Τα πενήντα μίζερα χρόνια θα γίνουν 100...

Τα πενήντα μίζερα χρόνια θα γίνουν 100...

Ο Μιχάλης Τσόχος γράφει για το 1966-2016 των Αγγλων που πολύ εύκολα θα φτάσουν στο 2066 και δεν θα έχουν πάρει τίποτα...

Δεν είναι θέμα ταλέντου, δεν είναι θέμα προπονητή, είναι θέμα Αγγλων. Κάθε φορά ο Τύπος (είτε της Βρετανίας, είτε ο παγκόσμιος) έψαχνε εξιλαστήρια θύματα. Τώρα μαζί με τον Τύπο, ηλεκτρονικό και έντυπο, εξιλαστήρια θύματα αναζητούν και στα social media οι χρήστες παγκοσμίως. Αυτή τη φορά τη νύφη πληρώνει ο Χόντγκσον. “Αν δεν ήταν αυτός, η Αγγλία είχε τόσο ταλέντο που θα το είχε σηκώσει...” πιστεύουν πάρα πολλοί. Εγώ πάλι θα έπαιζα στοίχημα το κεφάλι μου. Αν δεν ήταν ο Χόντγκσον θα ήταν κάποιος άλλος. Πάντως η Αγγλία ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ να το έπαιρνε.

Αλλωστε υπήρξαν και τεράστιοι προπονητές που κάθισαν στον πάγκο τους και γέλασαν τα σκυλιά. Ο Καπέλο ήταν ένας τέτοιος. Και υπήρξαν και μεγαλύτεροι παίκτες από τους τωρινούς που πήγαν σε ένα Μουντιάλ ή ένα Euro και πάλι γέλασαν τα σκυλιά.

Οι Αγγλοι αποκλείονται από τις διοργανώσεις πριν καν πάνε σε αυτές. Δημιουργούν όλοι μαζί ως ποδοσφαιρική κοινωνία, όλες εκείνες τις προϋποθέσεις που θα τους αποκλείσουν. Θυμάμαι σε μία από τις φετινές εκπομπές του Τσάμπιονς Λιγκ στον ΟΤΕ TV να αναρωτιέμαι πότε θα αρχίσει ο Χαρτ να τρώει γκολ φάβες προκειμένου να αρχίσει και η κουβέντα σε όλη την Αγγλία που πάμε χωρίς τερματοφύλακα στο Euro. Τελικά ο καλύτερος Αγγλος τερματοφύλακας τα τελευταία 20 χρόνια έφαγε τις φάβες γκολ στην τελική φάση...

Για πρώτη φορά μάλλον πήγαν συμβιβασμένοι με την ιδέα ότι δεν θα παίξουν κλασικό 4-4-2 στην ευθεία και ότι δεν είναι απαραίτητο να συμβεί αυτό για να πετύχουν και τελικά έπαιξαν κάτι σαν 4-4-2 με ρόμβο και στην κορυφή αυτού τον Ρούνεϊ!!!

Για πρώτη φορά τους άνοιξε ο δρόμος με αντίπαλο την πιο αδύναμη θεωρητικά ομάδα, την Ισλανδία και αποκλείστηκαν και από αυτήν σε νοκ άουτ ματς. Μάλιστα δεν χρειάστηκε να το πάθουν στα πέναλτι ή στην παράταση. Το έπαθαν στα 90 λεπτά εύκολα και άνετα, παρά το γεγονός ότι είχαν προηγηθεί από το 3' λεπτό.

Ο Γκάρι Λίνεκερ έγραψε ότι αυτή είναι η χειρότερη ήττα της ιστορίας τους, πιθανόν να είναι έτσι, αλλά δεν έχει και καμία σημασία για εμένα ποιός τους απέκλεισε, όσο ότι πάλι αποκλείστηκαν. Και θα αποκλειστούν και στη Ρωσία νωρίς και στο επόμενο Euro νωρίς, όσο συνεχίζουν να έχουν τέτοιου είδους προσέγγιση σε ότι έχει να κάνει με την Εθνική ομάδα τους.

Στην Γερμανία αναρωτιούνται γιατί καλείται ακόμη στην Εθνική ο Ποντόλσκι και κάποιοι λιγότεροι γκρινιάζουν για τον Σβαιστάιγκερ. Ο Λεβ αντιμετωπίζει την Εθνική σαν ένα club που έχει συνέχεια και που δεν μπορεί από διοργάνωση σε διοργάνωση να αλλάζει 20 παίκτες γιατί βγήκαν νέα ταλέντα, γιατί ο Ποντόλσκι δεν παίζει πλέον στην Αρσεναλ, αλλά στην Γαλατά. Στην Αγγλία στήριξαν όλη την ομάδα πάνω στον Ντέλε Αλι και τον Ντάιερ! Παίκτες που στα προκριματικά σχεδόν δεν ακούμπησαν την μπάλα και που με εξαίρεση την φετινή σεζόν ο πρώτος δεν είχε παίξει παρά μόνο στην τρίτη εθνική κατηγορία της Αγγλίας και ο δεύτερος κάτι σκόρπια ματς στην Πρέμιερ Λιγκ. Με μία σεζόν στην Αγγλία έφτανε για να τους μετατρέψουν σε Τζέραρντ και Λάμπαρντ μαζί.

