To καρναβάλι των καννιβάλων

H εβδομάδα των δυσάρεστων εκπλήξεων ολοκληρώθηκε (;) με την απροσδόκητη ήττα του Παναθηναϊκού από την …αγνώριστη Εμπόριο Αρμάνι στο ΟΑΚΑ, αλλά άφησε τα πόδια των ομάδων μας στεγνά. Πέρα από το πληγωμένο γόητρο και τα ψήγματα της φθαρμένης αυτοπεποίθησης, οι «πράσινοι» και οι «κόκκινοι» υποδέχονται την τελευταία αγωνιστική του Top-16 δίχως πραγματικές απώλειες. Το διπλό στραπάτσο του διημέρου άφησε ανέγγιχτο το σακούλι με τα κεκτημένα.

Μάλιστα, ο Παναθηναϊκός βγήκε και κερδισμένος από τα αποτελέσματα της 5^ης αγωνιστικής. Ο Λένι-Ρόκο Ούκιτς και η λοιπή Φενέρμπαχτσε ψαλίδισαν τα φτερά της Ούνιξ και απομάκρυναν μερικές μυτερές πέτρες από το μονοπάτι που οδηγεί προς το φάιναλ-φορ.

Από πότε, αλήθεια, έγινε ο Παναθηναϊκός διπρόσωπος;

Τις τελευταίες 5-6 εβδομάδες, ο πρωταθλητής Ευρώπης έδειξε όχι μόνο το θαυμαστό πρόσωπο που τον έκανε τρομοκράτη της Ευρώπης, αλλά και το οικτρό που επιτρέπει σε μέτριους ή καλούτσικους αντιπάλους να εγείρουν φιλοδοξίες. Ο Παναθηναϊκός της Κωνσταντινούπολης και του Μιλάνου ήταν ο ίδιος –αλλά τόσο διαφορετικός- Παναθηναϊκός που έχασε εύκολα στο Φάληρο, ο ίδιος που προσκύνησε γηπεδούχος την Ούνιξ και την Αρμάνι.

Την Ούνιξ και την Αρμάνι!

Μπορεί να εξασφαλίσει το αβαντάζ της έδρας για τα πλέι-οφ, αλλά δεν εμπνέει πια απόλυτη εμπιστοσύνη. Η Μακάμπι θα έρθει στην Αθήνα με πυξίδα τα κατορθώματα των τριών ομάδων που το άλωσαν. Δεν είναι δα ανώτερη η Αρμάνι από τη Μακάμπι, σωστά;

Χθες, βέβαια, έδωσε ρεσιτάλ οργανωμένου μπάσκετ στο ΟΑΚΑ. Ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς ξάφνιασε με τους επαίνους που επιδαψίλευσε στο Σέρτζο Σκαριόλο πριν τον αγώνα, αλλά ο Ιταλός φρόντισε να τους δικαιώσει. Ο Ομάρ Κουκ μοίρασε παιχνίδι σαν μαέστρος παγκόσμιας κλάσης, ο μικρός Τζεντίλε έσπρωξε το Διαμαντίδη σε ρηχά νερά, ο Αντώνης Φώτσης απέδειξε ότι ήταν μέγα σφάλμα του «τριφυλλιού» το θερινό διαζύγιο, ο Γιάννης Μπουρούσης συνδύασε το πάθος του με καθαρό μυαλό, οι παγκίτες έκαναν το κομμάτι τους σαν έτοιμοι από καιρό.

Και ο Παναθηναϊκός περιορίστηκε σε ρόλο κομπάρσου, εγκλωβισμένος σε «pick’n’roll» που δεν έβγαιναν (αφού ο αντίπαλος προσανατόλισε σε αυτά την αμυντική του λειτουργία), σε μακρυνά σουτ που δεν έμπαιναν, σε άμυνες που έχαναν τα αυγά και τα καλάθια. Για τρίτη φορά μέσα σε 1,5 μήνα, ο Παναθηναϊκός έμοιαζε αδιάβαστος στο παρκέ. Σαν να ξέχασε να μελετήσει το παιχνίδι του αντιπάλου του.

Τι συμβαίνει, μίστερ Ζέλικο; Και πώς είναι δυνατό να μετατρέπεται σε βαρόμετρο μίας ομάδας παγκόσμιας κλάσης ένας πολύτιμος αλλά άτεχνος εργάτης όπως ο Σάτο; Οι κόκκινες σημαίες ολοένα πολλαπλασιάζονται και το καμπανάκι του συναγερμού χτυπάει σαν δαιμονισμένο. Έτσι χτυπούσε βέβαια και πέρυσι…

Ο Ολυμπιακός πήγε στη Μόσχα για να παίξει ρόλο κομπάρσου στην παράσταση της ΤΣΣΚΑ. Δεν ενδιαφέρθηκε για το ματσάκι ούτε ασχολήθηκε μαζί του. Αυτό, τουλάχιστον, είναι το άλλοθί του. Το άλλο με την αλεπού και τα κρεμαστάρια το ξέρετε; Ο αγώνας της Μόσχας θα ήταν, υποτίθεται, ένα χρήσιμο crashtest εν όψει των αγώνων με τη Σιένα, αυτών που θα αποτελέσουν το τελευταίο –αλλά πανύψηλο- εμπόδιο πριν το φάιναλ-φορ.

