Επιτέλους, ξαραχνιάσαμε!

Το... κοκορεύομαι εδώ και δέκα χρόνια πώς τότε (2005) ήμουν κι εγώ εκεί (Μόντρεαλ) και αυτός είναι ένας λόγος που τρελάθηκα χθες το βράδυ. Ήθελα να είμαι και πάλι εκεί (Καζάν) για να ζήσω την ίδια μαγική στιγμή και -γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε, όπως έλεγε και μια ψυχή- να βουρκώσω και πάλι βλέποντας τους Αφρουδάκηδες και τους Μυλωνάκηδες ν' ανεβαίνουν στο βάθρο...

Αναφέρομαι επίτηδες στον Χρήστο και στον Μανώλη, διότι ο θεός του αξίωσε, η τύχη τους ευλόγησε και, ευτυχώς, ο Διαθεσόπουλος δεν τους απαγόρευσε να γίνουν η γέφυρα που συνδέει τις δυο μέγιστες επιτυχίες στην ιστορία αυτής της υπέροχης και τόσο αδικημένης (από το ίδιο το περιβάλλον της, που να πάει ο διάολος) Εθνικής ομάδας.

Αδικημένη από την Ομοσπονδία (της), από την Πολιτεία, από την κοινή γνώμη και από τον Τύπο: στέκομαι ιδιαιτέρως στο σινάφι μου και πέρα από την (εκπορευόμενη και από μια λανθάνουσα ματαιοδοξία) χαρμολύπη που ένιωσα επειδή δεν ήμουν εκεί, ντρέπομαι στ' αλήθεια, συνειδητοποιώντας πόσο βουβός υπήρξε αυτός ο θρίαμβος...

Όντως ντρέπομαι, διότι σε αυτούς τους βουρλισμένους καιρούς που ζούμε η Ελλάδα ανέβηκε τρεις φορές στο βάθρο του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος (Αραούζου, Γιαννιώτης, Εθνική ομάδα ανδρών) και σήκωσε το ανάστημα της, αλλά στα δικά μας μάτια μοιάζει με νάνο!

Ας κοιταχτούμε λοιπόν στον καθρέφτη κι ας τρίψουμε στη μούρη μας εκείνη τη μυθική ατάκα του Μάκη Ψωμιάδη...

Ντρέψου εσύ!

Αυτά τα δυο χάλκινα μετάλλια που κοσμούν τη συλλογή του Αφρουδάκη και του Μυλωνάκη είναι η δική τους ανεκτίμητη περιουσία κι ο θησαυρός μιας ομάδας, η οποία περισσότερο από τους κανονικούς αντιπάλους (έχει συνηθίσει να) προπονείται για να αντιμετωπίζει τους εσωτερικούς που είναι και οι πιο ύπουλοι!

Περνώντας λοιπόν από τη Σκύλα και τη Χάρυβδη, κόντρα σε θεούς και σε δαίμονες, η Εθνική ομάδα πόλο βίωσε τη δική της Οδύσσεια : έμελλε το Καζάν να γίνει η δεύτερη Ιθάκη στην οποία έφτασε ξορκίζοντας τα φαντάσματα τα οποία τη στοίχειωναν από τις 30 Ιουλίου του 2005: από τότε που ο Γιώργος Αφρουδάκης έστειλε την μπάλα όχι απλώς στο γάμα της κροατικής εστίας, αλλά «εκεί όπου γαμ...αι οι αράχνες», όπως είχε πει ο μικρός αδερφός του!

Τότε (έντεκα δευτερόλεπτα πριν από τη λήξη της παράτασης) ο Χρήστος είχε δώσει την καίρια πάσα στον Γιώργο ο οποίος υπάκουσε στη φωνή της συνείδησης του που τον διέταξε (όπως μου εξομολογήθηκε αμέσως μετά τη λήξη του θρίλερ) «κάνε κάτι τώρα». Και το έκανε, ν' αγιάσει το χέρι του!

Δέκα χρόνια αργότερα στο Καζάν μπορεί η Κροατία να μην έγινε για τρίτη φορά στα χρονικά η καλή νεράιδα μας, αλλά τουλάχιστον η Εθνική δεν διέψευσε τον Καμπάνια: ο νυν προπονητής της Ιταλίας είδε τη σπορά του να ανθίζει ξανά και το (ελληνικό) όραμα του να παίρνει σάρκα και οστά, έστω και με καθυστέρηση...

Αμέσως μετά την κατάκτηση του χάλκινου μεταλλίου στο Μόντρεαλ ο Σάντρο είχε πει ότι «δεν θέλω να με θυμάστε ως τον προπονητή που σας οδήγησε στο βάθρο, αλλά ως εκείνον που σας οδήγησε στο μέλλον». Ε, αυτή είναι όντως η επιστροφή στο μέλλον, caro Sandro!

Δυστυχώς στον δραματικό ημιτελικό με την Κροατία η ρουφιάνα η μπάλα δεν έκανε το χατίρι στον Γιάννη Φουντούλη, που παρεμπιπτόντως το 2004 αγωνιζόταν ακόμη στη Χίο και ο Καμπάνια τον λιμπιζόταν και προέβλεπε το λαμπρό μέλλον του.

Το ένα αγόρι (Φουντούλης) δεν το έβαλε, το άλλο αγόρι (Φλέγκας) δεν το έπιασε και ο Αφρουδάκης δεν είδε το καλό να τριτώνει: το 2001 στην Κωνσταντινούπολη, ο Χρήστος είχε οδηγήσει την Εθνική Εφήβων στον θρόνο του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος, τέσσερα χρόνια αργότερα ήταν παρών ως ενήλιξ πλέον στον μικρό τελικό του Μόντρεαλ και προχθές ως βετεράνος και αρχηγός αυτής της ομάδας γεύθηκε το πικρό κώνειο του in extremis αποκλεισμού από τον μεγάλο τελικό...

