Οι σταρ που έλαμψαν στα Euro U-21!

Από το 1978, όταν και επέστρεψε μετά το U-23, το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κ-21 αποτελεί γόνιμο έδαφος για τους νεαρούς σταρ, κάποιοι εκ των οποίων ακολουθούν εκπληκτική καριέρα. Κανείς δεν ξέρει πόσοι διεκδικητές της Χρυσής Μπάλας ή μελλοντική κάτοχοι Μουντιάλ θα λάμψουν στα γήπεδα της Τσεχίας. Το FourFourTwo θυμίζει περιπτώσεις ποδοσφαιριστών που οι διοργανώσεις ελπίδων αποτέλεσαν την αρχή μιας ξέφρενης πορείας προς τη δόξα.

Ρούντι Φέλερ (1982)

Η Αγγλία δεν νικάει συχνά την Γερμανία σε κανένα επίπεδο, οπότε η νίκη με 5-4 τελικό σκορ στον τελικό του 1982 δικαίως έφερε ξέφρενους πανηγυρισμούς. Παρά τον θρίαμβο των μικρών λιονταριών, ο Φέλερ ήταν ο αδιαμφισβήτητος σταρ της διοργάνωσης, σημειώνοντας έξι γκολ και εντυπωσιάζοντας με τις πλήρεις εμφανίσεις του. Ο Γερμανός, ο οποίος πήγε εκείνο το καλοκαίρι στην Μόναχο 1860, στη συνέχεια φόρεσε τη φανέλα της Ρόμα, της Μαρσέιγ και τη Λεβερκούζεν, ενώ σημείωσε 47 γκολ σε 90 συμμετοχές με την εθνική του. Στον δεύτερο τελικό δεν έπαιξε λόγω τραυματισμού, γεγονός που διευκόλυνε τους Άγγλους.

Μαρκ Χέιτλι (1984)

Έχουν περάσει πάνω από 30 χρόνια από τότε που η Αγγλία κατέκτησε τον τίτλο. Στον θρίαμβο του 1984, ο Χέιτλι ήταν ο πρωταγωνιστής της χώρας του, προκαλώντας πονοκεφάλους στους αντιπάλους με το ξεχωριστό στιλ του. Δυνατός στον αέρα, γρήγορος και με εξαιρετικό αριστερό, ο Άγγλος φορ τράβηξε τα βλέμματα. Ο Χέιτλι δεν τα πήγε τόσο καλά στην Κόβεντρι, αλλά όταν μετακινήθηκε στην Πόρτσμουθ της δεύτερης κατηγορίας, σημείωσε 22 γκολ σε 38 εμφανίσεις και η Μίλαν εξασφάλισε την υπογραφή του λίγες βδομάδες μετά το τουρνουά. Έπαιξε στη Μονακό, στους Ρέιντζερς και την ΚΠΡ, ενώ έκανε 32 εμφανίσεις με την Εθνική. Ο Χέιτλι έβαλε έξι γκολ μόνο στις δύο νοκ-άουτ φάσεις, με την ομάδα του να αποκλείει την Γαλλία και την Ιταλία.

Λοράν Μπλαν (1988)

Έχοντας καθιερωθεί στην Μονπελιέ το 1983 ως επιθετικός μέσος, ο Μπλαν είχε παίξει ήδη πάνω από 100 επίσημα παιχνίδια πριν το καλοκαίρι του 1998, αλλά ήταν στο Euro των Κ-21 που πραγματικά έδειξε το ταλέντο του. Το εκπληκτικό διάβασμα των φάσεων, την άνεσή του με την μπάλα. Ο Μπλαν ήταν ο βασικός συντελεστής της επιτυχίας των τρικολόρ και πήρε τον τίτλο του καλύτερου παίκτη της διοργάνωσης. Δέκα χρόνια αργότερα, θα φορούσε το περιβραχιόνιο της ανδρικής ομάδας, στην κατάκτηση του Μουντιάλ μέσα στην Γαλλία, γεγονός που αποτέλεσε και το μεγαλύτερο επίτευγμα της καριέρας του.

Νταβόρ Σούκερ (1990)

Οι περισσότεροι θυμούνται τον Σούκερ για τις εμφανίσεις που του έφεραν το Χρυσό Παπούτσι με την Κροατία στο Μουντιάλ της Γαλλίας, αλλά όταν ήρθε για πρώτη φορά στο διεθνές προσκήνιο φορούσε διαφορετική φανέλα. Το Κ-21 του 1990 ήρθε λίγο πριν τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, τη φανέλα της οποία φόρεσε ο Σούκερ για να βάλει τα θεμέλια της καριέρας που τον οδήγησε μεταξύ άλλων στη Σεβίλλη, την Άρσεναλ και την Ρεάλ Μαδρίτης. Σε μια ομάδα που επίσης υπήρχαν ο Ζβόνιμιρ Μπόμπαν, ο Πρέντραγκ Μιγιάτοβιτς και ο Ρόμπερτ Προσινέτσκι, οι Γιουγκοσλάβοι έφτασαν στον τελικό, αλλά έχασαν με συνολικό σκορ 7-3 από την ΕΣΣΔ. Ήταν ένα ματς ανάμεσα σε δύο ομάδες που διαλύθηκαν από τις πολιτικές εξελίξεις.

Λουίς Φίγκο (1994)

Ο Φίγκο έγινε για πρώτη φορά διεθνής το 1991, αλλά το όνομά του έγινε γνωστό στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο από το Euro K-21 του 1994. Η σημασία που είχε στη διοργάνωση φαίνεται από το ότι αναδείχθηκε καλύτερος παίκτης παρότι η ομάδα του δεν κατάκτησε τον τίτλο (έχασε από την Ιταλία στην παράταση) και ο ίδιος δεν σκόραρε. Ο Φίγκο συνέχισε στη Μπαρτσελόνα, την Ρεάλ Μαδρίτης και την Ίντερ, κατακτώντας οκτώ Πρωταθλήματα, ένα Champions League και μια Χρυσή Μπάλα. Εκείνοι που τον είδαν το 1994 δεν περίμεναν τίποτα λιγότερο.