Η απόδοση των «ερυθρόλευκων» στον αγώνα της Τετάρτης υπενθύμισε ότι πριν τη Σιένα υπάρχει η Γαλατασαράι. Μολονότι αντιμετώπισε με επιτυχία όλα τα «πρέπει» και το «θέλω» των προηγούμενων εβδομάδων, ο Ολυμπιακός δεν έφτασε ακόμη στο επίπεδο των κορυφαίων ομάδων της Ευρωλίγκας. Η ΤΣΣΚΑ τον προσγείωσε στην πραγματικότητα με μία σφαλιάρα πυρηνικών διαστάσεων. Ο Ιβκοβιτς και οι παίκτες του οφείλουν να ανασκουμπωθούν και να αφοσιωθούν στην αποστολή που έχουν μπροστά τους, χωρίς να σκέφτονται την επόμενη.

Η Γαλατασαράι είναι μία καλοστημένη, καλοπροπονημένη, σοβαρή και αξιόπιστη «ομάδα του προπονητή». Κάτι σαν Παναθηναϊκός των φτωχών. Ο Ολυμπιακός έχει το ταλέντο και τη δύναμη για να την ρίξει στο Βόσπορο, αλλά θα βρεί άσχημο μπελά εάν την υποτιμήσει. Η Σιένα μπορεί να περιμένει.

Εξάλλου, τα πλέι-οφ της Ευρωλίγκας είναι καταδικασμένα να περάσουν σε δεύτερο πλάνο αμέσως μετά τους αγώνες της ερχόμενης εβδομάδας. Στο μικρόκοσμο του Παναθηναϊκού και του Ολυμπιακού, προέχει ο τελικός του Κυπέλλου Ελλάδας. Οπαδοί και προεδράρες αυτόν έχουν κυκλώσει με κόκκινο (ή πράσινο) μαρκαδόρο. Ευτυχώς, οι μπασκετμπολίστες και οι προπονητές θα έχουν ένα γεμάτο δεκαήμερο για να ξεπεράσουν τους μετασεισμούς του πριν επιστρέψουν στο παλκοσένικο της Ευρώπης.

Το διήμερο της 29^ης Φεβρουαρίου και 1^ης Μαρτίου θα δείξει κατά πόσον το 2012 είναι δίσεκτο για τις ομάδες μας ή όχι. Μέχρι τότε, έχουμε τριπλό ξενύχτι για το All-Starτριήμερο του ΝΒΑ, ολίγο Ντίβατς απόψε στη Nova και …καρναβάλι.

Ναι, έχουμε απόκριες. Δεν το καταλάβατε από τα μασκαραλίκια των προηγούμενων ημερών; Μέρες που είναι, ελάχιστοι κοινοί θνητοί έχουν όρεξη να μεταμφιεστούν και να ξεφαντώσουν. Το ρόλο του Στέα χρεώθηκε φέτος ο Θανάσης Γιαννακόπουλος, ο οποίος άνοιξε ιδιοχείρως το Τριώδιο με τα καμώματα της Πέμπτης, καταρρίποντας ακόμα και τα απλησίαστα προσωπικά του ρεκόρ ένθεου διονυσιασμού. "Γραφικότητα", τον αποκαλούν οι γραφικοί. Όχι δα. Οι γραφικοί είναι ακίνδυνοι, σαν τον "Εθνικάρα". Δεν κουβαλάνε πίσω τους ορδές σεληνιασμένων, άμυαλων και συνήθως ανεξέλεγκτων φανατικών.

Για να είμαι ειλικρινής, περίμενα να δω τον ασυγκράτητο Θανάση στο ΟΑΚΑ ντυμένο με μπλουζάκι «Εχω γα**σει την Ευρώπη έξι φορές». Έξι φορές, αλλά το σύνδρομο της στέρησης δεν πεθαίνει με τίποτε. Μπορείς να βγάλεις τον Έλληνα από την Ελλάδα, αλλά την Ελλάδα μέσα από τον Έλληνα είναι αδύνατο να την ξερριζώσεις.

Ο τελικός του Κυπέλλου βρίσκεται επί θύραις, αλλά το κατώφλι του σαλονιού είναι σπαρμένο με δυναμίτες. Το φετινό καρναβάλι ανήκει στους καννιβάλους.