Eίμαστε όλοι Παπακωνσταντίνου…

Οποιοσδήποτε από εμάς και αν ήταν στη θέση του Γιώργου θα έκανε ακριβώς το ίδιο. Είτε αριστερός, είτε αναρχοκομμουνιστής, είτε ελευθεριακός, είτε σοσιαλδημοκράτης, είτε δεν ξέρω και εγώ τι άλλο όνομα υπάρχει για να κατανομάζει εμμονές, ο κάθε Έλληνας που σέβεται το οικογενειακό του όνομα και τις τιμημένες ρίζες του θα έσβηνε το όνομα της αγαπημένης του ξαδέρφης από τα κιτάπια μιας λίστας φοροφυγάδων και θα προσπαθούσε να προστατέψει την «τιμή και την υπόληψη» της οικογένειάς του.

Δεν λέω πως ο Γιώργος είναι ένας τραγικός ξάδερφος που θυσιάστηκε για την οικογένειά του. Λέω πως οι θεσμοί σε αυτή τη χώρα είναι τραγικά παρακολουθήματα της οικογενειοκρατίας, της πελατείας και του παρασιτισμού και πως όσο επιμένουμε να κάνουμε Like σε διαδικτυακούς δημαγωγίσκους που το μόνο που ζητούν είναι η κεφαλή του Γιώργου «επι πίνακι» και δεν αναγνωρίζουμε την ανάγκη μιας διαφορετικής θεσμοποίησης της πολιτικής μας ζωής, τόσο θα βλέπουμε στο μέλλον να αναπαράγεται η ομερτά της ξαδέρφης.

Σε ένα μπουρδέλο ζούσαμε τόσα χρόνια και αυτό το μπουρδέλο κατασκεύαζε συμπεριφορές, σχέσεις και πρότυπα. Όσο ηθικός και ακέραιος και αν ήσουν μέσα στη θαλπωρή του σπιτιού σου, σαν έκανες να ξεμυτίσεις δυο βήματα μέσα στους διαδρόμους του μπουρδέλου, μεταμορφωνόσουν χωρίς να το θέλεις σε ανήθικη εταίρα.

Διαβάστε όλο το άρθρο στο aixmi.gr