Κάποτε ήταν σκιές, σήμερα στιγμιότυπα

Είναι δεν είναι, 1,60, μια ηλικιωμένη, άγνωστη γυναίκα, δεν ξέρω αν είναι μάνα, δεν ξέρω αν είναι στα καλά της, όμως είναι εκείνο το αληθινό παράδειγμα που λείπει από την καθημερινότητά μας.

Ξεκινά από το Παγκράτι, από τα χαράματα σέρνει μια μισοσπασμένη βαλίτσα, τη φορτώνει σιγά-σιγά, με απορρίμματα ανακύκλωσης, πλαστικό και χαρτί, φτάνει στο Γουδή, στον πολυ-κάδο, μπροστά στα νοσοκομεία και αδειάζει την πραμάτεια της.

Πιάνω κουβέντα μαζί της, τη ρωτώ, τι είναι αυτό που κάνει, μου απαντά με μια λέξη, είσαστε τεμπελόπαιδα, την διορθώνω: τεμπελόσκυλα, διαφωνεί:

-όχι, δεν είμαστε ζώα, άστα αυτά, εμείς μπορούμε κάτι να κάνουμε, αυτά χάνονται δίχως ελπίδα.

Μου προτείνει μια σακούλα, φωνάζει:

-σκύψε, μάζεψε, μην αφήνεσαι, ποιόν περιμένει; Κάνε κάτι, τώρα, που ακόμη μπορείς.

Συνεχίζει να μιλάει στους περαστικούς, κανείς δεν νοιάζεται, αλήθεια ποιος πιστεύει στην προσωπική, την ατομική προσπάθεια;

Διαβάστε όλο το άρθρο στο aixmi.gr