Υπόθεση «χαράτσι» ή όταν το κράτος αδειάζει το κράτος

Για τους πολίτες ήταν ο φόρος που εξόργισε όσο κανείς άλλος. Η ξαφνική του ανακοίνωση από τον Ευάγγελο Βενιζέλο στη Θεσσαλονίκη, ο αμφιλεγόμενος τρόπος υπολογισμού του αλλά και –κυρίως- η ένταξή του στα τιμολόγια της ΔΕΗ υπό την απειλή διακοπής του ρεύματος, έκαναν το τέλος ακινήτων τον πιο επαχθή φόρο της δεκαετίας.

Για τις κυβερνήσεις που πέρασαν, πάλι, ήταν ο πιο κοστοβόρος πολιτικά, αλλά, ταυτόχρονα, και ο πιο επιτυχημένος από τους φόρους που επιβλήθηκαν τα τελευταία χρόνια. Έφερε –και φέρνει- γρήγορα και θεαματικά αποτελέσματα γεμίζοντας τα ταμεία του κράτους σε οριακές στιγμές για τα δημόσια οικονομικά.

Κι αυτό, για τον απλούστατο λόγο ότι η είσπραξή του δε γίνεται από τους κρατικούς μηχανισμούς, αλλά από τους αξιόπιστους μηχανισμούς είσπραξης της ΔΕΗ.
Η ροή του φρέσκου χρήματος, μάλιστα, δεν σταμάτησε ούτε όταν, απολύτως αναμενόμενα, η παροχή του ηλεκτρικού ρεύματος αποσυνδέθηκε από την καταβολή του τέλους μετά από βροχή προσφυγών.

Αυτός είναι και ο λόγος που το υπουργείο οικονομικών τρέμει τώρα στην ιδέα ότι μπορεί να κληθεί να αναλάβει το ίδιο τη συγκομιδή του από τους φορολογούμενους, μετά την πολυσυζητημένη απόφαση του πολυμελούς πρωτοδικείου Αθηνών, που, επίσης αναμενόμενα, απεφάνθη ότι η ΔΕΗ παρανόμως περιλαμβάνει στους λογαριασμούς της και εισπράττει το φόρο. Αυτή είναι μία πραγματικότητα. Η πραγματικότητα όμως αυτής της χώρας μπορεί να σε τρελάνει…

Διαβάστε όλο το άρθρο στο aixmi.gr