O Αντώνης Σαμαράς ξέρει πόκα;

Ήταν, όμως, πολύ πλούσια σε γεγονότα και ανατροπές. Σ’ ό,τι αφορά τη χώρα μας και εστιάζοντας στο πολιτικό επίπεδο, θα σταθούμε σε δύο κόμματα και ένα πρόσωπο, τα οποία, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, θα μας απασχολήσουν και το 2013.

Το 2012 είχαμε την αποδόμηση ενός πανίσχυρου μηχανισμού, ενός κόμματος-κράτους, του ΠΑΣΟΚ. Ο κεντρικός πρωταγωνιστής της Mεταπολίτευσης, το σχήμα που κυβέρνησε τα περισσότερα χρόνια, καθόρισε σε μεγάλο βαθμό την πορεία των πραγμάτων, διαμόρφωσε τις συνειδήσεις των ανθρώπων, επέβαλλε συνήθειες και καλλιέργησε νοοτροπίες, πνέει τα λοίσθια. Πολυδιασπασμένο, ανυπόληπτο, βαλλόμενο πανταχόθεν για παλιές και νέες αμαρτίες, φαίνεται ότι έχει μπει σε τροχιά διάλυσης. Δύσκολα κάποιος θα στοιχημάτιζε υπέρ της αναγέννησής του.

Το δεύτερο σημαντικό γεγονός είναι η εκτόξευση μέσα σε λίγα χρόνια της ριζοσπαστικής Αριστεράς [ΣΥΡΙΖΑ] από το λιλιπούτειο 4% στο 27%, μ’ άλλα λόγια από το περιθώριο στο κέντρο της πολιτικής σκηνής. Ένα κόμμα τέτοιου τύπου, με τις συγκεκριμένες ιδεολογικές προδιαγραφές, το οποίο δεν κινείται στην περιοχή της Κεντροαριστεράς, έχει φτάσει στο σημείο να διεκδικεί με αξιώσεις και κοινοβουλευτικά μέσα την εξουσία. Είναι πρώτη φορά από τον πόλεμο που συμβαίνει αυτό. Το αν θα την κατακτήσει είναι άλλης τάξεως ζήτημα. Θα εξαρτηθεί από το διεθνές περιβάλλον [για την ώρα είναι κατάφωρα εχθρικό], από την ικανότητά του να πείσει τους πολίτες ότι έχει το πρόγραμμα και τα στελέχη να βγάλει τη χώρα από την κρίση, από το πώς θα αντιδράσουν οι αντίπαλοι του και, κυρίως, από το αν θα βρει πολιτικούς συμμάχους για να σχηματίσει κυβέρνηση [εφόσον τερματίσει πρώτο], αφού η αυτοδυναμία φαντάζει τούτη την ώρα άπιαστος στόχος.

Διαβάστε το άρθρο στο aixmi.gr