Οι "γραφικότητες" της Αθήνας!

∆εν υπάρχει αθηναϊκό αφιέρωµα στη Θεσσαλονίκη, τα τελευταία δέκα χρόνια, που να µην επαναλαµβάνει τα γνωστά κλισέ για µια πόλη που νοµίζει πια κανείς πως δεν είναι τίποτε άλλο από χαλαροί άνθρωποι, ερωτική ατµόσφαιρα, µπουγάτσες, τσουρέκια και πατσάς. Ακόµα και τα εναλλακτικά free press, όταν κάνουν τα γνωστά αφιερώµατα-αρπαχτή στην πόλη, την εποχή του Φεστιβάλ για να πάρουν την τοπική διαφήµιση, στα ίδια γραφικά αναφέρονται.

Επειδή κάτι αντίστοιχο δεν έχει γίνει ποτέ για την Αθήνα, ζητήσαµε από τη συντακτική οµάδα της Παράλλαξης να καταγράψει τις γραφικότητες που δεν θα ήθελαν να ακούσουν οι Αθηναίοι φίλοι µας για την πόλη τους. Ιδού λοιπόν γιατί αγαπάµε την Αθήνα.

1. Τα γραφικά ταβερνάκια της Πλάκας. Με τις κιθαρίτσες να παίζουν καντάδες.

2. Τα τσολιαδάκια και οι Παρθενώνες που πουλάνε στου Μακρυγιάννη.

3. Τα Βλάχικα της Βάρης, µε τους φουστανελάδες στις εισόδους να σε καλούν να απολαύσεις κοκορέτσι!

4. Τα θυροτηλέφωνα των πολυκατοικιών στο Παγκράτι που αναγράφουν κάτω από το ονοµατεπώνυµο και το επάγγελµα. Πολιτικός Μηχανικός, ∆ικηγόρος, Ιατρός, Στρατηγός. Υποπτεύεσαι πως οι κυρίες τους συγκεντρώνονται για κουµ – καν στο ρετιρέ του Στρατηγού.

5. Η υπερβολή στα όρια του γραφικού. Καταπληκτικά ζευγάρια περνούν εξαιρετικά, γνωρίζουν απίστευτους ανθρώπους και πάνε σε κάτι φανταστικά µέρη, που εντάξει, ελάχιστοι τα ξέρουν (συνήθως τα µέρη αυτά έχουν καταχώρηση στο Αθηνόραµα).

6. Η κατάχρηση της λέξης πακέτο. Τρώω χοντρό, τρελό, απίστευτο, µεγάλο. Ή έχω, έχεις; Πακέτο.

7. Οι συζητήσεις µε τους ταξιτζήδες για τη συντοµότερη διαδροµή ακόµα κι αν πρέπει να πας από το Σύνταγµα στην Οµόνοια.

8. Οι ευγενικοί ταξιτζήδες στο Ελευθέριος Βενιζέλος. Χα, χα, χα.

9. Η λέξη θέµα. Εκτός από θέµα, σηµαίνει και πρόβληµα. Αλλά λειτουργεί κι ως µπαλαντέρ: είσαι θέµα (ωραίος, µαλάκας, αντικοινωνικός, γαµώ τα παιδιά κ.ά.)

10. Τα υποκοριστικά. Παναγιωτούκο, Γιαννάκο, Τζελίτσα, Νανσούλα µου.

11. Τα µοντέρνα ονόµατα στις πολυεθνικές. Τζέση, Τζόις, Λίλιαν, Σάντι.

12. Η αθηναϊκή καθοµιλουµένη. Ένα µείγµα από εξαρχιώτικη - περιστασιακού χρήστη - σλανγκ, βορειοπροαστιώτικο νάζι, αγγλικές λέξεις και επαρχιώτικο αξάν που εδώ και λίγα χρόνια, εξαιτίας κάποιων λάιφ στάιλ κεφαλών, αποποινικοποιήθηκε.

13. Η ακλόνητη πεποίθηση πως ό,τι µαλακία δουλειά και να κάνουµε (φτάνει να είναι στη σόου µπίζνες) αυτή είναι τόσο σηµαντική όσο και ο σχεδιασµός της Ακρόπολης.

14. Το ψάρι Αθηναϊκή.

15. Οι λέξεις power lunch που χρησιµοποιείται για γεύµατα στα οποία συνήθως αυτό που κανονίζεται είναι το πότε θα ξανασυναντηθεί το team για να µιλήσει κάπου πιο ήσυχα (και, βασικά, ποιος θα πηδήξει αυτή που κρατάει σηµειώσεις).

