Σήκω ψυχή μου, δώσε ρεύμα!

Το κορίτσι με το νούμερο 55777 εισέρχεται στο Παναθηναϊκό Στάδιο. Στη φανέλα της έχει φιλοτεχνήσει μια πεταλούδα, μια κουκουβάγια και μια συγγραφική πένα!

Δεν φαίνονται από μακριά! Η κάμερα αδυνατεί να απαθανατίσει!

Στην περίπτωση της 14χρονης Μαριάννας Αυγουστάκη μόνο από κοντά είσαι σε θέση να δεις, να αισθανθείς, να νοιώσεις να σε τυλίγει το όνειρο, το πείσμα, η ζωντάνια!

Από μακριά καταγράφεις μόνο τα εντελώς απαραίτητα, τα τετριμμένα.

Μια πεταλούδα σύμβολο της εφήμερης ελευθερίας και ευτυχίας, η κουκουβάγια της σοφίας και του πνεύματος και η συγγραφική πένα αναφορά στο πρώτο από τα πολλά παράσημα της ζωής, όταν μαθήτρια του Δημοτικού η Μαριάννα βραβεύτηκε στην κατηγορία του παιδικού λογοτεχνικού παραμυθιού για το κείμενο της με θέμα: «Το σχολείο των ονείρων μας»

Γι’ αυτό σας λέω μόνο από κοντά παρατηρείς! Από απόσταση απλά θωρείς όπως συνηθίζουν να λένε στην Κρήτη την γενέτειρα της Μαριάννας.

Το κορίτσι με το νούμερο 55777 δεν έφτασε τρέχοντας μέχρι το Στάδιο. Καθ’ όλη την διαδρομή για 42 χιλιόμετρα γλιστρούσε σε πελάγη ευτυχίας, δεμένη σε ένα αναπηρικό αμαξίδιο ειδικά κατασκευασμένο για την περίσταση.

Λίγο πριν τον τερματισμό ο αδελφός της, τα ξαδέλφια της οι φίλοι της, ο δικός της κόσμος, σταματούν το αμαξίδιο ώστε η Μαριάννα να συγγράψει επιτέλους ένα από τα σπουδαιότερα και δυνατότερα δοκίμια στην μέχρι τώρα 14χρονη ζωή της!!!

Την σηκώνουν, την κρατούν και τερματίζουν μαζί της!!!

Σήκω ψυχή μου Μαριάννα , δώσε ρεύμα σε όλους εμάς που καταντήσαμε αναίσθητοι, άλλοι από χαρακτήρα και άλλοι υποκριτές κάτω από το βάρος των συνθηκών.

Σήκω ψυχή μου δώσε ρεύμα βάλε στο ψέμα μας φωτιά!

Κοίταξε μας ευθεία στα μάτια ώστε να εισπράξεις το χαμηλωμένο βλέμμα απ’ όσους έχει απομείνει ακόμα το συναίσθημα της ντροπής.

Αλλά και την φωνή εντόμου απ’ όσους δεν περισσεύει πια η λαλιά απέναντι στο ανθρώπινο μεγαλείο.

Την έχουμε βλέπεις σπαταλήσει σε κάθε λογής φληναφήματα.

Το κορίτσι με το νούμερο 55777 έκανε το όνειρο της πραγματικότητα, να τρέξει στον 36ο Μαραθώνιο και συγχρόνως προξένησε 55777 εκατομμύρια εφιάλτες στους απανταχού υποκριτές που τάχα μου την συμπαραστέκονται και την κατανοούν.

Την συμπαραστέκονται αρτιμελείς γαρ από τον καναπέ τους και την κατανοούν εξ’ αποστάσεως!!!

Η λάμψη της, η αυτόφωτη πίστη στις δυνάμεις της, στις δυνάμεις του κάθε ανθρώπου υπερκέρασαν τα φώτα δημοσιότητας των μέσων ενημέρωσης που προσέτρεξαν να αναδείξουν το γεγονός.

Που προσέτρεξαν να αναδείξουν την συγκλονιστική στιγμή του τερματισμού, να πουλήσουν φτηνό συναίσθημα και εύκολο εντυπωσιασμό, με συγκίνηση για γαρνιτούρα, αδιαφορώντας ουσιαστικά, με την γενικότερη στάση τους, για την «εκκίνηση» αλλά και την επίπονη διαδρομή του Μαραθωνίου της κάθε μέρας στην οποία υποβάλλεται η Μαριάννα όπως και χιλιάδες άλλα παιδιά με ανάλογα προβλήματα!

Τα κανάλια χαλάλισαν 3,5 λεπτά από τον πολύτιμο τηλεοπτικό τους χρόνο, τα σάιτ αφιέρωσαν 300 με 500 λέξεις , η φιλευσπλαχνία των μέσων χόρεψε το ζεμπέκικο της κάτω από τα φώτα της δημοσιότητας, γλέντησε τον πόνο , χειροκρότησε την προσπάθεια κι απ’ αύριο… βλέπουμε γιατί έχουμε σημαντικότερα και κυρίως επικερδέστερα πράματα να ασχοληθούμε!

Κι όμως δεν βρέθηκε ούτε ένας μπαγάσας να πει ή να γράψει πως το αμαξίδιο ήταν δωρεά τραπέζης (το δίχως άλλο συγχαρητήρια για την πρωτοβουλία) και πως το κράτος ήταν απών!

Αλλά όποιος το πει οφείλει και να αγωνιστεί ώστε η Μαριάννα και η κάθε Μαριάννα να μην προσδοκά αγαθοεργίες.

Αλλά από την στιγμή που υπάρχουν ευεργέτες τι τους θέλουμε τους αγώνες;

Γι’ αυτό είναι καλά να κοιτάμε την Μαριάννα από την οθόνη μας, μακριά κι από απόσταση.

Τους υπόλοιπους Μαραθώνιους των 364 ημερών του χρόνου, αλλά και των ετών που ακολουθούν η Μαριάννα θα τους τρέξει μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.

Θα έχει δίπλα της τους γονείς της, τον αδελφό της, τα ξαδέλφια της, τους φίλους της. ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ που θεωρώ μεγάλη τύχη να τους γνωρίζω προσωπικά, που με τιμούν με την φιλία τους κάθε καλοκαίρι στο Ρέθυμνο!

Θα έχει δίπλα της τους δικούς της ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ, τον δικό της κόσμο, τον πλανήτη της, όλους αυτούς τους λίγους αριθμητικά που πλειοψηφούν όμως σε καρδιά και συναίσθημα.

Όλους αυτούς που την κοιτούν από κοντά κι όχι μέσα από κάμερες και οθόνες!

Μ’ αυτούς που κάθε φορά θα περνά, θριαμβευτικά, την γραμμή του τερματισμού.

Έτσι θα υπενθυμίζει σε όλους εμάς ότι οι σύγχρονες κοινωνίες και πολιτείες με τις αξίες, τις αρχές και την πίστη τους στον άνθρωπο, μαραμένες στους κήπους τους, είναι νησάκια απομονωμένα που τα περιβρέχει το πέλαγος της υποκρισίας!