Οκτώ μεταγραφές πoυ έφεραν τίτλο (vids)

Σολ Κάμπελ, Άρσεναλ (2001/02)

Το 2001 η Άρσεναλ βρήκε τοίχο. Το νταμπλ του '98 αποτελούσε ανάμνηση και οι προσθήκες των Πιρές και Ανρί δεν είχαν καταφέρει να αναζωογονήσουν μια ομάδα που συνεχώς απομακρυνόταν από την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και την κορυφή. Το ναδίρ έφτασε όταν υπέστησαν την τρίτη συνεχόμενη ήττα από τη Γιουνάιτεντ την Κυριακή του Πάσχα, χάνοντας με 6-1 στο Old Trafford, έχοντας κεντρικό αμυντικό δίδυμο τον Γκριμαντί με τον Στεπάνοφς. Ο Σολ Κάμπελ αποκτήθηκε στα μέσα Ιουλίου και ενίσχυσε την Άρσεναλ όπως δεν το είχε κάνει ούτε ο Ανρί δύο χρόνια νωρίτερα! Αμέσως, η ομάδα απέκτησε σταθερότητα στα μετόπισθεν, η οποία βοήθησε την μαγεία στην επίθεση. Σε 12 μήνες με τον Κάμπελ στην καρδιά της άμυνας, η Άρσεναλ έφτασε σε ένα ακόμα νταμπλ, με τον Βιλτόρ να σκοράρει το αξέχαστο γκολ που ακολουθεί στο Old Trafford το 2002.

Λουίς Φίγκο, Ρεάλ Μαδρίτης (2000/01)

Τρία εντυπωσιακά γεγονότα συνέβησαν στην Ισπανία το καλοκαίρι του 2000. Πρώτον, η Ρεάλ Μαδρίτης τερμάτισε πέμπτη στην Λα Λίγκα, επτά βαθμούς πίσω από την πρωταθλήτρια Ντεπορτίβο Λα Κορούνια. Δεύτερον, είχε το θράσος να προσεγγίσει τον Λουίς Φίγκο, τον παικταρά της μισητής αντιπάλου Μπαρτσελόνα. Και τρίτον, το ότι τα κατάφερε.

Ο Φίγκο ήταν ο 15ος παίκτης σε πάνω από 100 χρόνια έχθρας που έκανε το δρομολόγιο από το Καμπ Νόου για το Μπερναμπέου, αλλά έγινε ο πρώτος που έκανε μεταγραφικό ρεκόρ. Ο Πορτογάλος βοήθησε στην άνοδο της Ρεάλ Μαδρίτης στην κορυφή, δημιουργώντας 17 βαθμούς διαφορά ανάμεσα στους νέους και τους πρώην εργοδότες του. Τα 37 εκατομμύρια λίρες επενδύθηκαν σωστά...

Σαμουέλ Ετό, Μπαρτσελόνα (2004/05)

Ίσως το πιο γλυκό κομμάτι του πρωταθλήματος του 2005 για τους οπαδούς της Μπαρτσελόνα, παρότι κατακτούσαν τον τίτλο για πρώτη φορά σε έξι χρόνια, ήταν η ευκολία με την οποία το νέο τους απόκτημα έναντι 19 εκατομμυρίων, ο Σαμουέλ Ετό, σημείωσε 29 γκολ. Ο Καμερουνέζος στην παρθενική του σεζόν έδωσε απαντήσεις σε εκείνους που τον θεώρησαν περιττό στη Ρεάλ Μαδρίτης τέσσερα χρόνια πριν.

Ρόμπιν Φαν Πέρσι, Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ (2012/13)

Το ποδόσφαιρο συχνά νικά και χάνεται στο μυαλό. Και ποτέ ξανά η απόκτηση ενός ποδοσφαιριστή δεν ενίσχυσε τόσο σημαντικά την αυτοπεποίθηση μιας ομάδας, όσο η απόκτηση του Ρόμπιν Φαν Πέρσι το 2012, λίγες βδομάδες αφού η κυριαρχία της Γιουνάιτεντ είχε δεχθεί ένα σημαντικό πλήγμα από την άλλη πλευρά του Μάντσεστερ. Η άφιξη του Φαν Πέρσι έδωσε και πάλι στην Γιουνάιτεντ την εικόνα μιας ομάδας που μπορεί να συντρίψει οποιονδήποτε αντίπαλο, δυναμώνοντας το «εγώ» του συλλόγου. Με 26 γκολ τον βοήθησε να επιστρέψει στην κορυφή, παρότι τα ομαδικά τέρματα ήταν λιγότερα από την προηγούμενη σεζόν.

