Δεν μιλάμε για ποδόσφαιρο και χάνουμε την μπάλα...

Ο Μιχάλης Τσόχος γράφει για αυτούς που ανέβηκαν στα σύννεφα και αυτούς που έπεσαν από αυτά, μετά το Ολυμπιακός – ΑΕΚ 3-0!

Δεν μιλάμε για ποδόσφαιρο και χάνουμε την μπάλα...
Μόλις την περασμένη Παρασκευή το απόγευμα αναρωτιόμουν “Αλήθεια τώρα, θα φύγει και ο Μπέντο;” και κατέληγα στο κείμενο αυτό με την υπόθεση εργασίας ότι δύο εικοσιτετράωρα μετά, αν ο Ολυμπιακός νικούσε την ΑΕΚ στο ντέρμπι, ο Μπέντο θα ήταν Θεός και ο Κετσπάγια άχρηστος και για να φεύγει...
 
Την ώρα που το έγραφα αισθανόμουν ότι έβαζα μία δόση υπερβολής. Εν τέλει δεν υπήρχε καμία υπερβολή, ήταν η νέα (εικονική ασφαλώς) πραγματικότητα του ελληνικού ποδοσφαίρου. Το αποτέλεσμα κύριοι και μόνο αυτό. Τίποτα άλλο, ούτε πως ήρθε, ούτε τι έγινε, ούτε αν ήταν φυσιολογικό να συμβεί, ούτε τίποτα άλλο, μόνο το αποτέλεσμα.
 
Σχεδόν κανείς πλέον δεν μιλά για ποδόσφαιρο, όλοι μιλούν για αποτέλεσμα. Ολοι έχουν παικταράδες, γιατί αυτό επιβάλει η διοίκηση να λες και συνεπώς δεν υπάρχει άλλος τρόπος από το να φταίει ο προπονητής...
 
Σε τι έφταιξε ο Μπέντο με τον ΑΠΟΕΛ; Σε τι βοήθησε ο Μπέντο με την ΑΕΚ από την ανάποδη; Ο Ολυμπιακός Πέμπτη – Κυριακή έκανε δύο ίδια ματς απέναντι σε ομάδες με αντίστοιχη περίπου λογική. Στο πρώτο ήταν καλύτερος αλλά έχασε, γιατί ο ΑΠΟΕΛ κατάφερε να προηγηθεί στο σκορ στην πρώτη φορά που πάτησε στην περιοχή του Ολυμπιακού και φόρτωσε με πίεση και άγχος τον Ολυμπιακό. Στο δεύτερο ο Ολυμπιακός προηγήθηκε νωρίς και έβαλε τρία γκολ. Ακριβώς ίδιο ποδόσφαιρο, ακριβώς ίδια λογική, με σχεδόν ίδια πρόσωπα από Πέμπτη βράδυ σε Κυριακή βράδυ. Την Πέμπτη το βράδυ ο Μπέντο έπρεπε να φύγει και όσοι δεν βλέπαμε το γιατί ήμασταν τυφλοί, ο Μπέντο την Κυριακή το βράδυ πρέπει να μείνει για τουλάχιστον ένα χρόνο για να δούμε τι μπορεί να κάνει.
 
Συμβαίνει, γιατί κανείς δεν μιλά για ποδόσφαιρο και η μπάλα χάνεται...
Η ευθύνη βαραίνει κυρίως εμάς τους δημοσιογράφους οι οποίοι δεν μιλάμε ή δεν γράφουμε στον κόσμο για ποδόσφαιρο. Από τα 100 κείμενα τα 99 είναι είτε για την διαιτησία, είτε για το αποτέλεσμα και πόσο αυτό επηρεάζει τον οπαδό. Γράφουμε ή μιλάμε απευθυνόμενοι μόνο στο θυμικό του οπαδού. Πως να μην πέσει από τα σύννεφα ο ΑΕΚτσής που έχασε 3-0 από τον Ολυμπιακό και πλέον να έχει αρπάξει φωτιά ο εγκέφαλος του και να ζητά εδώ και τώρα το αίμα του... φταίχτη.
 
Αλλά πριν φτάσω στην ΑΕΚ, ας μείνω στον Ολυμπιακό. Μετά την ήττα από τον ΑΠΟΕΛ δεν έβλεπες τίποτα άλλο παρά σχόλια του τύπου “στον Ολυμπιακό δεν χωρούν δύο ήττες στη σειρά, δεν έχουν σημασία τα πως και τα γιατί, δεν κάνει ο κύριος που είναι στον πάγκο, είναι λίγος, να φύγει...”. Ο κύριος αυτός κάνει ακριβώς ίδιο ματς με την ΑΕΚ, δεν αλλάζει τίποτα στην λογική και στην φιλοσοφία της ομάδας και από τους 10 που ξεκίνησαν μέσα με τον ΑΠΟΕΛ, βάζει οκτώ ίδιους, κάνοντας μόνο δύο αλλαγές. Το αποτέλεσμα αλλάζει και τα σχόλια είναι... “Θεός ο Μπέντο, πήρε τα σώβρακα του Τιμούρ, να μείνει για ένα χρόνο τουλάχιστον, να δείξει έργο, να κριθεί στο τέλος της σεζόν...” κ.τ.λ.π.
 
