Το ΠΑΣΟΚ στοχεύει σε μονοψήφιο!

Είναι προφανές ότι το ΠΑΣΟΚ, δεν αρκείται στο 12% που πήρε υπό την ηγεσία του Βαγγέλη Βενιζέλου. Επιδιώκει στις επόμενες εκλογές κάτι λιγότερο. Και κάνει όσα λάθη μπορεί. Το τελευταίο είναι η στάση του στον σχηματισμό κυβέρνησης και τα επεισόδια που προκλήθηκαν γι' αυτό το θέμα στο εσωτερικό του.

Πρωτίστως είναι ανεξήγητη η στάση του ίδιου του Βενιζέλου. Ενώ μετέχει υποτίθεται στην πανστρατιά -και ζητούσε και από τους άλλους να μετέχουν- ο ίδιος έμεινε έξω και την «στηρίζει» από μακριά. Ένας πολιτικός που διαφημίζει διαρκώς τα προσόντα του και τις επιτυχίες του ως υπουργός, γιατί την κρίσιμη ώρα αρνείται να τα θέσει στην υπηρεσία της χώρας; Δεν καταδέχεται να μετάσχει στην κυβέρνηση Σαμαρά; Ή άλλες έχει σκέψεις καθόλου αντίστοιχες με όσα διακηρύσσει;

Η ουσία είναι ότι συμπαρέσυρε και το ΠΑΣΟΚ σε τραγικό λάθος. Εμφανίζεται να απέχει από την πιο δραματική προσπάθεια σωτηρίας της χώρας. Αφήνει περιθώρια για κυβέρνηση με πολιτικό κέντρο βάρους τη ΝΔ. Πέρα από το μερίδιο που της αντιστοιχεί, με βάση το εκλογικό αποτέλεσμα. Αυτή είναι η στάση «εθνικής συνευθύνης» που θα τηρούσε ο Βενιζέλος; Αυτή είναι η κυβέρνηση «εθνικής σωτηρίας» που ήθελε; Και εν πάση περιπτώσει υπάρχει πειστική εξήγηση γι' αυτές τις επιλογές;

Αν υπάρχει πάντως, δεν πείθει πολλούς ούτε στο ίδιο το ΠΑΣΟΚ. Δεν έχει 3-4 στελέχη ικανά –και απαραίτητα- σε μια κυβέρνηση που καλείται να παίξει το τελευταίο χαρτί επιβίωσης της χώρας; Δεν θα όφειλε το ΠΑΣΟΚ όχι μόνο να συμμετάσχει στην κυβέρνηση με τους καλυτέρους, αλλά και να αξιώσει και από τα άλλα δυο κόμματα να κάνουν το ίδιο; Δεν θα έπρεπε ο ίδιος ο Βενιζέλος να θέσει ως προϋπόθεση συμμετοχής του ΠΑΣΟΚ το πολιτικό βάρος της κυβέρνησης και να το ενισχύσει με αντίστοιχες προτάσεις; Ή μήπως εκτός από τον Μίμη Ανδρουλάκη ούτε ο ίδιος έφαγε «το παραμύθι ότι ο Χρυσοχοΐδης ήταν καλός υπουργός Προστασίας του Πολίτη»; Ή ότι η Διαμαντοπούλου είναι αχρείαστη στην οργάνωση της ελληνικής παρουσίας στην Ευρώπη γιατί δεν βγήκε βουλευτής;

Πρακτικά με τη στάση του ο Βενιζέλος διευκόλυνε τον Σαμαρά να βάλει στην κυβέρνηση –συνεργασίας υποτίθεται- ό,τι… χειρότερο έχει το δικό του κόμμα. Τι είδους διαβουλεύσεις έκανε ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ αυτές τις ημέρες αν δεν συζήτησε για το πολιτικό στίγμα και το κύρος του κυβερνητικού σχήματος; Εκτός αν έχουν δίκιο όσοι λένε ότι το βασικό αίτημά του προς τον Σαμαρά ήταν να… μην προχωρήσει σε εξεταστικές επιτροπές για την οικονομία; Ή όσοι λένε ότι ο Βενιζέλος σκοπεύει να κάνει αυτό για το όποιο κατηγορούσε τον Σαμαρά στην κυβέρνηση Παπαδήμου: συμπολιτευόμενη αντιπολίτευση;

