Τα πρώτα 40 χρόνια είναι δύσκολα…

Στη γέννα δεν την κούρασα, τα δύσκολα ήρθαν αμέσως μετά. Όλη μέρα κοιμόμουν, τη νύχτα δεν έκλεινα μάτι και είχα την απαίτηση να είναι στο πόδι κι οι όλοι οι άλλοι! Καμιά φορά και όλη η γειτονιά! Ένα βρέφος έχει το χάρισμα να αναστατώνει τις ζωές των άλλων, το κουσούρι με τον ύπνο όμως μου έμεινε σουβενίρ και για την ενήλικη ζωή μου. Και τώρα δεν κοιμάμαι τις νύχτες, ακόμη και τώρα προτιμώ τον ύπνο του πρωινού. 40 χρόνια μετά…

Σπουδαία η δεκαετία του ’70! Μέχρι πρότινος έλεγα ότι η γενιά μου αποτελεί ένα πολύ σπουδαίο κομμάτι της νεοελληνικής ιστορίας, η κυτταρική μου μνήμη είναι ποτισμένη με γεγονότα μεγάλα. (Που να φανταζόμουν τι θα συναντούσα τώρα)! Όπως και να το κάνουμε, έζησα την ιστορία του Πολυτεχνείου –κι ας μην ήμουν εκεί- μέσα από τα ακούσματα των γονιών μου τότε, τις δονήσεις που μου μετέφεραν από την αγωνία εκείνων των ημερών, όπως βέβαια και από την Τουρκική εισβολή στην Κύπρο, την πτώση της Χούντας, την αλλαγή του Πολιτεύματος.

Διαβάστε το άρθρο στο aixmi.gr