Ο “έπρεπε να έχει φύγει ήδη...” έγινε σε 48 ώρες “να μείνει τουλάχιστον ένα χρόνο...”. Η αλεγρία της νίκης σε ένα ντέρμπι, μόνο αυτή, τίποτα άλλο. Ο φίλος του Ολυμπιακού ούτε τι έγινε με τον ΑΠΟΕΛ πολυκατάλαβε, ούτε τι έγινε με την ΑΕΚ. Εδώ δεν έχει καταλάβει γιατί παίζει ο Σεμπά, τα υπόλοιπα θα καταλάβει;
Και όταν... απευθύνθηκε ο δύσμοιρος στους... ειδικούς (τρομάρα μας) για να διαβάσει, έχασε την μπάλα, γιατί πάλι κανείς δεν του μίλησε για ποδόσφαιρο. Του μίλησε για τσόντες, για χανούμισες, για ξεβρακώματα, για αιώνιους πρωταθλητές, για ότι άλλο θες, μα ότι άλλο θες, εκτός από ποδόσφαιρο...
Τι να του γράψει όμως, ότι ο Μπέντο είχε 100% δίκιο που είπε στη συνέντευξη τύπου, ότι “αυτό που κάναμε την Πέμπτη με τον ΑΠΟΕΛ κάναμε και σήμερα. Ηταν η συνέχεια της Πέμπτης η Κυριακή, απλώς σήμερα νικήσαμε, γιατί ήμασταν πιο εύστοχοι...”. Πως να το γράψει αυτό όταν την Παρασκευή για να... ποτίσει το λαϊκό αίσθημα που διψούσε για αίμα, είχε στήσει τον Μπέντο στην γωνία και τον ξεπάτωνε όχι φυσικά με ποδοσφαιρικά επιχειρήματα, αλλά με μεταφυσικά. “Εδώ είναι Πειραιάς, δεν ξέρει που ήρθε, δεν καταλαβαίνει ότι δύο ήττες στη σειρά δεν γίνεται, δεν καταλαβαίνει το μεγαλείο του club, την ιστορία του συλλόγου, τον Καραϊσκάκη...”, ότι θες, ότι μπορείς να φανταστείς, άλλα ούτε λέξη για ποδόσφαιρο...
 
Κάπως έτσι φτάσαμε και στην ΑΕΚ που έχει πέσει από τα σύννεφα για αυτό το 3-0 στο Φάληρο. Με το ακράδαντο επιχείρημα “Μα 3 γκολ από αυτό τον Ολυμπιακό;”. Οταν έξι μέρες πριν η ΑΕΚ δεν έκανε φάση στον Ηρακλή στο ΟΑΚΑ που σε κάθε ματς του φέτος έχει φάει δύο γκολ και θα μπορούσε να φάει τέσσερα ή πέντε η εξήγηση ήταν περίπου “κακή παρένθεση ήταν, τώρα με τον Ολυμπιακό θα δείτε την ΑΕΚ...”.
 
Πως γίνεται να μην βλέπεις την δική σου ομάδα, αλλά των άλλων; Οταν ρωτάς έναν φίλο της ΑΕΚ γιατί θα πάρει το πρωτάθλημα σου απαντά. “Μα δεν βλέπεις τα χάλια των άλλων...”. Με τα χάλια των άλλων το πρωτάθλημα κρίνεται μία φορά στα 15χρόνια. Τα άλλα 14 κρίνεται με τα δικά σου καλά... Και τέλος πάντων η ΑΕΚ τον ντεφορμέ Σιμόες έχει να τον αντικαταστήσει με ένα στόπερ που το βάζουν να παίξει αμυντικό χαφ και του ρίχνουν την ευθύνη της ήττας. Στον Ολυμπιακό αφήνουν τον Καμπιάσο στον πάγκο γιατί είναι κουρασμένος και τον ρίχνουν αλλαγή μετά το 70'...
 
