Sky Blues... tie

Ο Γιώργος Καραμάνος γράφει για τον Τζίμι Χιλ, τον άνθρωπο των τριών βαθμών της νίκης, των έγχρωμων ιδεών, του ζωηρού σχολιασμού. Εκείνου που άλλαξε- ίσως -όσο κανείς άλλος το αγγλικό ποδόσφαιρο.

Πέρασε από κάθε δυνατή θέση. Δεν υπάρχει πόστο από το οποίο να μην υπηρέτησε το παιχνίδι με τη μπάλα στα πόδια. Ξεκίνημα λοιπόν σαν οπαδός της Κρίσταλ Πάλας, για να ακολουθήσει την εξής επική διαδρομή: ποδοσφαιριστής, πρόεδρος των παικτών, προπονητής, σχολιαστής, πρόεδρος και για μία μόνο στιγμή... διαιτητής. Ο Τζίμι Χιλ που απεβίωσε στα 87 του, πέρασε όλη τη ζωή του μέσα στα γήπεδα ή γύρω από αυτά. Και δεν ξόδεψε άσκοπα ούτε ένα λεπτό από δαύτην, καθώς κάθε ανάσα του, κάθε σκέψη αποτέλεσε και μία καινοτομία που έφερνε κάθε φορά το παιχνίδι ένα βήμα πιο μπροστά. Δείτε τι ακριβώς πέτυχε και θα καταλάβετε γιατί ίσως να πρόκειται για έναν από τους πιο σημαντικούς ανθρώπους του ποδοσφαίρου στο Νησί και όχι μόνο...

Ως επιθετικός ξεκίνησε στα 21 του και όχι από πιτσιρικάς. Εδειξε καλά στοιχεία και από τη Μπρέντφορντ (1949-'52) μετακόμισε στη Φούλαμ (1952-'61) Στα 33 του και έπειτα από 51 γκολ σε 359 ματς πρωταθλήματος αποφάσισε ότι ήθελε να γίνει προπονητής. Μόνο που πριν από αυτή την αλλαγή, είχε φροντίσει να κάνει κάτι φοβερό για το σινάφι του. Στα 50s οι ποδοσφαιριστές έπαιρναν 20 λίρες την εβδομάδα και ο Χιλ ως πρόεδρος της Ενωσης τους, ανέβασε τους μισθούς. Ο συμπαίκτης του στη Φούλαμ και διεθνής με την Αγγλία, Τζόνι Χέινς έγινε τον Γενάρη του 1961 ο πρώτος που έλαβε βδομαδιάτικο 100 λιρών και τον έβγαλε έξω για να του κάνει το τραπέζι!


H ομάδα που πήρε την άνοδο για τα σαλόνια

Πλέον είχε έρθει η στιγμή να βρεθεί στους πάγκους και μόνο σε μία μάδα (1961-'67). Εκεί όπου θα έκανε απίστευτα πρωτοποριακά πράγματα. Στο αγωνιστικό κομμάτι κατάφερε να οδηγήσει την Κόβεντρι για πρώτη φορά στην ιστορία της στην μεγάλη Κατηγορία, ξεκινώντας μάλιστα από την 3η. Και αφού πέτυχε το θαύμα, απλά την άφησε, δίχως να την κοουτσάρει στα σαλόνια. Ενδιάμεσα όμως σε αυτή την εξαετία είχε υπάρξει για πολλές φορές πιονέρος, φορέας τρομερών πρωτοποριακών ιδεών. Το πρώτο πράγμα που έκανε, ήταν να ενώσει την ομάδα με την πόλη ακόμα περισσότερο. Πήρε λοιπόν τους παίκτες και επισκέφτηκαν τους εργαζόμενους στην τοπική αυτοκινητοβιομηχανία της Talbot. Γενικότερα τα εν λόγω αυτοκίνητα τα στήριξαν και όταν έφτασε στην άνοδο η Κόβεντρι, η Talbot πουλούσε 30% περισσότερα οχήματα.

Επειτα ζήτησε να αλλάξει η εμφάνιση. Εκτοτε η Κόβεντρι φόρεσε φανέλα και σορτς στο γαλάζιο του ουρανού. Πλέον θα ήταν οι Sky Blues και αυτή η αλλαγή θα είχε και όνομα, με τη Sky Blue Revolution να γίνεται trend στα West Midlands, καθώς δημιουργήθηκαν ομώνυμα κοκτέιλ, τραγούδια, ακόμα και ραδιοφωνικός σταθμός. Στις προπονήσεις κάλεσε δημοσιογράφους και κάμερες. Ηταν ο πρώτος που το διάλεξε, όταν όλοι οι προπονητές έβγαζαν μυστικοπάθεια. Τότε μπήκε στη ζωή του ποδοσφαίρου ακόμα περισσότερο χρώμα. Ο πίνακας στο παλιό «Highfield Road» έγινε έγχρωμος και ήταν ο πρώτος σε όλη την Αγγλία, για να ακολουθήσει το πρώτο έγχρωμο match programme και τέλος το ΕΠΙΚΟ. Το γήπεδο της Κόβεντρι έπειτα από δική του εισήγηση στη λογική «πρώτα είναι οι οπαδοί», έγινε το πρώτο με όλες τις θέσεις να είναι για καθήμενους.

