Χωρίς πομπή και φράκο! (pics)
Η πρώτη απογοήτευση ήταν ότι δεν φοράνε τηβέννους. Ημουνα σίγουρος ότι οι ακαδημαϊκοί τουλάχιστον στις ορκωμοσίες φοράνε τήβεννο. Απογοητεύτηκα όταν τους είδα να φοράνε κουστούμι. Ούτε καν φράκο. Κουστούμι μάλιστα που σε πολλές περιπτώσεις στο παρελθόν είχε ζήσει καλύτερες στιγμές. Η δεύτερη απογοήτευση ήταν ότι δεν έμπαιναν σε πομπή. Ο κάθε ένας όταν είχε βαρεθεί από τα πηγαδάκια της εισόδου πήγαινε και καθότανε κάπου μπροστά. Στην ορκωμοσία του προέδρου της ακαδημίας Αθηνών ήταν ο μόνος τρόπος να ξεχωρίσεις τους ακαδημαϊκούς από την πλέμπα και τους γουαναμπίς. Η Τρίτη απογοήτευση ήταν ότι ο πρόεδρος της ακαδημίας εκλέγεται κάθε χρόνο. Τον ήθελα ισόβιο. Το λιγότερο.
Κατά τα άλλα η Ακαδημία δεν με απογοήτευσε. Εχει αγάλματα. Πρώτο του Σίμωνα Σίνα – καμία σχέση με τον Sena του WWE - που έβαλε τα λεφτά για να χτιστεί η Ακαδημία. By the way έδωσε και το όνομα του στον δρόμο που ανεβαίνει προς τον Λυκαβηττό αλλά από μια ακόμα Εθνικής Αντιστάσεως καλύτερα Σίνα. Μετά έχει πολλές τοιχογραφίες. Από εκείνες που ήταν μόδα να σχεδιάζουν στις οροφές των κτιρίων στην Δυτική Ευρώπη του 19ου αιώνα, με συμβολικές παραστάσεις με Τιτάνες, ήρωες και τα σχετικά. Απαντες ξεβράκωτοι για να πέφτει και το σχετικό μάτι. Μετά έχει ξύλο στα έπιπλα. Όταν το είπα στον Μάκη με γείωσε «Και από τι θέλεις να τα είχαν φτιάξει ; Από νοβοπάν ;» αλλά το γεγονός παραμένει. Πολύ ξύλο. Τέλος έχει ακαδημαϊκούς. Ολων των ηλικιών. Από τα 60+ που είναι ο Νανόπουλος που αναλάμβανε την προεδρία μέχρι τα 80+ που ήταν ο Σπηλιωτόπουλος που την παρέδιδε μέχρι κάτι γίγαντες που είχαν γυρίσει κοντέρ.
Η Ακαδημία είναι ότι πλησιέστερο έχει η Ελλάδα στο Τεννεσί. Κανείς δεν βιάζεται. Όπως είπε ο απερχόμενος πρόεδρος Επαμεινώνδας Σπηλιωτόπουλος στις αλλαγές της προεδρίας που γίνονται στα μέσα Ιανουαρίου είθισται ένας απολογισμός. Πήρε στα χέρια ένα πάκο από μίνιμουμ 50 σελίδες Α4 και άρχισε. «Η επιτροπή μελέτης βυζαντινών νόμων ολοκλήρωσε την εργασία της… Το τμήμα έρευνας των πυθαγορείων αγγείων… Η ομάδα μελέτης του αρχείου Παύλου Φιδωλέα συνέχισε…». 50 σελίδες και κάπου κάπου να του πέφτει και καμία στο πάτωμα και να ψάχνεται που είχε σταματήσει. Και να έχει και μια μυστήρια εκφορά λόγου, να βάζει παύσεις εκεί που κανένας δεν σκέφτηκε ποτέ να βάλει. «Το τμήμα αρχαιολογικής έρευνας της Δυτικής…». Πες το Χρυσόστομε. Πες το αγόρι μου να σε κάνω εικόνισμα. «…Ελλάδας». Το είπε.
Η ομιλία του Δημήτρη Νανόπουλου, από τους επικεφαλής στο CERΝ, για την ορκωμοσία του οποίου είχαμε πάει ήταν ιστορία. Ο Νανόπουλος είναι ο πρώτος επιστήμονας που γίνεται ακαδημαϊκός ενώ εργάζεται στο εξωτερικό μετά τον Κωνσταντίνο Καραθεοδωρή. Είναι από τις μεγάλες μορφές της σύγχρονης φυσικής με πιθανότητες να πάρει το Νόμπελ. Η ομιλία του ήταν για την ηλικία του σύμπαντος και έλεγε φοβερά πράγματα. Τουλάχιστον για όσους έχουν πάρει πάνω από 14 στην φυσική στο λύκειο, στους οποίους δεν συγκαταλέγομαι. Όπως και οι περισσότεροι ακροατές της ομιλίας με αποτέλεσμα κατά καιρούς το βλέμμα του Νανόπουλου να πέφτει στα πρόσωπα των ακροατών και στον τρόμο ότι κανείς δεν τον καταλαβαίνειτο βλέμμα του να στρέφεται στον Θοδωρή Λαχανά, συνάδελφο του από το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων. Ειλικρινά καταλαβαίνω πόσο ενδιαφέροντα είναι όλα αυτά αλλά αν αποδείχτηκε εφέτος ότι η γεωμετρία του σύμπαντος είναι ευκλείδια ή αν πάντα το ξέραμε αλλά από ευγένεια δεν το λέγαμε είναι ένα και το αυτό.
Και τώρα στην ερώτηση του εκατομμυρίου αν βαρέθηκα η απάντηση είναι «όχι». Σιχαίνομαι την πιθανότητα ενός κόσμου που όλοι θα ενδιαφερόμαστε για τα ίδια πράγματα στους ίδιους χρόνους. Ένα κόσμο που θα μιλάμε μόνο για τον Αδωνι, τον Τσίπρα και αν ο Λαζόπουλος τα έχωσε στον Σταύρο. Από την κοινοτοπία και την μπαναλιτέ ενός τέτοιου κόσμου προτιμάω τον Επαμεινώνδα Σπηλιωτόπουλο να απαριθμεί τις συνεδριάσεις της επιτροπής βυζαντινών ερευνών για την αποχέτευση της συμβασιλεύουσας. Και ας βάζει κόμμα όπου γουστάρει.
