Ο Αλαντιέρ παλεύει καθημερινά με το τέρας της κατάθλιψης!

Ο ΠΡΩΗΝ ΠΑΙΚΤΗΣ ΤΗΣ ΑΡΣΕΝΑΛ ΣΟΚΑΡΕΙ ΜΕ ΤΑ ΛΕΓΟΜΕΝΑ ΤΟΥ

Ο Αλαντιέρ παλεύει καθημερινά με το τέρας της κατάθλιψης!

Ο Αλαντιέρ παλεύει καθημερινά με το τέρας της κατάθλιψης!

Οι συγκλονιστικές αποκαλύψεις του Ζερεμί Αλαντιέρ για την ζωή μετά τον ποδόσφαιρο και ο τρόπος με τον οποίο παλεύει για να αποδεχθεί τη νέα ζωή του παλαίμαχου ποδοσφαιριστή! «Αρχίζεις να νιώθεις κατάθλιψη. Σκεφτόσουν μόνο το ποδόσφαιρο και ξαφνικά δεν υπάρχει τίποτα».

Ο Ζερεμί Αλαντιέρ την σεζόν 2016/17 αγωνίζονταν με τη φανέλα της Λοριάν. Είχε πατήσει τα 34 αλλά δεν γνώριζε πως ολοκλήρωνε την καριέρα του. Δεν αισθανόταν πως έπαιζε για τελευταία φορά, ούτε η συγκεκριμένη σκέψη είχε ωριμάσει στο μυαλό του. Από τότε που ήταν 6 ετών έθετε στόχους και κοιτούσε μπροστά. Ουδείς τον είχε προειδοποιήσει για αυτό που θα ακολουθούσε.

Στις 20 Μαΐου 2017, στην αναμέτρηση της Λοριάν με την Μπορντό αντικαταστάθηκε στο 60΄. Το τελικό 1-1 έστελνε την Λοριάν σε μπαράζ παραμονής. O σύλλογος της Βρετάνης ηττήθηκε με 2-1 από την Τρουά και υποβιβάστηκε έπειτα από 11 σερί σεζόν στη Ligue 2.

Τα παιδιά του Αλαντιέρ εκείνη την εποχή είχαν ξεκινήσει σχολείο στο Λονδίνο και ο έμπειρος Γάλλος εξτρέμ δεν έδειχνε να συγκινείται στην ιδέα να συνεχίσει την καριέρα του στην Αμερική, την Τουρκία ή την Κίνα. Σκέψεις απόσυρσης πάντως δεν έκανε, όμως την ίδια στιγμή το τηλέφωνο του δεν χτυπούσε όσο θα περίμενε!

«Κατέληξα να επιστρέψω στο Λονδίνο και να περιμένω μέχρι να χτυπήσει το τηλέφωνο. Οι προτάσεις που είχα ήταν για μέρη που δεν με ενδιέφεραν. Ήθελα να προπονούμαι γιατί πίστευα πως μπορώ να βρω κάτι. Σιγά-σιγά κατάλαβα αφού πέρασαν έξι μήνες πως τα πάντα τελείωσαν και πως μπορεί να μην ξαναπαίξω.

Η μεταγραφική περίοδος ήρθε ξανά και αρκετοί ατζέντηδες τηλεφώνησαν ρωτώντας αν θα ενδιαφερόμουν για κάποιες περιπτώσεις. Αρχίζεις να ελπίζεις ξανά, αλλά δεν έρχεται τίποτα.

Μετά σκέφτεσαι, πως θα κάνεις κάτι άλλο. Έχεις όλο τον χρόνο στα χέρια σου. Έπειτα, βρίσκεσαι για δεύτερη εβδομάδα δίχως να έχει κάτι. Η ελευθερία είναι ωραία, αλλά η μέρα μακρά», τονίζει ο πρώην παίκτης της Άρσεναλ συγκλονίζοντας με την αφήγηση του.

«Αρχίζεις να νιώθεις κατάθλιψη. Τι να κάνω; Συνήθιζα να σηκώνομαι κάθε πρωί για να προπονούμαι. Το χαιρόμουν κάθε μέρα, το περιβάλλον μου, τα αποδυτήρια. Ξαφνικά δεν υπάρχει τίποτα. Τα παιδιά μου και η γυναίκα μου. Η ζωή τους συνεχίζεται. Η δική σου ζωή βασικά τελειώνει».

