Η χοντρή μιλούσε ισπανικά

Hταν, μάλλον, η πιο οδυνηρή απογοήτευση που έζησα ποτέ σε Ολυμπιακούς Αγώνες. Μία ευκαιρία ζωής για την Εθνική μπάσκετ. Από αυτές που έρχονται, περνούν και σε κάνουν να λες ότι δεν θα ξανάρθουν.

Ποτέ άλλοτε δεν έφτασε τόσο κοντά σε ένα Ολυμπιακό μετάλλιο η «επίσημη αγαπημένη». Εάν κέρδιζε αυτόν τον τραυματικό προημιτελικό, του 2004, θα έβαζε πλώρη ακόμα και για το χρυσό.

Ο επόμενος αντίπαλός της θα ήταν η ομάδα των ΗΠΑ, χρυσοποίκιλτη μεν (με Ντάνκαν, Άιβερσον, Ουέιντ, Μάρμπερι, Στάνταμαϊρ, Μάριον και τον αμούστακο Λεμπρόν) αλλά ευάλωτη και ταπεινωμένη δύο φορές στον α’ γύρο. Στο βάθος περίμεναν οι Λιθουανοί ή οι Ιταλοί.

Μία νίκη θα ανέβαζε την Εθνική μας στο βάθρο. Δύο νίκες θα την ανέβαζαν στον έβδομο ουρανό…

Μεσολαβούσε, όμως, το φάντασμα των συνεχόμενων αποτυχιών. Είχαν περάσει 6 χρόνια από την τελευταία φορά που η Εθνική κέρδισε μία νοκ-άουτ αναμέτρηση. Ο δρόμος της επιστροφής προς την κορυφογραμμή ήταν σπαρμένος με απροσδόκητα εμπόδια, όπως η Ιταλία του 2003, η Γερμανία του 2001, η Τσεχία του 1999.

Ωστόσο, η έδρα ήταν ο παραδοσιακός σύμμαχος της Εθνικής μας, από το 1987 κιόλας. Η Ολυμπιάδα του 2004 έμοιαζε με ιδανική γέφυρα για να περάσει ξανά η γαλανόλευκη ταξιαρχία τον Ρουβίκωνα.

Το πάθημα της Ατλάντα είχε γίνει μάθημα. Αυτή τη φορά, η Εθνική γύρισε την πλάτη στο ψευδοδίλημμα της επιλογής αντιπάλου. «Δεν φοβόμαστε κανέναν», ήταν το σύνθημα του Παναγιώτη Γιαννάκη. Επί των δικών του ημερών, δεν θυμάται να γράφτηκε στην ιστορία της Εθνικής «εσκεμμένη» ήττα.

Ο δρόμος της αρετής οδήγησε την ελληνική ομάδα κατ’ευθείαν στα νύχια των Αργεντινών, οι οποίοι συγκέντρωναν –και δικαίως- τα «έξυπνα λεφτά» για την κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου.

Οι Αμερικανοί προσπαθούσαν να γλείψουν τις πληγές τους μετά τη συντριβή από το …Πουέρτο Ρίκο (73-92), οι Σέρβοι ζούσαν μία από τις μαύρες σελίδες της ιστορίας τους καθ’οδόν προς την 11^η θέση, οι Ισπανοί έβραζαν στο ζουμί τους, η Ελλάδα δεν φοβόταν κανέναν, εκτός από τον κακό της εαυτό.

Τα τελευταία λεπτά του εναρκτήριου αγώνα της, με την Αυστραλία στο Ελληνικό, κύλησαν με σάουντρακ το σύνθημα: «Σήκωσέ το». Ηταν της μοδός τότε, όπως θα θυμάστε.

Οι Λιθουανοί προσγείωσαν νωρίς την Εθνική μας με το σβουριχτό 98-76, αλλά ο προημιτελικός ήταν μία εντελώς διαφορετική υπόθεση.

Το στυλ των Αργεντινών ταίριαζε γάντι με αυτό που επιχειρούσε να λανσάρει η δική μας ομάδα και η λάβα των 20.000 φιλάθλων έμοιαζε ικανή να τσουρουφλίσει οποιονδήποτε μπόσικο αντίπαλο.