Παρεμπιπτόντως η ελληνική ομάδα επέστρεψε στην Αθήνα με ένα παράσημο, που δεν είναι καθόλου ευκαταφρόνητο: δεν γνώρισε καμιά ήττα στην κανονική διάρκεια των έξι αγώνων, της στο Καζάν, χώρια που σε πείσμα της απειρίας της, επέδειξε εκπληκτική ωριμότητα και εντυπωσιακή ψυχραιμία σε όλες τις περιπτώσεις κατά τις οποίες βρέθηκε με την πλάτη στον τοίχο.

Η ηρεμία, η σωστή διανομή των ρόλων και η επιτυχία στην εφαρμογή των συστημάτων (κυρίως στα τελειώματα των φάσεων με παίκτη παραπάνω από το δοκάρι) θα πρέπει να πιστωθούν σε έναν μεγάλο βαθμό και στον Θοδωρή Βλάχο, ο οποίος έδωσε την πρέπουσα απάντηση σε όλους όσοι διαφώνησαν με την πρόσληψη του, επειδή ταυτόχρονα βρίσκεται στον πάγκο του Ολυμπιακού. Προϊόντος του χρόνου ο προπονητής της Εθνικής μετέτρεψε το μειονέκτημα σε πλεονέκτημα υπό την έννοια ότι οι εννέα παίκτες του Ολυμπιακού αποτελούσαν εξ ορισμού μια πολύ καλή μαγιά για να εμπεδώσει τη φιλοσοφία του.

Για τους νεαρούς και άγουρους παίκτες οι οποίοι διαθέτουν λιγοστές διεθνείς παραστάσεις αυτή η διαχείριση των καταστάσεων ανέδειξε ένα μέταλλο που ασφαλώς έχει περισσότερα καράτια από το μετάλλιο.

Όσο υπερβολικό κι αν ακούγεται νομίζω ότι μεγαλύτερη αξία κι από το μετάλλιο έχει η δεδομένη πρόκριση στους Ολυμπιακούς Aγώνες του Ρίο ντε Τζανέιρο: με την κατάκτηση του τίτλου στο Καζάν, οι Σέρβοι που είχαν ήδη προκριθεί ως νικητές του World League άνοιξαν άλλη μια θέση μέσω του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος, την οποία κατέλαβε η Ελλάδα.

Τι σημαίνει αυτό; Αφενός ότι η Εθνική δεν θα υποστεί τη δοκιμασία του Προολυμπιακού Τουρνουά (της επόμενης χρονιάς, στη Φλωρεντία), που ανέκαθεν ήταν... μανίκι και αφετέρου ότι θα συμμετάσχει στους Ολυμπιακούς Αγώνες για 16η φορά στα χρονικά και για δέκατη στη σειρά!

Ο στρατάρχης των ομαδικών σπορ γυαλίζει τη στολή του, μοστράρει τα γαλόνια του και ξαναβγαίνει σημαιοφόρος στην παρέλαση: το γουότερ πόλο μπορεί να συμπιέζεται από το ποδόσφαιρο και το μπάσκετ, αλλά δεν υποδουλώθηκε ποτέ και αποδεικνύεται εφτάψυχο.

Χθες το βράδυ στο Καζάν η Εθνική ξεπάγωσε τον χρόνο κι αυτό είναι ένα κατόρθωμα για το οποίο την ευχαριστούν αι γενεαί πάσαι (της υδατοσφαίρισης), αλλά και ολόκληρο το ελληνικό αθλητικό οικοσύστημα. Χρειάστηκε να περάσουν δέκα χρόνια καρτερίας, νηστείας και προσευχής για να λύσει τα μάγια, να θεραπεύσει τη φαγούρα που την κατέτρωγε και να επιστρέψει στο προσκήνιο και μάλιστα σε μια προολυμπιακή χρονιά η οποία πάντοτε είναι πιο δύσκολη από μια μεταολυμπιακή (όπως το 2005), στην οποία οι ομάδες μπορούν να κάνουν συντήρηση.

Δεν ξέρω εάν η ψαρόβαρκα ξανάγινε το «Queen Mary» όπως αυτάρεσκα δήλωνε το 2005 στο Μόντρεαλ ο Δημήτρης Διαθεσόπουλος. Είμαι όμως σίγουρος ότι αυτό το άθλημα που έχει να επιδείξει τόσες και μάλιστα... unisex επιτυχίες σε συλλογικό και εθνικό επίπεδο αξίζει κάτι παραπάνω από αυτά που εισπράττει και δεν εννοώ μονάχα την επιχορήγηση της Πολιτείας.

Διάβολε, αυτά τα παιδιά, όπως και ολόκληρη η ελληνική αποστολή (με τα τρία μετάλλια και τις συμμετοχές της Δράκου και του Γκολομέεφ σε τελικούς της κολύμβησης) αξίζουν να τους αγκαλιάζουμε όλοι μας περισσότερο και όχι μονάχα όταν το απαιτούν οι (πανηγυρικές) περιστάσεις...

Αξίζουν περισσότερη στοργή και-για να αυτομαστιγωθώ για άλλη μια φορά στον επίλογο μου- δεν αξίζουν οι μεταδόσεις των αγώνων τους να γίνονται (όχι από την πισίνα, αλλά) από το στούντιο της ΕΡΤ!