Το ρόστερ της ΑΕΚ σε βάθος είναι πιο φτωχό και από των τεσσάρων διεκδικητών του τίτλου. Η βασική ενδεκάδα της είναι απολύτως ανταγωνιστική, αλλά όχι καλύτερη από την ενδεκάδα των άλλων τριών. Ο πάγκος της έχει για σέντερ φορ τον Πέκχαρτ και για αμυντικό χαφ τον Λαμπρόπουλο. Δύσκολα ομάδα με αυτούς τους δύο βασικούς σε αυτές τις θέσεις θα έμενε στην κατηγορία. Ο Περόνε του Ηρακλή που θεωρείται φαβορί για να πέσει είναι καλύτερος του Πέκχαρτ, πως να το κάνουμε;;;
 
Δεν έκανε δηλαδή λάθη ο Κετσπάγια στο ντέρμπι; Εκανε και μάλιστα αρκετά, ήταν όμως μικρότερης επιρροής στο αποτέλεσμα του ματς, από την ποιότητα του ρόστερ της ΑΕΚ. Εκεί κρίθηκε το ντέρμπι. Στον Ιντέγιε και τον Πέκχαρτ, στον Λαμπρόπουλο και τον Μάρτινς, κ.ο.κ. Είναι ο Τιμούρ ο καταλληλότερος προπονητής για την ΑΕΚ; Μα την απάντηση την έχει δώσει η ίδια η ΑΕΚ. Δεν ήθελε τον Τιμούρ, τον πήρε γιατί δεν είχε συμφωνήσει – πληρώσει αυτούς που ήθελε και συμφώνησε με τον Κετσπάγια, γιατί απλά βρέθηκε μπροστά της... Αυτό ήταν το πρώτο λάθος, το δεύτερο είναι ότι του συμπεριφέρεται και έτσι. Κανείς προπονητής στον πλανήτη ποδόσφαιρο δεν πέτυχε, έχοντας την αμφισβήτηση εκ των έσω από την πρώτη ημέρα. Με το “ πάρε αυτόν και βλέπουμε...” ποτέ δεν χτίστηκε μεγάλη ομάδα...
 
Αλλά ας αφήσουμε τον Ολυμπιακό και την ΑΕΚ. Αλλωστε οσονούπω ο Τιμούρ θα φύγει, σήμερα, αύριο, μετά από ένα ή δύο ακόμη ματς, μικρή σημασία έχει και στον Ολυμπιακό στην επόμενη στραβή που σίγουρα θα έρθει, πάλι θα φταίει ο Μπέντο και όχι ότι το επίπεδο των αμυντικών του, είναι το χειρότερο του Ολυμπιακού την τελευταία δεκαετία...
Ας πάμε στον Παναθηναϊκό ή τον ΠΑΟΚ. Στον δεύτερο για την ισοπαλία στη Βέροια φταίει ο επόπτης, η διοίκηση που δεν μιλάει, ο κόσμος που δεν αντιδρά και πλέον το σύστημα τους θεωρεί λίγους και τους... πετσοκόβει. Οτι για τρίτο συνεχόμενο ματς ο ΠΑΟΚ ήταν κακός, ότι με την Βέροια εκτός από το ακυρωθέν γκολ έκανε μία φάση όλη κι' όλη και ότι αν οι φορ του δεν βάλουν δύο γκολ δεν κερδίζει ούτε σε οικογενειακό διπλό είναι λεπτομέρεια.
Πλέον ζούμε στην εποχή “δεν έχει σημασία αν είσαι κακός, αλλά να μην σου κόψει το οφσάιντ. Αυτό μετράει. Να κερδίζεις, όχι να γίνεις καλός, να παίζεις μπάλα, αυτό είναι λεπτομέρεια που ουδείς ασχολείται”. Αυτό το τελευταίο έγινε φιλοσοφία του ποδοσφαίρου μας. “Να κερδίζεις κι' ας είσαι και κακός...”.
Την ίδια ώρα στον Παναθηναϊκό είναι όλα καλώς καμωμένα. Δεν θα πέσω φυσικά στην παγίδα να γράψω γιατί δεν σχολίασε η διοίκηση του ΠΑΟ την διαιτησία με τον Αστέρα. Δεν με αφορά, όπως δεν με αφορά καμία διαιτησία ως τώρα στο πρωτάθλημα, διότι πρόθεση δεν έχω δει. Λάθη έχω δει, πρόθεση όχι... Είδα όμως και κάτι άλλο, πέραν του τρομερού και φοβερού Παναθηναϊκού που είναι μόνος πρώτος!
 
Είδα τον Παναθηναϊκό του 1-0 στο 20ο δευτερόλεπτο, που προηγήθηκε στη συνέχεια με 2-0, που είδε τον αντίπαλο να παίζει με 10 παίκτες λόγω αποβολής, έναν αντίπαλο που είχε 3 ήττες σε ισάριθμα ματς μέχρι να πάει στη Λεωφόρο, να νικά με την ψυχή στο στόμα. Πρώτα ο Αστέρας των 10 παικτών το έκανε 2-1 και μετά έχασε την ευκαιρία της αγωνιστικής να το κάνει 2-2...
 
Γιατί συνέβη αυτό άραγε; Ηταν κουρασμένος από την υπερπροσπάθεια στο Βίγκο η εξήγηση και πάμε παρακάτω...
 
Αν δεν μιλήσουμε για ποδόσφαιρο, θα χάσουμε την μπάλα...
Ισχύει για όλους ισχύει και για τον Παναθηναϊκό φυσικά...

Best of internet