Οι 50 καλύτεροι προπονητές του 2015 (No 3)

Ο Λουίς Ενρίκε έκανε πολλούς από τους ειδικούς του ποδοσφαίρου σε ολόκληρο τον κόσμο να αλλάξουν άποψη. Εκεί που έδειχνε να βρίσκεται στο ναδίρ, κυρίως λόγω της αδιαλλαξίας του, ανέτρεψε το κλίμα και τα κατάφερε και με το παραπάνω. Έφτασε κοντά στην απόλυση τον Ιανουάριο, για να φτάσει στο τρεμπλ τον Ιούνιο.

Ο Αστουριανός δεν είναι κάποιος που αποποιείται των ευθυνών του. Από την πρώτη στιγμή που ανέλαβε, δεν φοβήθηκε να μιλήσει ανοιχτά για τις ιδέες του, που στο παρελθόν αποτελούσαν ταμπού στη Βαρκελώνη. Θέλησε από την πρώτη μέρα να δείξει ποιος είναι το αφεντικό, κάτι που φυσικά δεν ήταν καθόλου απλό.

Δεν ήταν όλες οι αποφάσεις του σωστές, καθώς αναγκάστηκε να προσαρμόσει την αρχική του ιδέα στη μεσαία γραμμή. Αρχικά, είχε ζητήσει από τον Ράκιτιτς να καλύπτει τον Ντάνι Άλβες, όμως αυτό έκανε κακό και στους δύο παίκτες. Έτσι, αποφάσισε να βάλει χαλινάρι στον Βραζιλιάνο, προκειμένου η ομάδα να παίξει πιο ισορροπημένα. Ο Κροάτης είχε, πλέον, μεγαλύτερη ελευθερία επιθετικά και αυτό έκανε θαύματα.

Όποτε εμφανιζόταν ένα πρόβλημα, γρήγορα εμφανιζόταν και η λύση. Τα αποτελέσματα της Μπαρτσελόνα βελτιώθηκαν σε μεγάλο βαθμό κατά τη διάρκεια της σεζόν. Αυτό είναι δείγμα ότι ο προπονητής έκανε σωστά τη δουλειά του. Πριν τα Χριστούγεννα οι Καταλανοί έπαιζαν πολύ άμεσα, σε σημείο που αυτή η επιλογή δεν λειτουργούσε σωστά.

Από τον Φεβρουάριο και μετά βρήκαν επιτέλους τα πατήματά τους. Ήταν εκπληκτικοί στο πρώτο ημίχρονο στο ματς με την Μάντσεστερ Σίτι στην Αγγλία και ήταν δείγμα ότι μπορούσαν και πάλι να «πατήσουν» οποιονδήποτε αντίπαλο.

Προκειμένου να κάνει την ομάδα του πιο αποτελεσματική, ο Λουίς Ενρίκε θυμήθηκε το ξεκίνημά του στην προπονητική, για να αλλάξει σε σχέση με το στυλ, που είχε καθιερώσει στη Θέλτα και να το ταιριάξει περισσότερο στα χαρακτηριστικά της Μπαρτσελόνα. Το rotation βοήθησε πολύ, όπως και η δουλειά του στη φυσική κατάσταση. Όταν οι άλλοι κουράστηκαν, οι Καταλανοί είχαν απίστευτα αποθέματα δυνάμεων.

Ειρωνικά, ο Λουίς Ενρίκε βρέθηκε πολύ κοντά στην απόλυση μετά την ήττα από την Σοσιεδάδ τον Ιανουάριο. Η διοίκηση μπορεί να το διαψεύδει τώρα, όμως τα δημοσιεύματα την ήθελαν να ψάχνει ήδη πιθανούς αντικαταστάτες.

Η απάντηση του Ενρίκε σε εκείνες τις φήμες ήταν να κερδίσει 3 φορές την Ατλέτικο σε ισάριθμα παιχνίδια. Ο Μπαρτομέου τελικά ήταν χαρούμενος, που δεν πήρε την απόφαση να διακόψει τη συνεργασία τους, όταν είχε τη δυνατότητα.

Ίσως τελικά εκείνο το χάος να ήταν και από τους λόγους της επιτυχίας, καθώς έβγαλε τον καλύτερο εαυτό του Ενρίκε. Ως παίκτης ήταν μαχητής, κάποιος που είχε μάθει στα δύσκολα, συχνά σύμβολο της μετα-Κρόιφ εποχής και κάποιος που αποσύρθηκε, πριν έρθει η αναγέννηση της Μπαρτσελόνα με τον Φρανκ Ράικαρντ στον πάγκο. Παρόλα αυτά, κατάφερε να θεωρείται ένας από τους θρύλους του συλλόγου με τίτλους, γκολ και πάνω από όλα ποιότητα.

Έχοντας κερδίσει τα πάντα την περασμένη σεζόν, η Μπαρτσελόνα ξεπέρασε την μεγαλύτερη κρίση των τελευταίων ετών με επιτυχία και ο Λουίς Ενρίκε μπορεί να αφοσιωθεί και πάλι στους τίτλους, έχοντας την αποδοχή όλων.

Τακτική ανάλυση (του Michael Cox)

Μία σεζόν που έμοιαζε καταδικασμένη τον Ιανουάριο, εξελίχθηκε σε θρίαμβο, με την κατάκτηση του τρεμπλ τον Μάιο, κάτι που δείχνει πώς είναι το μοντέρνο ποδόσφαιρο. Ο Λουίς Ενρίκε αξίζει τα εύσημα και με το παραπάνω για αυτό.

Πάντα έμοιαζε ότι κάποια στιγμή θα βρισκόταν στον πάγκο της Μπαρτσελόνα. Αντικατέστησε τον Πεπ Γκουρδιόλα στη δεύτερη ομάδα του συλλόγου, πριν βρεθεί στον πάγκο της Ρόμα για την πρώτη του εμπειρία σε κορυφαίο επίπεδο. Είδε εκείνο το πρότζεκτ ως προετοιμασία για τον πάγκο των Καταλανών, εφαρμόζοντας μία παραλλαγή του 4-3-3 του Γκουδριόλα με false nine, ζητώντας πρέσινγκ από την επίθεση και την αμυντική γραμμή να βρίσκεται ψηλά.

Όταν πήρε τη δουλειά στην Μπαρτσελόνα, μετά το πέρασμά του από τη Θέλτα, η προσέγγισή του ήταν πιο κλασική και λιγότερο ακραία. Η ομάδα του δε χρειαζόταν να έχει τόσο μεγάλη κατοχή και θα έπρεπε να μπορεί να προσαρμοστεί πιο εύκολα. Ο Τσάβι παραγκωνίστηκε και η μεσαία γραμμή έπρεπε να κάνει και άλλα πράγματα.

Στην επίθεση οι Μέσι, Σουάρες και Νεϊμάρ είχαν την ελευθερία να μένουν ψηλά και να περιμένουν την μπάλα. Οι επιθετικοί της Μπαρτσελόνα πέτυχαν το 90% των γκολ στο πρωτάθλημα. Απλό, αλλά εξαιρετικά αποδοτικό, όπως η γενικότερη προσέγγιση του Λουίς Ενρίκε.