Είπαν το δικό τους ΟΧΙ

Είπαν το δικό τους ΟΧΙ

Ένα ξεχωριστό ... αγώνα έπαιξαν από τις 28 Οκτωβρίου του 1940 και για περίπου πέντε χρόνια οι Έλληνες ποδοσφαιριστές της εποχής, οι οποίοι συμμετείχαν ενεργά στην μάχη κατά των κατακτητών και είχαν τον δικό τους φόρο αίματος κατά την διάρκεια της κατοχής. Τα περιστατικά ηρωικών πράξεων των Ελλήνων παικτών εκείνη την περίοδο είναι πάρα πολλά και το gazzetta.gr κάνει μια μικρή αναφορά σε πολλούς από εκείνους που έδειξαν ότι το μαχητικό τους πνεύμα δεν περιοριζόταν στις «στενές» γραμμές ενός γηπέδου.

Η ποδοσφαιρική σεζόν 1940-41 έλαβε νωρίς ..τέλος αφού σταμάτησε από τον Οκτώβριο και οι παίκτες των ομάδων πλέον έδιναν διαφορετικές «μάχες» από αυτές που είχαν συνηθίσει να δίνουν ως τώρα στα γήπεδα. Όπως είναι λογικό κάθε αθλητική δραστηριότητα διακόπηκε και τα περισσότερα γήπεδα χρησιμοποιούνταν ως νοσοκομεία ή αποθήκες. Οι περισσότερες ομάδες αναστέλλουν την λειτουργία τους και χρησιμοποιούνται μόνο για να δίνουν φιλικά ματς με τις δυνάμεις των στρατευμάτων κατοχής.

 

Η Ένωση Ελλήνων Αθλητών και η δράση των σωματείων

Δύο χρόνια μετά την έναρξη του πολέμου, οι Έλληνες αθλητές οργανώνονται στην ΕΕΑ με με στόχο τη βοήθεια των φυλακισμένων και των φυματικών αθλητών, που γέμιζαν τότε τα δωμάτια της «Σωτηρίας». Χάρη στο συγκεκριμένο σωματείο διοργανώνονταν αρκετοί φιλικοί ποδοσφαιρικοί αγώνες για φιλανθρωπικούς σκοπούς. Αξιέπαινη ήταν και η πρωτοβουλία του Πανιωνίου όπου έδωσε φιλικό παιχνίδι και τα έσοδα πήγαν για την επισκευή του αντιτορπιλικού «Έλλη». Αξίζει να σημειωθεί ότι κατά την διάρκεια του πολέμου επιστρατεύονται 150 μέλη των «κυανέρυθρων».

 

Το.. αντιστασιακό ντέρμπι ΠΑΟ-ΑΕΚ

Βρισκόμαστε την άνοιξη του 1942 και ο Παναθηναϊκός αντιμετωπίζει την ΑΕΚ σε φιλικό παιχνίδι στην Λεωφόρο Αλεξάνδρας (είχε επιταχθεί από τους Γερμανούς) η οποία έχει γεμίσει από 15.500 θεατές. Οι παίκτες των δύο ομάδων είχαν κανονίσει μεγάλο μέρος από τα έσοδα να πάνε στο νοσοκομείο της Σωτηρίας όπου νοσηλεύονταν εκατοντάδες αθλητές. Ωστόσο κάπου εκεί μπήκε ο ...δάκτυλος του Γερμανού κατακτητή καθώς οι Γερμανοί όρισαν έναν Αυστριακό διαιτητή ο οποίος ήταν αξιωματικός των δυνάμεων κατοχής. Επιπλέον δεν τους επιτράπηκε να πάρουν μέρος από τα έσοδα. Η συγκεκριμένη εξέλιξη δεν άρεσε τόσο στον αρχηγό του Παναθηναϊκού Κρητικό όσο και του «δικέφαλου» Κλεάνθη Μαρόπουλου όπου και αποφάσισαν να μην αγωνιστούν . Χαρακτηριστικές είναι οι μαρτυρίες του Μαρόπουλου όπου θυμάται «Βγήκαμε στον αγωνιστικό χώρο και οι δύο ομάδες μαζί, χαιρετίσαμε τους φιλάθλους, κι αντί ν’ αρχίσουμε τον αγώνα, ανεβήκαμε στις εξέδρες κι αρχίσαμε να εξηγούμε στον κόσμο τι ακριβώς είχε γίνει. Ο κόσμος δέχτηκε τις εξηγήσεις μας. Αυτό που επακολούθησε δεν μπορούσαμε να το φανταστούμε. Αγανακτισμένοι οι φίλαθλοι όρμησαν στον αγωνιστικό χώρο και κυριολεκτικά δεν άφησαν τίποτε όρθιο. Οι ξύλινες εξέδρες ξηλώθηκαν, τα δοκάρια ξεριζώθηκαν, συνθήματα υπέρ των ποδοσφαιριστών.Τα επεισόδια πήραν έκταση και γρήγορα σχηματίστηκε αντιφασιστική διαδήλωση, που έφτασε μέχρι την Ομόνοια. Οι φίλαθλοι-διαδηλωτές διαλύθηκαν μόνο με την εμφάνιση των γερμανικών δυνάμεων Κατοχής...»