Ηταν Παρασκευή 27 Αυγούστου 2004. Η «βραδιά του Κεντέρη». Λίγα λεπτά πριν το τζάμπολ του προημιτελικού του μπάσκετ, το κοινό που γέμισε το διπλανό Στάδιο προσπάθησε να βγάλει το άχτι του αποδοκιμάζοντας τους ξένους αθλητές του τελικού των 200 μέτρων και γεμίζοντας το ΟΑΚΑ με την ιαχή «Κεντέρης-Κεντέρης».

Στην κορύφωση του θλιβερού σκανδάλου, ο ελληνικός αθλητισμού έζησε μία βραδιά ντροπής, από τις πολλές που έμελλε να ακολουθήσουν.

Η Εθνική μπάσκετ υποσχέθηκε να μοιράσει χαμόγελα στον απογοητευμένο Ελληνα φίλαθλο ή έστω να πέσει τίμια, απέναντι στην ομάδα που δύο χρόνια νωρίτερα απομυθοποίησε πρώτη το ΝΒΑ.

Εν τέλει, κατόρθωσε μόνο το δεύτερο.

Δεν έχω ξαναδεί τέτοιο πλήθος και τέτοιο πάθος σε αγώνα της Εθνικής ομάδας, ούτε πριν ούτε μετά. Ακόμα και το Ευρωμπάσκετ του ’87 έπιασε τον κοσμάκη στον ύπνο και γέμισε το ΣΕΦ με ανυποψίαστους.

Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, το κοινό του μπάσκετ γνώριζε καλά τι έβλεπε και καταλάβαινε πόσο μεγάλη ήταν η ευκαιρία για την υπέρβαση.

Το «θέλω» των φιλάθλων πλημμύρισε τις καρδιές και τα μυαλά των παικτών και τους έκανε να λιώσουν από το άγχος.

Θυμάμαι την εξέλιξη του αγώνα σαν να έγινε προχθές, μολονότι αποφεύγω να αγγίξω το dvdτου.

Τα πρώτα λεπτά ήταν δύσκολα, αλλά δύο τρίποντα του Νίκου Χατζηβρέττα έλυσαν τα χέρια. Ο Τζινόμπιλι εγκλωβίστηκε και είδε τη β’ περίοδο από τον πάγκο. Ο Σκόλα έμεινε χωρίς πόντο σε ολόκληρο το πρώτο ημίχρονο.

Ο Θοδωρής Παπαλουκάς έτρεξε την ομάδα, ο Λάζαρος Παπαδόπουλος τελείωσε φάσεις, ο Δήμος Ντικούδης χρησιμοποίησε τα μούσκουλά του, ο Κώστας Τσαρτσαρής κάλυψε το κενό του εκνευρισμένου Φώτση.

Η διαφορά έφτασε τους 11 πόντους (45-34 στο 25^ο λεπτό) και η ομάδα της Αργεντινής άρχισε να καταρρέει σαν χάρτινος πύργος, μέχρι που κατέφτασε το ιππικό από την άκρη του πάγκου.

Παίκτες που σε προηγούμενους αγώνες έμοιαζαν με μουλάρια αποδείχθηκαν την ώρα της μάχης καθαρόαιμα. Ο χορός των φαντασμάτων ξεκίνησε μπροστά στα τρομαγμένα μάτια των βραχνιασμένων Ελλήνων φιλάθλων.

Ο ξανθομάλλης Χέρμαν με το παγωμένο, γερμανικό αίμα έβαλε δύο τρίποντα την ώρα που το γήπεδο κόχλαζε. Ο εφεδρικός πλέι-μέικερ Μοντέκια σκόραρε και οργάνωσε σωστά. Χέρμαν και Μοντέκια! Ο 10^ος και ο 12^ος παίκτης της Αργεντινής!

Το 45-34 έγινε 53-59 μέσα σε 7 αγωνιστικά λεπτά. Η μπάλα έμοιαζε με βαρίδι στα χέρια των κουρασμένων Ελλήνων και το καλάθι μικρότερο από μάτι βελόνας.

Το κατάκοπο κορμί έκανε το μυαλό να θολώσει. Το μακρυνό σουτ έμοιαζε με «εύκολη» λύση στα τελευταία λεπτά, αλλά αποδείχθηκε μπούμερανγκ όσο ποτέ άλλοτε. Εξι στα 30 τρίποντα έβαλαν οι Ελληνες διεθνείς. Ο Αλβέρτης (0/6), ο Κακιούζης (0/3), ο Διαμαντίδης (0/3), ο Ζήσης (0/2), ο Φώτσης (0/2) κόντεψαν να γκρεμίσουν το καλάθι.

