To υλικό το έχει, τον τρόπο τον ξέρει…

Ο Δήμος Μπουλούκος γράφει για την Εθνική ομάδα που θυμίζει κάτι από παλιά και με τον Μίκαελ Σκίμπε, δείχνει ικανή να αφήσει πίσω της, τις ημέρες της ντροπής…

To υλικό το έχει, τον τρόπο τον ξέρει…

Ο αγώνας με την Εσθονία φυσικά και δεν μπορεί από μόνος του, να εξιλεώσει την Εθνική ομάδα για τις ημέρες ντροπής μετά το Μουντιάλ του 2014. Ούτε να εξασφαλίσει ότι οι δύσκολες ημέρες ανήκουν στο παρελθόν.

Η Ελλάδα δεν «σκότωσε» κάποιο μεγαθήριο, αλλά πέρα από τη νίκη και το «3 στα 3», μπορούν να εξαχθούν  χρήσιμα συμπεράσματα για τη συνέχεια αυτής της ομάδας. Καταρχήν, το σημαντικότερο μερίδιο για την επιστροφή της Εθνικής στις επιτυχίες, έστω και με όχι τόσο δύσκολους αντιπάλους,  πρέπει να το χρεωθεί ο Μίκαελ Σκίμπε.

Ο Γερμανός ομοσπονδιακός ακολούθησε την πεπατημένη των Ρεχάγκελ και Σάντος αποδεικνύοντας το λάθος του Ρανιέρι στο σύντομο πέρασμα του από τη χώρα μας. Ο Σκίμπε δεν επιχείρησε να αλλάξει το ποδοσφαιρικό dna των διεθνών, ούτε πετούσε στα… σύννεφα θέλοντας να κάνει το παιχνίδι πιο επιθετικό, αλλά πόνταρε στα στοιχεία που επί μία δεκαετία έφεραν την Εθνική στις κορυφαίες διοργανώσεις: κλειστές άμυνες, κοντινές αποστάσεις μεταξύ των γραμμών, αλληλοκάλυψη και προσπάθεια για πρέσινγκ, στοιχεία δηλαδή που δεν επιφέρουν θεαματικό ποδόσφαιρο, αλλά είναι αρκετά για αποτελεσματικό ποδόσφαιρο.

Με έμφαση στην άμυνα έχοντας ένα από τα κορυφαία ευρωπαϊκά δίδυμα (Μανωλάς – Παπασταθόπουλος) επιλέγει κι ένα γεροδεμένο κέντρο για να εξασφαλίσει το μηδέν στην άμυνα. Από εκεί και πέρα ποντάρει στην αξία του Μήτρογλου ή σε ένα γκολ από στημένη φάση, όπως έγινε και με την Εσθονία, για να πάρει τη νίκη. Συνταγή που βλέπαμε για τουλάχιστον μία δεκαετία με την Εθνική και τώρα δείχνει να επιστρέφει, για να ξαναστείλει την Ελλάδα στην τελική φάση μίας μεγάλης διοργάνωσης.

Και μπορεί κάποιοι να γκρινιάζουν και πάλι για το μη θεαματικό ποδόσφαιρο, αλλά βάζοντας όλες τις παραμέτρους στη ζυγαριά, επιλέγω συμμετοχές σε Μουντιάλ και Euro από τη… μπαλάρα που ούτως ή άλλως δεν μπορούμε να παίξουμε.

Εκτός, όμως, από τον τρόπο, ο Μίκαελ Σκίμπε έχει και το κατάλληλο υλικό στη διάθεση του. Η δική του Εθνική ομάδα έχει μόνο τους Τοροσίδη, Καρνέζη και Τζιόλη πάνω από τα 30 με τον μέσο όρο ηλικίας των παικτών να είναι κοντά στα 25 χρόνια, μία αρκετά νεανική ομάδα με δίψα για διάκριση. Επίσης επέλεξε η πλειοψηφία των ποδοσφαιριστών της Εθνικής, να προέρχονται από ομάδες του εξωτερικού γνωρίζοντας ότι έτσι έχουν αποκομίσει πολύτιμα βιώματα και εμπειρίες που δεν θα είχαν στη Σούπερ Λίγκα.

Δείγμα του ομοιογενούς συνόλου που θέλει να δημιουργήσει, είναι το γεγονός ότι παρότι μέσα στα 15 πρώτα λεπτά αναγκάστηκε λόγω των τραυματισμών να αλλάξει δύο φορές την ομάδα, το κενό των Τοροσίδη και Παπασταθόπουλου δεν φάνηκε σε επίπεδο λειτουργίας της ομάδας.

Όλα αυτά βέβαια θα κριθούν σε πολύ πιο σημαντικό βαθμό στους αγώνες με το Βέλγιο και τη Βοσνία. Ωστόσο, η αρχή της πορείας στα προκριματικά του Μουντιάλ, είναι ικανή να ξαναφέρει την εμπιστοσύνη σε αυτή την ομάδα. Μία εμπιστοσύνη που αν τη νιώσουν οι ποδοσφαιριστές, μπορούν να τη «μεταμορφώσουν» σε επιτυχημένα αποτελέσματα!

Υ.Γ. Αν δεν θέλει ο Χολέμπας την Εθνική ομάδα, ώρα του καλή. Κανείς δεν παίζει στην Εθνική με το ζόρι...

Best of internet