 

anti3.jpgΤα θύματα του πολέμου

Εκείνη την εποχή σύμφωνα με τις μαρτυρίες την καλύτερη ομάδα φέρεται ότι την είχε η ΑΕΚ η οποία είχε κατακτήσει τα πρωταθλήματα τις χρονιές 1939 και 1940 και ο πόλεμος ανέκοψε την πορεία της. Εκείνη την εποχή αγωνίζονταν στην «Ένωση» ποδοσφαιριστές όπως ο Κλέανθος Μαρόπουλος και ο Σπύρος Κοντούλης ο οποίος και σκοτώθηκε καθ οδόν για τον τοίχο της Καισαριανής. Πήδηξε από το καμιόνι όπου τον μετέφεραν μαζί με άλλους αιχμαλώτους και σκοτώθηκε από τα Γερμανικά πυρά τον Ιούνιο του 1944. Ένα μεγάλο όνομα της ποδοσφαιρικής εποχής ήταν ο Μίμης Πιερράκος του Παναθηναϊκού ο οποίος χάθηκε στα τέλη Νοεμβρίου του 1940 στην μάχη του Πόγραδετς. Ο τάφος του άλλοτε άσου του «τριφυλλιού» βρέθηκε δέκα χρόνια αργότερα στα Ηπειρωτικά σύνορα από παλιούς του συμπαίκτες και τον έφεραν στην Αθήνα. Η οικογένεια του ΠΑΟΚ έχασε και αυτή έναν δικό τους ποδοσφαιριστή καθώς τον Γενάρη του 1941 σκοτώθηκε στην Κλεισούρα ο Νίκος Σωτηριάδης του ΠΑΟΚ. Τις δικές του απώλειες είχε και ο Ολυμπιακός Βόλου με τους «ερυθρόλευκους» να θρηνούν τρία παληκάρια του ον Κυριάκο Μαυραντζούλη στην μάχη της Κλεισούρας και τους Νίκο Μαλαβέτα και Φάνη Σωτηρίου, που βρήκαν τραγικό θάνατο στη διάρκεια της κατοχής. Συγκινητική είναι η ιστορία του ποδοσφαιριστή του Ολυμπιακού Νίκου Γόδα ο οποίος λίγο πριν εκτελεστεί στο νησάκι Λαζαρέτο στην Κέρκυρα ζήτησε και φόρεσε την εμφάνιση του Ολυμπιακού λίγο πριν αφήσει την τελευταία του πνοή.

 

Ξεχωριστά κατορθώματα

Οι αθλητές δεν ήταν απλά μέλη των ελληνικών στρατιωτικών δυνάμεων αλλά μερικοί από αυτούς είχαν φτιάξει τις δικές τους αντιστασιακές ομάδες όπως αυτή του αθλητή του Ηρακλή Γιώργου Ιβανόφ (από αυτόν πήρε το όνομα του το γήπεδο μπάσκετ των «κυανόλευκων»). Σε αυτή συμμετείχε και ο Μιχάλης Παπάζογλου του Παναθηναϊκού. Μάλιστα ο αθλητής του «τριφυλλιού» συνελήφθη και δραπέτευσε λίγο αργότερα με την βοήθεια των Καλαφάτη και Γιαννάτου (Ιδρυτές του Παναθηναϊκού σε ποδόσφαιρο και μπάσκετ αντίστοιχα).Η ομάδα έδινε πληροφορίες στους 'Αγγλους και οργάνωνε σαμποτάζ. Κατάφεραν με συνεργάτες στο ναύσταθμο να καταστρέψουν 30 αεροπλάνα των Γερμανών και να βυθίσουν με νάρκες τρία ελαφρά πολεμικά πλοία. Τον δικό του ξεχωριστό ρόλο στην αντίσταση έπαιξε και ο διευθυντής του γηπέδου της Λεωφόρου Αλεξάνδρας Αντώνης Βρεττός ο οποίος είχε μετατρέψει κάποιους απρόσιτους χώρους του γηπέδου σε χώρους αντίστασης όπου μαζεύονταν και άκουγαν τα νέα από «λαθραία» ραδιόφωνα.Όμως μια πράξη του Βρεττού που πέρασε στην ιστορία είναι η ύψωση της Σημαίας της Ελευθερίας στο γήπεδο της Λεωφόρου. Στις 8 Οκτωβρίου του 1944 λίγο πριν από την αποχώρηση των Γερμανών στην Αθήνα, περίοδο κατά την οποία οι βασανισμοί πατριωτών είχαν ενταθεί στις φυλακές Αβέρωφ απέναντι από το γήπεδο, οι Αθηναίοι διάβασαν έκπληκτοι έξω από τη Λεωφόρο την ανακοίνωση: «Την προσεχή Κυριακή μέγας ποδοσφαιρικός αγών Παναθηναϊκού - Αγγλικής Αεροπορίας. Ζήτω η Ελευθερία».

 

Ελληνοιταλικό πρωτάθλημα στην Σάμο

Η Σάμος ήταν κομβικό γεωγραφικό σημείο για τις Ιταλικές κατοχικές δυνάμεις για αυτό τον λόγο και είχαν στείλει 25.000 Ιταλούς στρατιώτες. Οι «γείτονες» είχαν δημιουργήσει ένα εσωτερικό πρωτάθλημα από τις εξής ομάδες : «Αλτελιρία», «Τζένιο», «Κουαρτιέρο», «Σουσουστέντσα», Υγειονομική ομάδα, και στο Καρλόβασι η «Οττάβα». Με αυτές διασταύρωναν συχνά πυκνά τα ξίφη τους οι Ελληνικές ομάδες Βάθυλος και Απόλλων.

 

 

Best of internet