16. Ο Μπαϊραχτάρης.

17. Η µανία µε την αγιουβέρδα, τη σπιρουλίνα, τα χάπια πράσινου τσαγιού. Αφορά εξίσου λιπόσαρκα µοντέλα και υπέρβαρους κάθε επαγγέλµατος.

18. Η ατάκα «Καλά που γίνονται κι αυτά και συναντιόµαστε!» ειπωµένη από δηµοσιογράφο µεσηµεριανής ζώνης σε κοσµικό πάρτι.

19. Στου Ψυρρή.

20. Η εκφώνηση «παιδί µου», ακόµα κι αν σου απευθύνεται κάποιος δέκα χρόνια νεότερος. Τυπικό κλείσιµο συνοµιλίας «έλα, έλα , παιδί µου».

21. Οι γκουρµέ, ως επί το πλείστον, µαλακίες που σερβίρονται στα εστιατόρια του Κολωνακίου. Μια σκέτη οµορφιά.

22. Η γκρίνια, η σκατίλα, ο κυνισµός κι η δυσπιστία µόλις αισθανθούν πως κάτι / κάποιος τους ξεπερνά, τους υπερβαίνει.

23. Οι ιστορίες από το ΛΑΝΣ (Λύκειο Αρρένων Νέας Σµύρνης ) και τα σχολεία της Γκράβας. Αν έχεις τελειώσει την Τούµπα σού ακούγονται γραφικές.

24.Τα χαµπουργκεράδικα στη Γλυφάδα. Τόσο American way of life.

25. Οι πινακίδες που περιγράφουν το µενού στα εστιατόρια της Πλάκας. Στάφντ Βάιν Λιβς, Βηλ µητ εντ σµολ ονιονς γουίθ τοµάτο σως.

26. Οι νεραντζιές. Αν µπορούσαν να τραφούν µε νεράντζια θα είχαν λύσει το βιοποριστικό τους πρόβληµα.

27. Η µανία να αποκαλούν όλων των ειδών τα σάντουιτς σουβλάκια. Τι θα πει ένα σουβλάκι µε γύρο... Και µετά τους πειράζει η µπουγάτσα µε τυρί.

28. Οι κράχτες στην Πλάκα.

29. Η µανία µε τη Θεσσαλονίκη και το πόσο υπέροχα περνάµε εµείς εδώ, ενώ αυτοί δουλεύουν...

30. Κεµπάπ στου Θανάση και στου Σάββα, στο Μοναστηράκι (Μεταξύ µας, δεν τρώγεται).

31. Υπαίθριο shopping τις Κυριακές στο Μοναστηράκι.

32. Καφές στο Da capo. ∆εν ξέρεις τι χάνεις.

33. Φαγητό µε θέα την Ακρόπολη.

34. Μπάνιο στον Αστέρα Βουλιαγµένης.

35. Τα µπουζούκια της παραλιακής.

36. Τα περιστέρια στην Πλατεία Συντάγµατος

37. Ανεβείτε στο Λυκαβηττό µε το τελεφερίκ

38. Το Παγωτό στο Παλαιό Φάληρο

39. Η βόλτα στο Τουρκολίµανο

40. Η πεποίθηση ότι το λεκανοπέδιο έχει το καλύτερο κλίµα στον πλανήτη. Βλέπε την κλασική ατάκα «Ο ύπνος στην Αθήνα δεν συγκρίνεται!»

41. Τα ραντεβού στο σιντριβάνι της πλατείας Συντάγµατος.

42. Όλα τα αρχαιοελληνικά αντικείµενα που πουλάνε στο Μοναστηράκι, όπως και το φυσικό σαπούνι από αγνό ελαιόλαδο που βλέπεις παντού σ’ αυτά τα µαγαζιά!

43. Η ρετσινούλα στα Μεσόγεια. Ανασταίνει νεκρούς.

44. Η αναπαλαιωµένη Βουλή. ∆εν έφταναν τα ροζ ήθη, έπρεπε να τη βάψουν και σοµόν;

45. Οι emo στο Σύνταγµα. Ειδικά όταν απολαµβάνουν τον πόλεµο µε τενεκεδάκια µε τους σκεϊτάδες. Ούτε στη δεκαετία του ‘80 δεν κάναµε τόσο άσχηµες αισθητικές επιλογές.

46. H Κυψέλη. Η πιο άσχηµη γειτονιά της χώρας που βαφτίζεται cult.

Διαβάστε τα υπόλοιπα στο site της Παράλλαξης