Ο Αλαντιέρ δεν ήξερε που να απευθυνθεί για να ζητήσει βοήθεια.

«Αυτό που ήθελες όταν ήσουν παιδί ήταν να γίνεις επαγγελματίας ποδοσφαιριστής να βρίσκεσαι στον αγωνιστικό χώρο. Δεν υπήρχε κάτι άλλο. Ξαφνικά βρίσκεσαι σε μια κατάσταση που ποτέ δεν είχες φανταστεί. Όταν δεν ξέρεις τι θέλεις πως θα μπορούσες να ζητήσεις βοήθεια. Είναι μια δύσκολη κατάσταση.

Ποτέ δεν προβληματιζόσουν για σοβαρά πράγματα. Το μόνο που σε ανησυχούσε ήταν ένα κακό παιχνίδι να δουλέψεις σκληρά για να μην χάσεις την θέση σου. Μόνο ποδοσφαιρικά πράγματα. Ποτέ δεν σκεφτόσουν ποιος είσαι.

Είσαι ποδοσφαιριστής, αλλά και άνθρωπος. Ο ποδοσφαιριστής ήταν μέσα μου από ηλικία 6 ετών. Τότε, στα 34 μου αναρωτήθηκα τι άνθρωπος είμαι; Ποτέ δεν σκέφτηκα τι με κάνει χαρούμενο πέρα από το ποδόσφαιρο. Το μόνο που είχα στο μυαλό μου ήταν να παίζω ποδόσφαιρο. Εάν δεν είχα τα παιδιά και την γυναίκα μου ενδεχομένως να βρισκόμουν σε πολύ χειρότερο μέρος».

Ο παλαίμαχος ποδοσφαιριστής αναφέρθηκε σε περιπτώσεις συναδέλφων του, οι οποίοι καταστράφηκαν όταν αποφάσισαν να «κρεμάσουν τα παπούτσια» τους.

«Ακούτε για πολλούς ποδοσφαιριστές που έχασαν τον προσανατολισμό τους όταν αποσύρθηκαν, που πέταξαν τα λεφτά τους στον τζόγο, τα ποτά και τα ναρκωτικά. Χρειάζεσαι κάποιον να σου δώσει την ίδια σημασία, την ίδια αδρεναλίνη όπως συνέβαινε όταν αγωνιζόσουν. Πρέπει να βρεις τον τρόπο. Οι χαρές που εισπράττεις στον αγωνιστικό χώρο όταν σκοράρεις δεν συμβαίνει και στη ζωή. Όταν συνηθίζεις για 20 χρόνια σε αυτό, πρέπει να βρεις έναν τρόπο για να ξανανιώσεις».

O Αλαντιέρ παρά τις δύσκολες στιγμές που πέρασε φαίνεται πως βρίσκει και πάλι το χαμόγελο του καθώς πλέον απασχολείται στον τηλεοπτικό σταθμό της Άρσεναλ.

«Ακόμα υπάρχουν μέρες και εβδομάδες όπου κανείς δεν μου τηλεφωνεί και νιώθω βαρεμάρα. Αλλά αυτό γίνεται όλο και πιο σπάνιο. Ακολουθώντας τον σύλλογο σε κάθε αγώνα, αισθάνομαι πως έχω ρόλο ξανά. Υπάρχει ακόμη δρόμο όμως. Στο μυαλό μου βρίσκεται ένα μικρό μέρος που θεωρεί πως θα μπορούσα ακόμη να αγωνίζομαι. Όταν παίζω σε αυτά τα ματς για φιλανθρωπικούς σκοπούς υπάρχουν άνθρωποι που μου λένε πως ακόμη θα μπορούσα να βρω δουλειά σε σύλλογο της Championship.

Θα ήθελα να παίζω, αλλά πάει, πέρασε. Ξέρεις πως δεν μπορεί να γυρίσει. Θα πρέπει να ρυθμίσεις το μυαλό σου και να προχωρήσεις. Δεν είμαι αρκετά μεγάλος για να πέσω για ύπνο. Δεν θεωρώ πως είμαι άνθρωπος τον media. Θεωρώ τον εαυτό μου ποδοσφαιριστή. Όσο περνάει ο χρόνος θα είναι πιο εύκολο να το αποδεχθώ».

Best of internet