Τα κόμματα παίζουν κρυφτούλι, δεν θέλουν κάθαρση

Ο πρωθυπουργός, για παράδειγμα, έχει την πολιτική ευθύνη για πράξεις ή παραλείψεις των υπουργών του και, στην περίπτωση που αυτοί προκαλέσουν βλάβη στο δημόσιο συμφέρον, τους αντικαθιστά ή τους υποχρεώνει να παραιτηθούν. Ούτε ο ίδιος, όμως, μένει στο απυρόβλητο. Ελέγχεται για λανθασμένη κρίση στην αξιολόγηση των στελεχών του. Αυτό, βεβαίως, ισχύει όταν οι επιλογές ή οι παραλείψεις των προσώπων που κατέχουν θέσεις εξουσίας δεν παράγουν υπόνοιες για διάπραξη ποινικά κολάσιμων πράξεων. Τότε δεν αρκεί η απομάκρυνση του αποτυχημένου κυβερνητικού παράγοντα. Τον λόγο έχει η Δικαιοσύνη. Πρέπει να τον έχει.

Το ερώτημα που προκύπτει είναι το εξής: «Ακόμη και αν ο επικεφαλής μιας κυβέρνησης ή ενός υπουργείου είναι αμέτοχος, δεν θα έχει καμία συνέπεια ο ίδιος για τις ενέργειες όσων βρίσκονταν υπό την καθοδήγησή του; Πρέπει να περιμένουμε μέχρι τις εκλογές ελπίζοντας ότι οι πολίτες θα τον τιμωρήσουν με την ψήφο τους»;

Φαίνεται πως αυτή είναι η δεσπόζουσα άποψη στο πολιτικό προσωπικό της χώρας. Πίσω από τη φράση «αναλαμβάνω τις πολιτικές ευθύνες» έχουν κρυφτεί σχεδόν όλοι οι πρωθυπουργοί της Μεταπολίτευσης. Υποστήριζαν, μάλιστα, ότι ήταν μια γενναία πρωτοβουλία και μια ουσιαστική αυτοκριτική στάση με την οποία αναγνώριζαν τα λάθη τους. Ουδείς, όμως, προχώρησε στο απαραίτητο, κατά τη γνώμη μας, επόμενο βήμα, δηλαδή την παραίτηση. Θυσίασαν τον επίορκο ή αποτυχημένο συνεργάτη τους για να ικανοποιηθεί το περί δικαίου αίσθημα, ενώ οι ίδιοι «ξεπλύθηκαν» από τις αμαρτίες.

Διαβάστε το άρθρο στο aixmi.gr