Όταν, επιτέλους, ο Χατζηβρέττας έβαλε ένα (64-65 στα 35’’), η Εθνική απέκτησε δικαίωμα στην ελπίδα. Αλλά ο Λουίς Σκόλα την αποτελείωσε, μέσα σε αποδοκιμασίες που θα έκαναν και ρομπότ να λυγίσει.

Οι Αργεντινοί πολεμιστές (Τζινόμπι, Ντελφίνο, Σκόλα, Νοτσιόνι, Ομπέρτο, Σάντσες, Σκονοκίνι) αποδείχθηκαν καμωμένοι από ατσάλι. Μια ομαδάρα, που όμοιά της δεν ξανάβγαλε η Νότια Αμερική. Δύο μέρες αργότερα, επιβραβεύτηκαν με το χρυσό μετάλλιο, ξεπαστρεύοντας κατά σειρά Αμερικανούς και Ιταλούς.

«Ο πραγματικός τελικός ήταν ο προημιτελικός με την Ελλάδα», ομολόγησε ο Μάνου Τζινόμπιλι. Το τελικό σκορ ήταν 69-64. Η Εθνική μας υποκλίθηκε σε αντίπαλο καταφανώς ανώτερο, αλλά το φυσάει οχτώ χρόνια και δεν λέει ακόμη να κρυώσει…

Οφείλω να ομολογήσω ότι ουδέποτε πίστεψα στη νίκη. Παρακολούθησα τον αγώνα με το κεφάλι ακουμπισμένο στο έδρανο, χωρίς να σημειώνω, χωρίς να πανηγυρίζω, χωρίς τίποτα.

Οι απογοητεύσεις της προηγούμενης πενταετίας με είχαν ποτίσει με απαισιοδοξία. Ακόμα και στο +11 έμεινα ακίνητος και ανέκφραστος. Περίμενα να τραγουδήσει η χοντρή για να θριαμβολογήσω.

Αλλά η χοντρή έμεινε κλειδωμένη στα αποδυτήρια. Όταν βγήκε, μίλησε ισπανικά με λατινοαμερικάνικη προφορά.

Στην παρέα που μαζευόταν στην ευάερη ταράτσα του «Μύθου» της Λεωφόρου Κηφισίας, είπα ότι «απόψε τελειώσαμε». Φοβόμουν ότι αυτή η ήττα θα πυροδοτούσε την εποχή της παρακμής, την οποία πασχίζαμε να ξορκίσουμε από το 1999 κιόλας.

Ουδέποτε ήμουν καλός στις προβλέψεις μου. Δεκατρείς μήνες αργότερα, η Εθνική Ελλάδας κατακτούσε το Ευρωπαϊκό τρόπαιο με 10 από τους 12 παίκτες της Ολυμπιακής δωδεκάδας. Η πιο λαμπρή βραδιά της ιστορίας της, ο θρίαμβος επί των ΗΠΑ στο Τόκυο, απείχε μόλις δύο χρόνια.

Το μόνο που χρειαζόταν η ομάδα της Αθήνας ήταν λίγη υπομονή, μερικές εμπειρίες, μία δόση καλής τύχης, μία τακτική προσαρμοσμένη στα πλεονεκτήματα των κορυφαίων παικτών της και μία τελευταία διορθωτική κίνηση ανανέωσης.

Μετά το 2004, δεν ήταν πια η κάπως ξεπερασμένη ομάδα του Αλβέρτη και του Παπανικολάου, αλλά η μεταμοντέρνα Εθνική του Παπαλουκά, του Διαμαντίδη, του Ζήση και του Σπανούλη.

Ο Παναγιώτης Γιαννάκης, που βρέθηκε ουρανοκατέβατος στο τιμόνι της μετά την ξαφνική αποστασία του Γιάννη Ιωαννίδη, παραχώρησε τα ηνία στη γενιά των εκκολαπτόμενων αστέρων και ήπιε μαζί τους το νέκταρ της καταξίωσης.

• Στο τρίτο και τελευταίο μέρος του αφιερώματος θα θυμηθούμε μαζί το χαμένο προημιτελικό του 2008 στο Πεκίνο. Πάλι με την Αργεντινή…