Το 1967 όμως με τον προβιβασμό στην 1η Κατηγορία, εκείνος έφυγε. Ηθελε να γίνει σχολιαστής. Πήγε στο «ITV» και στο Μουντιάλ του 1970 συνέχισε τα πρωτοποριακά θέματα του. Ηταν ο πρώτος που έβαλε στο στούντιο παράλληλες συνδέσεις με πολλές οθόνες και έβγαλε φανταστικό αποτέλεσμα, για να τον ακολουθήσει όλος ο υπόλοιπος κόσμος γενικότερα. Κάπως έτσι ήρθε η προαγωγή για το «BBC», όπου του έδωσαν τα ηνία της θρυλικής βασικής εκπομπής, του διάσημου «Match of the Day». Εως και το 1998 δούλεψε στην τηλεόραση, ακόμα και ως αναλυτής, ενώ με την εκπομπή του βρέθηκε σε σοβαρές ιστορίας, όπως π.χ. η καταστροφή του «Χίλσμπορο».

Το πλέον απίθανο όμως του συνέβη το 1972. Η Αρσεναλ υποδεχόταν την Λίβερπουλ στο «Χάιμπουρι» και ο ένας επόπτης έπαθε θλάση και δεν μπορούσε να συνεχίσει. Τότε από τα μεγάφωνα ζητήθηκε εάν υπήρχε κάποιος με άδεια διαιτητή. Και ναι, ο Τζίμι Χιλ που ήταν εκεί για να καλύψει το ντέρμπι, είχε και από δαύτη. Ετσι κατέβηκε και έπαιξε σε όλο το παιχνίδι με το σημαιάκι στο χέρι. Η ίσως πιο καθοριστική συμβολή του στο παιχνίδι αυτό καθ' αυτό όμως ήταν αυτό που συνέβη το 1980. Ο Χιλ βγήκε μπροστά στην προσπάθεια αναμόρφωσης του ποδοσφαίρου και θεωρείται δική του η ιδέα να δίνονται τρεις βαθμοί στη νίκη. Στην Αγγλία τελικά το υιοθέτησαν έναν χρόνο αργότερα, για να ακολουθήσει η FIFA με το Μουντιάλ του 1994 και έπειτα ο κόσμος ολάκερος.


Το άγαλμα του θα βρίσκεται για πάντα έξω από το γήπεδο της Κόβεντρι

Και σα να μην του έφταναν όλα αυτά τα σπουδαία, ενδιάμεσα είχε φροντίσει να γίνει και πρόεδρος για λιγοστά φεγγάρια. Το έκανε στην Τσάρλτον και το 1987 ανέλαβε τη Φούλαμ, βοηθώντας την να αποφύγει τη χρεωκοπία. Το προεδριλίκι μάλλον του άρεσε και στα γεράματα (2005) επανήλθε με κάτι απρόσμενο, ως πρόεδρος της Κορίνθιανς Κάζουαλς, δηλαδή μίας άγνωστης ομάδας που δεν συμμετείχε σε κανένα πρωτάθλημα! Ηταν το χόμπι, η ζωή του, ήθελε να έχει δραστηριότητα σε σχέση με το παιχνίδι.

Το 2008 άρχισαν τα σοβαρά προβλήματα υγείας. Η νόσος του Αλτσχάιμερ άρχισε να τον λυγίζει και το Σάββατο τον νίκησε. Στα 87 του αυτός ο απίστευτος τύπος, αποχαιρέτησε τα εγκόσμια, αφήνοντας ωστόσο, την πιο τρανή κληρονομιά που θα μπορούσε να κληροδοτήσει άνθρωπος στο ποδόσφαιρο. Πριν φύγει όμως φρόντισε να δείχνει αδιάλειπτα την αγάπη του για την Κόβεντρι. Αν και άρρωστος, κάθε αγωνιστική εντός έδρας ντυνόταν στα χρώματα της. Ηταν τέτοιο το συναίσθημα γι' αυτήν, που η γυναίκα του αποκάλυψε ένα θαύμα: «Ακόμα και όταν ξεχνούσε τα πάντα, πριν πάει στο γήπεδο, ρωτούσε πάντοτε για την γραβάτα της Κόβεντρι. Μπορεί να μην θυμόταν ούτε το ποια ήμουν εγώ, αλλά η Sky Blues tie ήταν εκείνη που έκανε το μυαλό του να αστράφτει ξανά»!

Follow me: @jorgekaraman