Κουτσαίνοντας προς τη δόξα (vid, pics)!

Το 1984, σε ηλικία 19 ετών έσπαγε το ρεκόρ Βρετανίας στα 400 μέτρα και άπαντες μιλούσαν για τον Αγγλο που θα κοντράριζε τους Αμερικανούς. Το 1986 πήρε το Χρυσό Μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της Στουτγκάρδης και έναν χρόνο αργότερα το Ασημένιο στη σκυταλοδρομία 4x400 στο Παγκόσμιο της Ρώμης. Μπροστά του είχε πλέον τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Σεούλ. Το 1988 ο Ντέρεκ Ρέντμοντ είχε ήδη συμπεριληφθεί στους κορυφαίους του αγωνίσματος. Ωστόσο, εξαιτίας τραυματισμών έμελλε να μην ολοκληρώσει ποτέ τις προσδοκίες που συνόδευαν το ξεπέταγμα του.

Το μεγάλο φαβορί
Στη Σεούλ λίγες ώρες πριν τον ημιτελικό, η τενοντίτιδα που ταλαιπωρούσε τον πολυβασανισμένο αχίλλειο τένοντα του, τον υποχρέωσε να αποσυρθεί, καθώς δεν τον έπιασαν ούτε οι δύο αναλγητικές ενέσεις που έκανε. Το 1991 στο Παγκόσμιο του Τόκιο πήρε μία μικρή ρελάνς με το Χρυσό στη σκυταλοδρομία 4x400. Πλέον ο δρόμος ήταν ανοιχτός για τους Ολυμπιακούς του 1992. Στη Βαρκελώνη πήγε με τον κορυφαίο χρόνο στον κόσμο και από τον ημιτελικό προκρίθηκε επίσης ως πρώτος. Η κορυφή των περίμενε...

Η κατάρα των Ολυμπιακών
Πριν από την κούρσα του τελικού οι κάμερες έκαναν διαρκώς ζουν στο πρόσωπο του. Ηταν ο σούπερ σταρ στα 400 μ. Ξεκίνησε δυνατά, ανέβαινε, μα στα 280 μέτρα ένιωσε την χειρότερη αίσθηση της ζωής του όλης. Το κρακ είχε ως αφετηρία τον δεξί μηριαίο (σ.σ.: δικέφαλος), διαπέρασε το κορμί, τον εγκέφαλο και έφτασε μέχρι την καρδιά που ράγισε. Ηταν θλάση. Του είχε κοπεί ο μυς και κατέρρευσε.


Για λίγα δευτερόλεπτα οι 65.000 που βρίσκονταν στο «Estadi Olympic» και οι εκατομμύρια ανά των κόσμο που ήταν στημένοι μπροστά στις οθόνες τους, πάγωσαν. Ο Ρέντμοντ για ακόμα μία φορά δεν θα τερμάτιζε στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Αυτή η σκέψη γέμισε το μυαλό του που πλημμύρισε από πείσμα και συνέβη αυτό που είχε περιγράψει κάποτε για την αποφασιστικότητα ο Σκοτσέζος νομπελίστας ποιητής, Στίβενσον Ρόμπερτ Λιούις: «Δεν μπορείς να αποφύγεις τις αδυναμίες σου. Κάποια στιγμή θα πρέπει να τις πολεμήσεις κι ας χαθείς. Γιατί όχι εδώ και τώρα;»

Το πείσμα και ο πατέρας
Αυτό έκανε λοιπόν ο Ντέρεκ, πολέμησε και... δεν έχασε! Σηκώθηκε και άρχισε να κουτσαίνει προς την γραμμή του τερματισμού. Υπολείπονταν 120 μέτρα. Και τότε βρέθηκε ξαφνικά δίπλα του ο πατέρας του. Ο Τζιμ Ρέντμοντ όρμηξε στο ταρτάν και αφού κατάφερε να παραμερίσει τους «σεκιουριτάδες», ουρλιάζοντας αυτός εκεί είναι ο γιος μου», πήρε αγκαλιά τον Ντέρεκ. «Είμαι εδώ», του είπε, «θα τερματίσουμε μαζί!»


Το κάθε βήμα βαρύ. Πιο επίπονο και αργό από το προηγούμενο και τότε έσπασε. Παράξενο να βλέπεις αυτόν τον γεμάτο μυς και φλέβες υπεραθλητή να ξεσπάει σε λυγμούς, όπως ακριβώς και το κοινό στο στάδιο. Λίγο πριν το τέλος ο πατέρας τον άφησε να τερματίσει μόνος του και να γνωρίσει την απόλυτη αποθέωση του κόσμου. Κανείς Χρυσός Ολυμπιονίκης το 1992 δεν χειροκροτήθηκε όσο ο Ντέρεκ Ρέντμοντ. Σύμφωνα με τους κανονισμούς ακυρώθηκε, αλλά ποιος νοιάζεται;

Ο τελευταίος... τα πάντα
Πρώτος τερμάτισε ο Αμερικανός Στιβ Λιούις, αλλά ποιος τον θυμάται; Στην προκειμένη περίπτωση καταρρίφθηκε ακόμα και το διασημότερο αθλητικό απόφθεγμα των Γιάνκηδων («ο πρώτος είναι πρώτος και ο δεύτερος τίποτα»)! Τον νικητή ελάχιστοι τον θυμούνται. Η δόξα του ξέφτισε μαζί με τη σκόνη που κάλυψε το μετάλλιο του. Αντιθέτως, όλα τα λεφτά πήγαν στον Ρέντμοντ, ο οποίος έγινε το σύμβολο στο βίντεο της ΔΟΕ για το πνεύμα των Ολυμπιακών Αγώνων, έγινε αστέρι σε διαφήμιση της Nike και της Visa.


Ακόμα πιο πολύτιμο όμως και από αυτό ήταν πως 20 χρόνια μετά, η στιγμή των Ντέρεκ και Τζιμ Ρέντμοντ παραμένει ανεξίτηλα χαραγμένη στα κιτάπια του μεγαλύτερου αθλητικού ραντεβού ως ένα από τα πιο τρανά παραδείγματα κουράγιου και αποφασιστικότητας.

* Δύο χρόνια αργότερα υποβλήθηκε στην 11η επέμβαση στον αχίλλειο. Ηταν μόλις 30 ετών όταν αναγκαζόταν να αποσυρθεί οριστικά!

* Ο πατέρας του, Τζιμ κλήθηκε να πάρει μέρος στην καλοκαιρινή λαμπαδηδρομία του Λονδίνου!