No pain no gain
Ο Μπέρναρ Σο έχει πει ότι καταλαβαίνεις ότι γέρασες όταν οι αστυφύλακες σου μοιάζουνε μικροί. Να προσθέσω ότι το καταλαβαίνεις επίσης όταν την μέρα που πας σινεμά ψάχνεις τις ταινίες ανά περιοχή. Οι γεωγραφικές μου επιλογές προσδιορίζονται στον άξονα Βορρά - Νότου από το Cinemax της Κηφισσίας μέχρι την Κηφισίας. To Whiplash όμως άξιζε να το δω ακόμα και αν παιζόταν σε σινεμά μονοεδρικής.
Οι ταινίες που ένα παιδί γίνεται άνδρας συνήθως εκτυλίσσονται σε στρατόπεδα πεζοναυτών. Η ερμηνεία του J.K. Simmons που κάνει τον δάσκαλο μοιάζει με τον λοχία του R. Lee Ermey στο Full Metal Jacket. Η ταινία όμως με μια συνηθισμένη υπόθεση – ένας 19χρονος μαθαίνει ότι μόνο ξεπερνώντας τον εαυτό του θα μπορέσει να γίνει μουσικός – έχει το σπανιότερο των χαρακτηριστικών. Ούτε ένα κλισέ. Ούτε μία φορά δεν είπα «εν τάξει μωρέ ξέρουμε τι θα γίνει τώρα» χωρίς να έχω κάνει λάθος και να γίνει κάτι άλλο. Όχι κάτι αναπάντεχο αλλά εντελώς νορμάλ, αυτό δηλαδή που δεν περιμένουμε στον κινηματογράφο.
Το Whiplash είναι ένας ύμνος στην Τζαζ. Στην πειθαρχία που χρειάζεται έτσι ώστε μια ορχήστρα να υπακούει στο κάθε μέτρο και ημίτονο ενώ στους ακροατές μοιάζει ότι αυτοσχεδιάζει. Σε δεύτερη σκέψη ολόκληρη η ταινία είναι ύμνος στην πειθαρχία. Στην σκληρότητα που χρειάζεσαι για να δεχτείς ότι είσαι ένας καλός παίκτης σε μια ασήμαντη κατηγορία, στην πραγματικότητα ότι το «όλοι οι καλοί χωράνε» το είπαν για να χωρέσουν οι μέτριοι και ότι η φράση «έκανες μια χαρά δουλειά» κατέστρεψε όπως λέει ο Simmons στον Miles Teller που κάνει τον μαθητή κατέστρεψε την μουσική. Ότι όσο οι δάσκαλοι δεν ζητάνε τόσο περισσότερα ταλέντα θα καταστρέφονται. Οτι πιο ασύμβατο δηλαδή με την Ελλάδα, την χώρα που έκανε την αξιολόγηση κατάρα. No pain, no gain όπως λένε οι Αμερικάνοι, όσο και αν αυτό ενοχλεί.
