Η Φιορεντίνα ήξερε αν της γεμίζει το μάτι ο Σόουζα

Κοιτάζοντας τη βαθμολογία της SerieA, βλέποντας την Φιορεντίνα στην πρώτη θέση και ακούγοντας τον Πάουλο Σόουζα, που είναι ο μόνος προπονητής του top5 της βαθμολογίας που έχει την τόλμη να μιλά για την κατάκτηση του τίτλου, έπιασα τον εαυτό μου να βάζει τα γέλια ενθυμούμενος μια ελληνική ποδοσφαιρική ιστορία σχετική με τον Πορτογάλο προπονητή. Ο Σόουζα είχε προταθεί σε μια ελληνική επαρχιακή ομάδα πριν από περίπου 1,5 χρόνο, δηλαδή τον καιρό που είχε ήδη αποφασίσει να φύγει από την Μακάμπι Τελ Αβίβ και δεν του είχε προκύψει η πρόταση της Βασιλείας. Δεν έμαθα ποτέ (και έχω μεγάλες αμφιβολίες) αν ο Σόουζα είχε διάθεση να επιστρέψει εκείνο τον καιρό στο ελληνικό ποδόσφαιρο για χάρη της συγκεκριμένης ομάδας. Η πλάκα στην υπόθεση κρύβεται στο γεγονός ότι η ελληνική επαρχιακή ομάδα δεν έκανε τελικώς πρόταση στον Πορτογάλο επειδή δεν “γέμιζε το μάτι” του μεγαλομετόχου της. Διότι αυτή ακριβώς ήταν (και μάλλον είναι ακόμη) η μέθοδος scouting της μέσης ελληνικής ομάδας στη διαδικασία για να καταλήξει στην πρόσληψη προπονητή: το μάτι του μεγαλομετόχου εξετάζει μια λίστα με “ελεύθερους” προπονητές και το αφεντικό επιλέγει αυτόν που του γεμίζει περισσότερο το μάτι από αυτούς που “αντέχει” το πορτοφόλι του.

Ενας Ιταλός συνάδελφός μου μου εξηγούσε τις προάλλες την μέθοδο της Φιορεντίνα στην επιλογή του προπονητή. Ο Σόουζα ήταν ένας από τους βασικούς στόχους στο διαρκές scouting του νυν και του πρώην τεχνικού διευθυντή της Φιορεντίνα, σε αυτή τη διαρκή και αδιάκοπη διαδικασία παρατήρησης προπονητών προκειμένου να είναι ο τεχνικός διευθυντής ανά πάσα ώρα και στιγμή έτοιμος να προτείνει στον αθλητικό διευθυντή “τσεκαρισμένα” ονόματα υποψήφιων στην περίπτωση απομάκρυνσης του προπονητή. Οι Ιταλοί, που είχαν στα χέρια τους την τεχνική ανάλυση του ποδοσφαίρου που παρουσίαζε η Βασιλεία δεν αρκέστηκαν σε αυτό. Ζήτησαν και πήραν τέτοιες αναλύσεις και από τον καιρό του Σόουζα στη Βιντεότον και την Μακάμπι. Και δεν σταμάτησαν εκεί την αναζήτηση για τη συλλογή στοιχείων. Διαμόρφωσαν άποψη για το προφίλ του Σόουζα ως διαχειριστή ανθρώπινου δυναμικού μέσα από έναν κύκλο συνεντεύξεων με ποδοσφαιριστές και μέλη τεχνικού επιτελείου που συνεργάστηκαν μαζί του σε Ελβετία, Ισραήλ, Ουγγαρία, Αγγλία.

Και βέβαια η διαδικασία δεν έκλεισε εκεί. Τον περασμένο Ιούνιο, προτού τον προσλάβουν, οι Ιταλοί τον πέρασαν από συνέντευξη. Εκεί πείστηκαν ότι αυτή η συνειδητή επιλογή που είχε κάνει προ 4ετίας ο Σόουζα, μαζί με τον ατζέντη του, τον Βλάνταν Φιλίποβιτς, να αποδέχεται προτάσεις μόνο από συλλόγους που έκαναν πρωταθλητισμό τον είχε επαρκώς προετοιμάσει για να αναλάβει την ευθύνη μιας ομάδας με υψηλούς στόχους. Και κάπως έτσι εξηγείται το γεγονός ότι σήμερα που όλη η Φλωρεντία εκπλήσσεται ευχάριστα και γεμίζει με ενθουσιασμό και κόσμο το “Αρτέμιο Φράνκι”, και οι οργανωμένοι οπαδοί φτάνουν να αναγκάζονται να πάρουν πίσω τα βαριά λόγια και τις αποδοκιμασίες του Ιουνίου κατά την ανακοίνωση της πρόσληψής του, η διοίκηση όχι απλώς δεν εκπλήσσεται αλλά περιμένει να αποκτήσει διάρκεια και σταθερότητα ο πρωταθλητισμός της Φιορεντίνα του Σόουζα.

Εκτός από πρώτη στην SerieA, η Φιορεντίνα του Σόουζα είναι πολύ όμορφη στο μάτι. Μια ομάδα με ζηλευτή τακτική πειθαρχία και αφοσίωση στο πλάνο του προπονητή, ένα συγχρονισμένο σύνολο που επιδίδεται σε διαρκές passing game (είναι 3η, πίσω από ΠΣΖ και Μπάγερν στις περισσότερες εύστοχες πάσες στα 5 μεγαλύτερα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα), που έχει μεγάλο ρεπερτόριο στην ανάπτυξη του παιχνιδιού της με συνέπεια να είναι απρόβλεπτη, που αμύνεται πολύ σωστά (3η καλύτερη άμυνα στην Ιταλία). Πιθανόν κάποιος που παρακολουθεί την εξέλιξη της SerieA και διαπιστώνει ότι ο Σόουζα είναι ο μόνος εκ των πρωτοπόρων προπονητών που δεν φοβάται να αναλαμβάνει δημοσίως την ευθύνη του πρωταθλητισμού να αντιλαμβάνεται την στάση του ως υπερβολική. Οσα όμως έχει δείξει η Φιορεντίνα του Σόουζα μέχρι σήμερα σε πείθουν ότι αν οι μεταγραφικές προσθήκες του Ιανουαρίου τον βοηθήσουν να ανοίξει περισσότερο τον κύκλο του rotation ο Πορτογάλος μπορεί να σηκώσει την ευθύνη. Κυρίως όμως σε πείθουν ότι η διοίκηση της Φιορεντίνα έκανε πολύ καλά που τον παρακολούθησε επί μακρόν και δεν αρκέστηκε, σαν τους πονηρούς Ελληνες, στο αν το ονοματεπώνυμό του γεμίζει ή όχι το μάτι του μεγαλομετόχου.