαγμα.

Ο Μοτσάκος πυγμάχος του Λεωνίδα έπαιζε στα 71 κιλά εναντίον κάποιου Πολωνού. Κάποιου γιατί δεν θυμάμαι το όνομα του αλλά καθόλου κάποιου από θέμα ικανότητας. Εχοντας αντί για χέρια κουπιά των δύο μέτρων ο Πολωνός κρατούσε σε απόσταση τον Μοτσάκο και τον είχε σακατέψει στα ντιρέκτ. Στο τέλος του πρώτου γύρου ο Μοτσάκος κάθισε στο σκαμνί. Κάτω από το ρινγκ την σκηνή παρακολουθούσε ο μακαρίτης Πουλίκος Τσαγκράκος. Επάνω στο ρινγκ ο προπονητής Λευτέρης Λειβάδης έκανε αέρα στον Μοτσάκο με μια πετσέτα ανεβάζοντας του το ηθικό. «Σε φοβάται ο Πολωνός». Ο Μοτσάκος έδειξε να παίρνει θάρρος. Το καμπανάκι για τον δεύτερο γύρο ακούστηκε. Ηταν και ο τελευταίος. Σε μερικά λεπτά ο Πολωνός, που προφανώς δεν του είχαν πει ότι φοβόταν, είχε τελειώσει την σεμνή διαδικασία.

Η ιστορία της ελληνικής διαπργμάτευσης για το χρέος μου θυμίζει τον Μοτσάκο και τον Πολωνό. Τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, οι παρατρεχάμενοι προσπαθούν να ανεβάσουν το ηθικό του Τσίπρα και του Βαρουφάκη ότι τους φοβούνται οι Ευρωπαίοι αλλά η πραγματικότητα δεν είναι οι τρεις που σου ανεβάζουν το ηθικό αλλά ο Πολωνός. Και ο «Πολωνός» δεν διαβάζει την Αυγή για να ξέρει ότι φοβάται.

Το άλλο που δεν καταλαβαίνει είναι η λογική. Αν φωνάζεις σε κάποιον ότι πηγαίνει να τρακάρει σε τοίχο, ο άλλος σου λέει «Ασε με να πάω όπου θέλω», στουκάρει στον τοίχο, τους πεις «Στα έλεγα» και σου απαντήσει «Τώρα εσύ χαίρεσαι ;» το θέμα δεν είναι αν χαίρεσαι ή λυπάσαι. Ούτε ο τοίχος. Το θέμα είναι το αμάξι που το έκανες καινούργιο. Και το να τρακάρεις αμάξια σε τοίχους δεν έχει τίποτα το ηρωικό ούτε χρειάζεται δεξιοτεχνία. Αλλιώς στην ιστορία της F1 αντί για τον Νίκι Λάουντα θα είχε περάσει η ξαδέλφη μου η Βάνα.