Γενς Λέμαν, Άρσεναλ (2003/04)

Δύο χρόνια μετά την απόκτηση του Κάμπελ, ο Βενγκέρ επανέλαβε το τρικ. Με την καριέρα του Ντέιβιντ Σίμαν να φτάνει στο γεμάτο τραυματισμούς τέλος της, οι Βορειολονδρέζοι έχασαν τον τίτλο το 2003 σε ένα αποτυχημένο πείραμα με τους Στούαρτ Τέιλορ και Ραμί Σααμπάν. Ο Γενς Λέμαν ήταν ένας καλός τερματοφύλακας, αλλά η άφιξή του σήμαινε πολλά περισσότερα. Πρόσθεσε αυτοσυγκέντρωση, μέταλλο και δυναμική σε μια ομάδα που συχνά κατηγορούταν για εφησυχασμό στην τελική ευθεία. Η μεγάλη επίδρασή του στην ψυχολογία της ομάδας, χωρίς να υπολογίζουμε την αξία του ως τερματοφύλακα, ήταν εκείνη που δημιούργησε μια ομάδα η οποία πίστεψε στον εαυτό της και βοήθησε τον Ανρί να φτάσει τα 30 γκολ, στην πορεία για το αήττητο πρωτάθλημα.

Αντρέα Πίρλο, Γιουβέντους (2011/12)

«Τα λόγια του σου επιτίθενται. Περνούν τις πόρτες του μυαλού σου, συχνά βίαια και φτάνουν βαθιά μέσα σου». Ο Αντρέα Πίρλο είναι ιδιόμορφος με τις λέξεις, όπως και με τα πόδια του και για τον πρώην προπονητή του, Αντόνιο Κόντε, επιδεικνύει και τα δύο. Ο τρόπος με τον οποίο ένας άνθρωπος βοήθησε τη Γιούβε να κατακτήσει τέσσερις τίτλους, έπειτα από επτά χρόνια χωρίς τίποτα και αφού η Μίλαν τον άφησε ελεύθερο τα λέει όλα. Μένει να δούμε αν οι καλές στιγμές θα τον συνοδέψουν στη Νέα Υόρκη.

Χουάν Σεμπαστιάν Βερόν, Λάτσιο (1999/00)

Η Λάτσιο έσπασε το μεταγραφικό της ρεκόρ για την απόκτηση του επιβλητικού μέσου Χουάν Βερόν έγκαιρα, ώστε να προλάβει την επέτειο των 100 χρόνων της το 1999. Και υπήρξε μια αίσθηση ότι οι πλανήτες ευθυγραμμίστηκαν. Είχαν περάσει 26 χρόνια από τον τελευταίο και μοναδικό τίτλο των λατσιάλι στην Serie A, αλλά παρότι έχασε το πρωτάθλημα με μια ισοπαλία με την Φιορεντίνα στο τέλος, ο σύλλογος απέκτησε λαμπερά ονόματα, έχοντας υψηλό μπάτζετ.

Η Λάτσιο είχε στη σύνθεσή της τον Σίνισα Μιχαΐλοβιτς, τον Κριστιάν Βιέρι και τον Μαρσέλο Σάλας, αλλά ο Σβεν Γκόραν Έρικσον αναγνώρισε ότι από την ομάδα του έλειπε η δικλίδα ασφαλείας προκειμένου να αποφευχθεί η κατάρρευση τς προηγούμενης σεζόν, οπότε στράφηκε στον Βερόν. Ήταν 18 εκατομμύρια που ξοδεύτηκαν σωστά. Ο εργατικός Αργεντινός έχασε μόλις τρία παιχνίδια, σε μια χρονιά όπου η Λάτσιο κρατήθηκε όρθια σε μια κούρσα απέναντι στη Γιουέντους, κατακτώντας το δεύτερο σκουντέτο της.

Ερίκ Καντονά, Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ (1992/93)

Όταν ο Ερίκ Καντονά πήγε στη Μάντσεστερ Γ ιουνάιτεντ τον Δεκέμβριο του 1992, υπήρχαν δύο εμπόδια. Το ένα ήταν η Νόριτς του Μάικ Γουόκερ, που καθόταν στην κορυφή της Premier League,. Το άλλο, ήταν το φάντασμα των 26 ετών χωρίς πρωτάθλημα στο Old Trafford, όπου ακόμα και τα πέντε χρόνια του Σερ Άλεξ Φέργκιουσον δεν είχαν καταφέρει να αλλάξουν.

Συχνά, μπροστά στις μυριάδες επιτεύγματα του Γάλλου, παραβλέπεται το ότι ήταν υπεύθυνος για την κατάκτηση του πρώτου δύσκολου τίτλου. Το ότι η φυγή του από τη Λιντς, άφησε τα Παγόνια να ψάχνονται κοντά στη ζώνη του υποβιβασμού. Ο Μάιος ήρθε για να αποτελέσει μια ακόμα ένδειξη της τεράστιας συμβολής του Καντονά.