Αγαπημένα κλισέ

Tην είχε πει ο σπορτκάστερ του Βέροια Ατρόμητος αλλά είχα πρόβλημα να δω την άγρια ομορφιά. Η μόνη άγρια ομορφιά που έβλεπα ήταν ο Αντρέας Τάτος, που όλο και περισσότερο μου θυμίζει τον Αλ Πατσίνο στο Σέρπικο και το γήπεδο της Βέροιας με τα μπαλώματα που έμοιαζε σαν αεροφωτογραφία από το Midwest. Τελευταία άγρια ομορφιά ήταν ο Ραούλ Μπράβο που μοιάζει σαν θηρίο μακριά από το φυσικό του περιβάλλον, το Balux στην Γλυφάδα. Η άγρια ομορφιά δεν ήταν παρά το συνηθισμένο ποδοσφαιρικό κλισέ όταν ένα ματς φτάνει στο τέλος του και οι ομάδες σκίζονται να το πάρουν. Είναι το αντίθετο από το επειδή δεν υπάρχει βαθμολογικό ενδιαφέρον θα παίξουν ποδόσφαιρο χωρίς σκοπιμότητες, που σημαίνει ότι στην καλύτερη θα βαριούνται και στην χειρότερη θα το στήσουν. Μερικές σκέψεις λοιπόν γύρω από τα ποδοσφαιρικά κλισέ.

Ομορφες παρουσίες στην εξέδρα. Λέγεται στις αρχές του ματς και στα ημίχρονα και αφορά συνήθως δύο γκόμενες που είναι βαμμένες σαν σαλονικιές σε γάμο και ταλαιπωρούν ένα smart phone.

Οι προπονητές ζούνε με τον δικό τους τρόπο το παιχνίδι. Σημαίνει ότι τρέχουνε στην πλάγια γραμμή κουνώντας τα δάχτυλα για να τους βλέπουν στην κερκίδα και να μην λένε ότι κοιμούνται.

Βλέπουμε ένα όμορφο στιγμιότυπο. Κάποιος έχει κλαδέψει κάποιον και τον βοηθάει να σηκωθεί. Κάτι που δεν δικαιολογεί ότι τον είχε κλαδέψει in the first place.

Ξαναβλέπουμε την φάση… Σημαίνει ότι την βλέπουμε με την γραμμή του οφσάιντ αλλά ο σπορκάστερ δεν έχει καμία διάθεση να πει αν είναι ή δεν είναι και να τραβιέται.

Μια όμορφη εικόνα που δίνει ο τηλεσκηνοθέτης μας… Ακολουθεί το όνομα του τηλεσκηνοθέτη. Η εικόνα είναι πάντα το φεγγάρι.

Τους τιμώρησε ο άγραφος κανόνας του ποδοσφαίρου που λέει ότι όταν μια ομάδα χάνει ευκαιρίες θα φάει το γκολ. Συνήθως όταν χάνει ευκαιρίες κάποια στιγμή θα το κολλήσει αλλά μην αφήνουμε την πραγματικότητα να χαλάει ωραίες ιστορίες.

Στήθηκε ένα ατελείωτο πάρτι στην κερκίδα. Μια ιδιότυπη άποψη για το τι σημαίνει πάρτι. Εκτός αν έχει χορέψει κάποιος τανγκό ή έχει φάει ντιπ με γιαούρτι σε κερκίδα οργανωμένων.

Τέλος λατρεύω το «Θέλω να ευχαριστήσω του τεχνικούς μας που χωρίς την βοήθεια τους αυτή η μετάδοση δεν θα ήταν δυνατή». Δίνει την εντύπωση ότι κάνουνε κάποια άλλη δουλειά αλλά μπήκανε στον κόπο να κρατήσουν τις κάμερες και τα μικρόφωνα για να γίνει η μετάδοση. Σε αυτή την λογική θα έπρεπε να ευχαριστούμε τον μηχανικό του σινεμά που έδειξε το έργο και τον οδηγό του ηλεκτρικού που μας πήγε στην Ομόνοια.