Υπάρχει και ένα θέμα με την επιλογή όσων εκπροσωπούν το ΠΑΣΟΚ στο υπουργικό συμβούλιο. Η περίοδος που ακολουθεί χρειάζεται κυβέρνηση πολιτικών στελεχών, ή τεχνοκρατών; Αν προκριθεί το δεύτερο, το ΠΑΣΟΚ δεν όφειλε να το ξεκαθαρίσει εξ αρχής; Γιατί μιλούσε για πολιτική κυβέρνηση, αλλά συμμετέχει με μη πολιτικούς; Ούτε καν με κομματικά στελέχη του. Αλλά και ο ίδιος ο Βενιζέλος μένει εκτεθειμένος. Οι υπουργοποιηθέντες είναι όχι μόνο προσωπικές επιλογές, αλλά και προσωπικοί φίλοι του. Κατά τα λοιπά κατηγορούσε τον Παπανδρέου για τους κηπουρούς και την αυθαιρεσία στις επιλογές.

Προφανώς όσοι επελέγησαν είναι αξιόλογοι άνθρωποι, αλλά ποιον εκπροσωπούν στην κυβέρνηση: το ΠΑΣΟΚ ή τον Βενιζέλο; Και με ποια λογική στηρίζει μια κυβέρνηση με υφυπουργό Παιδείας κάποιον που είχε κηρύξει τον πόλεμο στο πιο σημαντικό νομοθέτημα των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ: τον νόμο Διαμαντοπούλου για τα ΑΕΙ, που εγκρίθηκε με συντριπτική πλειοψηφία στη Βουλή.

Με άλλα λόγια το θέμα δεν είναι οι άνθρωποι που επελέγησαν. Είναι ο τρόπος με τον οποίο κινήθηκε ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ. Τι είδους προνόμιο είναι αυτό που άσκησε σε ένα κόμμα που αποσυντίθεται; Τι νόημα έχει να παριστάνει τον καπεταν–Ένα, σε μια στιγμή που το κόμμα χρειάζεται συλλογικότητα; Σε τι εξυπηρετεί να βγάζει από την προσωπική ατζέντα του τα πρόσωπα που θα μετέχουν στο κυβερνητικό σχήμα; Δεν θα ήταν πιο υγιές- ας αφήσουμε το πιο δημοκρατικό- να θέσει και στους υπόλοιπους στο ΠΑΣΟΚ το θέμα και να πάρει τη γνώμη τους;

Η επίδειξη αρχηγισμού δεν είναι συμβατή με την εποχή και κυρίως με την σημερινή κατάσταση του ΠΑΣΟΚ. Και το επιχείρημα ότι πήρε την έγκριση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας, είναι αδύναμο. Γιατί αυτό που μετράει δεν είναι τι αποφάσισε η Κ.Ο., αλλά ότι πλέον αριθμεί μόνο 33 μέλη. Και αυτό δεν είναι άσχετο με τον επικεφαλής της και το νέο στυλ άσκησης ηγεσίας: τον εγωκεντρισμό που οδηγεί ακόμη και σε προσωπικούς διαπληκτισμούς με στελέχη του κόμματος! Εάν το «σύνδρομο Ζίγδη» επεκταθεί στο ΠΑΣΟΚ, θα έχει το ίδιο αποτέλεσμα: τη διάλυσή του.

Από όλα αυτά πάντως προκύπτει ένα ερώτημα στο όποιο θα πρέπει να δοθούν απαντήσεις στο επόμενο διάστημα:

Ο Βαγγέλης Βενιζέλος έχει μια εντελώς προσωπική ατζέντα, που εδράζεται στον χαρακτήρα του και στην αντίληψη που έχει για την πολιτική και τον ρόλο του ή δεν έχει καμιά απολύτως ατζέντα;

Πηγή: protagon.gr