Φάμπιο Καναβάρο (1996)

Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 2000, όλοι όσοι καταλάβαιναν έστω και λίγο το ποδόσφαιρο, ήξεραν ότι ο Καναβάρο ήταν ένας κεντρικός αμυντικός παγκόσμιας κλάσης. Στις αρχές της καριέρας του ωστόσο, κάποιοι θεωρούσαν ότι ότι το ύψος του θα τον εμπόδιζε από το να καθιερωθεί στην καρδιά της άμυνας. Όλες αυτές οι σκέψεις εξαλείφθηκαν σε όσους τον είδαν να παίζει το 1996. Εκπληκτικός κατά τη διάρκεια της πορείας της Ιταλίας προς την κορυφή, ο τότε αμυντικός της Πάρμα ήταν ο παίκτης-κλειδί για μια ομάδα τρομερά οργανωμένη και απροσπέλαστη. Ανάλογος ήταν ο ρόλος του και στην Ίντερ, τη Γιουβέντους, τη Ρεάλ Μαδρίτης και την Εθνική Ιταλίας.

Αντρέα Πίρλο (2000)

Όπως και ο Λοράν Μπλαν, ο Πίρλο έχτισε τη φήμη του στην ικανότητά του να χτίζει παιχνίδι από πίσω, αλλά ξεκίνησε την καριέρα του ψηλότερα, σαν δεκάρι. Σε αυτή τη θέση ο τότε παίκτης της Ίντερ αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ στη διοργάνωση του 2000, με την Ιταλία που κατέκτησε τον τίτλο για τρίτη φορά σε τέσσερις τελικούς. Δύο από τα γκολ του προήλθαν από το σημείο του πέναλτι, ενώ σκόραρε με απευθείας φάουλ και στον τελικό με την Τσεχία, χαρίζοντας στο 81' τη νίκη στους Ατζουρίνι. Ο τερματοφύλακας Άλες Χβαλόφσκι ήταν ένα από τα πρώτα του θύματα...

Πετρ Τσεχ (2002)

Δύο χρόνια αργότερα οι Τσέχοι είχαν άλλον τερματοφύλακα και με κάθε σεβασμό στον Χβαλόφσκι, ο οποίος ποτέ δεν δικαίωσε τις προσδοκίες και την Λίβερπουλ που τον απέκτησε σε ηλικία 16 ετών, ο αντικαταστάτης του ήταν άλλη κλάση. Το 2002 ο Τσεχ ήταν ακόμα πολύ μικρός, αλλά είχε ήδη προλάβει να καταρρίψει ρεκόρ, ξεπερνώντας τις 15 ώρες χωρίς να δεχθεί γκολ. Ο τερματοφύλακας της Σπάρτα Πράγας ήταν ζωτικής σημασίας στην πορεία μιας Τσεχίας γεμάτης ταλέντο, η οποία κατέκτησε το πρώτο της Euro. O πανύψηλος κίπερ, ο οποίος ξεπέρασε τις 100 συμμετοχές, έκανε τη διαφορά για τη χώρα του σε έναν κλειστό τελικό με τη Γαλλία. Έχοντας... κατεβάσει ρολά και κρατώντας το σκορ ισόπαλο, έπιασε δύο εκτελέσεις από τον Εσκουντέ και τον Φρο στη διαδικασία των πέναλτι, χαρίζοντας στην ομάδα του τον παρθενικό της τίτλο.

Μεσούτ Οζίλ (2009)

Ο άσος της Άρσεναλ ήταν εκπληκτικός το 2009, αποτελώντας τον ηγέτη της Γερμανίας που κατέκτησε τον τίτλο με τεσσάρα επί της Αγγλίας στο Μάλμε. Ο τότε μέσος της Βέρντερ Βρέμης έδειξε την κλάση του κατά τη διάρκεια της διοργάνωσης, βασανίζοντας τους αντιπάλους με το κλειστό του κοντρόλ και την ασταμάτητη πάσα του, στοιχεία τα οποία τον οδήγησαν στην Ρεάλ Μαδρίτης, την Άρσεναλ και τον θρίαμβο του Μουντιάλ του 2014. Πέντε χρόνια πριν τον θρίαμβο των μεγάλων «πάντσερ» στη Βραζιλία, περισσότεροι από τους μισούς της 11άδας -Οζίλ, Χούμελς, Χεβέντες, Μπόατενγ, Νόιερ, Κεντίρα- ήταν στην Κ-21 που νίκησε τον τελικό με την Αγγλία.

Χουάν Μάτα (2011)

Η κυριαρχία της Ισπανίας στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο την πρώτη ντουζίνα χρόνια της νέας δεκαετίας δεν περιορίστηκε μόνο σε επίπεδο ανδρών. Η ομάδα των Κ-19 κατέκτησαν συνεχόμενα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα το 2011 και το 2012, ενώ η Κ-21 πήρε τον τίτλο το 2011 και το 2013. Ο Μάτα ήταν 23 όταν ξεκίνησε η διοργάνωση του 2011 και είχε ήδη εντυπωσιάσει με τη φανέλα της Βαλένθια τα προηγούμενα χρόνια. Ωστόσο, οι εμφανίσεις του στην Δανία επιβεβαίωσαν το μεγάλο ταλέντο του και έπεισαν την Τσέλσι να δαπανήσει 23.5 εκατομμύρια για να τον αγοράσει τον Αύγουστο.