Εδώ παπάς, εκεί παπάς… Σφύρα του κι έφτασε!

Για να διασχίσεις το συγκεκριμένο Κοιμητήριο χρειάζεσαι οπωσδήποτε όχημα γιατί οι αποστάσεις είναι τεράστιες. Στο μνήμα φτάσαμε οδηγώντας με αρκετή ταλαιπωρία. Μπαίνοντας αντιμετωπίσαμε τις φωνές του φύλακα στην είσοδο ο οποίος προσπαθούσε να διευκολύνει την κίνηση -αλλά μάλλον το αντίθετο κατάφερνε- έπρεπε να περάσουμε από τα στενά σοκάκια χωρίς να «πατήσουμε» κάποιον δύστυχο που έκλαιγε τον άνθρωπό του, έπρεπε να είμαστε προσεκτικοί με τις λακκούβες. Ταυτόχρονα, έπρεπε να βρούμε κι έναν Παπά για να ψάλλει.

Η αναζήτηση του ιερέα είναι μια περιπέτεια κάμελ τρόφι! Μπορεί να τον ψάχνεις ακόμα και δύο ώρες, εδώ παπάς εκεί παπάς, και πουθενά ο παπάς!

Η οδήγηση στους εσωτερικούς δια-δρόμους ήταν ατελείωτη! Την αναζήτηση ανέλαβα να κάνω εγώ. Οι υπόλοιποι θα με περίμεναν στο μνήμα. Πόση ώρα οδηγούσα, παπά δεν έβρισκα μπροστά μου. Μόλις διέκρινα από απόσταση κάτι μαύρο, έτρεχα σα τρελή, αναφωνούσα δυνατά μόνη μου «νάτος ο Παπάς, τον βρήκα», έκανα όπισθεν, σπίνιαρα με πρώτη ταχύτητα στα χώματα, πλησίαζα, φώναζα, «πάτερ, πάτερ, περιμένετε», μα η μαύρη φιγούρα έστριβε ξαφνικά και χανόταν στα πέρατα του νεκροταφείου. Έβγαινα, έτρεχα μπας και προλάβω, αλλά μάταια! Το ράσο είχε εξαφανιστεί!

Διαβάστε όλο το άρθρο στο aixmi.gr