Η χώρα των μίζερων

Διάβασα την είδηση κάπου σε ανάρτηση στο facebook, διανθισμένη, μάλιστα, με κάποιες δόσεις ειρωνείας επειδή είχε βγει από κάποια μεσημεριανή –ή απογευματινή, δε θυμάμαι καλά- εκπομπή: η τραγουδίστρια (τραγουδοποιός είναι το σωστό) Μόνικα έζησε μια περιπέτεια στη θάλασσα. Μαζί με την παρέα της, αναγκάστηκαν λόγω πυρκαγιάς να εγκαταλείψουν το φουσκωτό στο οποίο επέβαιναν και κολύμπησαν αρκετές ώρες μέχρι να φτάσουν στην Τζια.

Δεν έδωσα μεγαλύτερη σημασία, χάρηκα απλώς που όλα τέλειωσαν καλά.

Το μεσημέρι του Σαββάτου είδα στην ηλεκτρονική σελίδα του «Βήματος» μια ανάρτηση με τίτλο «Η περιπέτεια της Μόνικα (sic, αλλά ας το αφήσουμε ασχολίαστο, δεν έχει καμιά σημασία)». Επρόκειτο για αναδημοσίευση από τη σελίδα της τραγουδίστριας, όπου εξιστορούσε την περιπέτειά της με λεπτομέρειες.

Το διάβασα με μεγάλο ενδιαφέρον. Η κοπέλα και οι φίλοι της έζησαν τραγικές ώρες και είχαν τύχη βουνό, τελικά. Από κει που γελούσαν και σχεδίαζαν να πάνε για φαγητό στην Τζια, βρέθηκαν στη θάλασσα χωρίς σωσίβια και η ίδια κολυμπούσε από τις 6.30 το απόγευμα έως τι 1.30 την νύχτα! Ναι, ήταν μεγάλη απερισκεψία να εγκαταλείψουν το σκάφος χωρίς σωσίβια αλλά το έκαναν. Βρέθηκαν στη θάλασσα και έπρεπε να κολυμπήσουν μέχρι να σωθούν. Η Μόνικα περιέγραψε από που έβρισκε κουράγιο, τι σκεφτόταν, τις εικόνες που περνούσαν από το μυαλό της, το φόβο της, τις πρώτες στιγμές που ένιωσε ασφαλής, την αλλαγή στον τρόπο σκέψης της, έδωσε ευχές σε όσους την παρακολουθούν και τελείωνε την αφήγησή της ως εξής: «Συνεχίζουμε ακάθεκτοι, με απόλυτο σεβασμό στο μεγαλείο του ανθρώπου και το δώρο της ζωής. Σας λατρεύω, μ»

Το κείμενό της ήταν γεμάτο ελπίδα και αγάπη. Τουλάχιστον εγώ, έτσι το εξέλαβα και με συγκίνησε κιόλας. Με το ίδιο ενδιαφέρον θα διάβαζα το κείμενο ενός «ανωνύμου» με μια περιπέτεια διάσωσης. Η Μόνικα με έκανε, ίσως, να έχω και μια εικόνα, επειδή τυχαίνει να ξέρω τη φυσιογνωμία της και να μπορώ να βγάλω κι ένα συμπέρασμα για την ευαισθησία της, επειδή τυχαίνει να τη γνωρίζω και σαν μουσικό.

Όποτε διαβάζω κάτι ανάλογο προσπαθώ με κάποιον τρόπο να φέρω νοητικά τον εαυτό μου σε μια τέτοια κατάσταση. Να σκεφτώ πως θα αντιδρούσα εγώ η ίδια. Θα σκεφτόμουν να πάρω το σωσίβιο; Θα μπορούσα να κρατήσω τη σωστή κατεύθυνση κολυμπώντας; Θα έβρισκα κουράγιο; Τι θα σκεφτόμουν προκειμένου να μην βυθιστώ στην απόγνωση; Ποιες εικόνες θα μου έδιναν δύναμη για να αγωνιστώ; Πόσο κρύο θα άντεχα; Πως θα αντιμετώπιζα το σκοτάδι;

Αφού βίωσα όσο μπορούσα το κείμενο της Μόνικας, έκανα το λάθος να δω τα σχόλια των αναγνωστών.

Ήταν 24. Από αυτά, τα 9 ήταν θετικά, ουδέτερα ή επικριτικά για τον χειρισμό της εγκατάλειψης του σκάφους χωρίς σωσίβια –πάντως όχι αρνητικά. Τα 15, όμως, έσταζαν δηλητήριο. Από το «και τι μας νοιάζει εμάς και ποια είναι η Μόνικα και γιατί έπρεπε να το διαβάσουμε αυτό στο Βήμα» μέχρι σχόλια για την «άθλια μουσική της», σεξιστικές αηδίες και ειρωνεία για την ειρωνεία.

Μα το σόι άνθρωποι είστε εσείς που φέρεστε έτσι; Πόσο εγωισμό κουβαλάτε μέσα σας; Πόση κακία; Πόση στενομυαλιά; Πόσα συμπλέγματα; Ελπίζω, τουλάχιστον, να μη μεγαλώνετε παιδιά.
Δε θα σταθώ στο αν η μουσική της Μόνικας είναι καλή ή κακή (που, αντικειμενικά, κακή δεν τη λες). Θα σταθώ στο ότι μια νέα τραγουδοποιός που δεν έχει δώσει ποτέ δικαίωμα, δεν είναι κρατικοδίαιτη, δεν έχει ενοχλήσει κανέναν, δεν έχει φάει το ψωμί κανενός γίνεται αντικείμενο χλευασμού επειδή τόλμησε να εξιστορήσει την περιπέτειά της και να δώσει ένα μήνυμα ελπίδας. Επειδή τόλμησε να πει ότι πήγε βόλτα με φουσκωτό.

Προσπαθούσα να φανταστώ το προφίλ των κακεντρεχών σχολιαστών. Τους περισσότερους, δυστυχώς, τους φαντάζομαι νέους. Πιθανόν άνεργους ή υποαμοιβόμενους ή ημιάνεργους, ζηλιάρηδες για την επιτυχία της Μόνικας και την άνεσή της να πηγαίνει βόλτα με φουσκωτό. Μα, αγαπητοί μου, όταν κάποιος επιτυγχάνει γύρω μας, δεν πρέπει να απογοητευόμαστε αλλά να χαιρόμαστε: είναι ένα θαυμάσιο παράδειγμα του ότι κι εμείς μπορούμε να τα καταφέρουμε!

Όσο για την πολιτική τους τοποθέτηση, φοβάμαι να κάνω και την παραμικρή εικασία. Ναι, ξέρω, είναι πολύ εύκολο να τους τοποθετήσω στο κακό άκρο. Παραείναι μεγάλο το ποσοστό, όμως, δεν είναι; Ναι, ξέρω, ο αριθμός των σχολιαστών κάτω από ένα άρθρο δεν είναι ασφαλές δείγμα, τα σχόλιά τους όμως δείχνουν τις τάσεις, ή όχι;

Συχνά πυκνά διαβάζω ένα αυτοσαρκαστικό σχόλιο στο facebook ή το twitter και γελάω με την αλήθεια του: «Φήμες λένε ότι υπάρχει ένα βίντεο στο YouTube και στα σχόλια από κάτω δεν πλακώνονται Έλληνες». Ναι, είναι αλήθεια, δεν έχουμε κανέναν ανάγκη για νας διχάσει. Τα καταφέρνουμε μια χαρά μόνοι μας και, μάλιστα, για πράγματα που δεν μας αφορούν ούτε καν εμμέσως.

Πηγή: protagon.gr