Προσέξτε δεν λέω ότι δεν είναι καλοί παίκτες ή ότι αυτοί φταίνε που αποκλείστηκε η Αγγλία, λέω ότι δεν γίνεται η Εθνική ομάδα μίας χώρας που θέλει να κατακτήσει τίτλους να εξαρτάται από το ποιός παίκτης θα παίξει καλά για 3-4 μήνες προκειμένου να στηριχθεί επάνω του. Στην Γαλλία παίζουν βασικοί ακραίοι οπισθοφύλακες ο Σανιά και ο Εβρά. Αν δεις το πόσο μέτριες χρονιές έκαναν με Σίτι και Γιούβε αντίστοιχα και την ηλικία τους, θα έβαζες στοίχημα ότι δεν θα τους καλούσε καν ο Ντεσάν. Και όμως είναι εκεί και βασικοί, διότι κάπως πρέπει να υπάρχει μία συνέχεια.

Στην Ισπανία που αποκλείστηκε επίσης το έκαναν πιστεύοντας στην ιδέα τους, που τους οδήγησε σε τρεις συνεχόμενες κατακτήσεις τροπαίων. Ο Χουάνφραν ήταν βασικό δεξί μπακ παρά το γεγονός ότι ο ναερός Μπεγερίν τα έσπασε με τη φανέλα της Αρσεναλ και η Μπάρτσα είναι έτοιμη να πληρώσει 50 εκατ. ευρώ για να τον πάρει. Ο Μπουσκέτς αν και ξεζουμισμένος όπως ο Σεσκ και ο Ινιέστα δεν κουνήθηκαν από την ενδεκάδα για να μπει ο Κόκε που επίσης τα έσπασε. Ο Σαούλ Νίγκεθ δεν μπήκε καν στην αποστολή. Ο αντίστοιχος Σαούλ των Αγγλων θα είχε πάρει περιβραχιόνιο αρχηγού θα είχε πάρει μεταγραφή με 70 εκατ. λίρες σε κάποια μεγάλη του νησιού και 40 εκατομμύρια Αγγλοι θα περίμεναν να μπει μέσα στο χόρτο και να πάρει το Euro μόνος του.

Εδώ εντόπισαν τα αίτια του αποκλεισμού στην μη συμμετοχή στο αρχικό σχήμα του Ράσφορντ... Οταν έγινε η κλήρωση των ομίλων του Euro, τον περασμένο χειμώνα αυτό το παιδί δεν το ήξερε ούτε ο πιο ψαγμένος οπαδός της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και 3 μήνες μετά εκτιμούν ότι αποκλείστηκαν διότι ο Ράσφορντ δεν έπαιζε βασικός στην Εθνική Αγγλίας!

Το ακόμη μεγαλύτερο πρόβλημά τους όμως είναι η έλλειψη αυτογνωσίας. Σοβαρά το πίστευαν ότι με αυτή την ομάδα και αυτόν τον προπονητή μπορούσαν να το πάρουν. Πήγαν στην Γαλλία για να κατακτήσουν το Euro γνωρίζοντας ότι οι αντίπαλοι θα ήταν οι διοργανωτές Γάλλοι, οι Γερμανοί, οι Ισπανοί, οι Ιταλοί, οι Βέλγοι, ας μην συνεχίσω άλλο και παρά ταύτα έλεγαν ότι θέλουν να το πάρουν ή να φτάσουν τελικό.

Το ακριβώς αντίθετο από τους Ιταλούς. Τώρα που απέκλεισαν την Ισπανία και είναι στους 8 θα ακούσεις από Ιταλό την φράση “γιατί να μην φτάσουμε στον τελικό, ξέρουμε ότι είναι πολύ δύσκολο, αλλά θα το κυνηγήσουμε...”. Από τους Αγγλους το άκουγες πριν αρχίσει η διοργάνωση. Διότι πολύ απλά δεν δέχονται και κυρίως δεν αποδέχονται την πραγματικότητα. Διότι αν δεχτείς ότι είσαι μία ομάδα που έχει για αστέρι τον Στέρλινγκ ή τον Βάρντι, τότε θα κοιτάξεις να φτιάξεις και μία ομάδα που θα προσπαθήσει να κλέψει τα ματς ή τέλος πάντων να εκμεταλλευτεί τις αδυναμίες των αντιπάλων. Οπως ακριβώς κάνουν οι Ιταλοί που με ένα σωρό μέτριους παίκτες στην ενδεκάδα κάνουν υπερβάσεις.

Ο Τζιακερίνι ανήκει στην Σάντερλαντ που σώθηκε τελευταία αγωνιστική, που τον αγόρασε 10 εκατ. και τώρα τον δίνει για 2 για να ξεφορτωθεί το συμβόλαιό του. Δεν τον έβαζε ποτέ και τον δάνεισε στην Μπολόνια. Στην Ιταλία είναι βασικός και κάνει παπάδες. Ο Γκρατσιάνο Πελέ δεν έχει βάλει ούτε τα μισά γκολ από τον Χάρι Κέιν τις δύο τελευταίες χρονιές στην Πρέμιερ Λιγκ. Ο Παρόλο δεν είναι σίγουρα καλύτερος παίκτης ακόμη και από τον... άγουρο Ντέλε Αλι. Ο Εντερ όσο καλός κι' αν είναι δεν είναι σε καμία περίπτωση Στάριτζ, ο Ντε Σίλιο δεν έχει τίποτα περισσότερο από τον Γουόκερ και τέλος πάντων όποιον παίκτη της Ιταλίας και να συγκρίνεις με αυτούς της Αγγλίας, με εξαίρεση τα στόπερ και τον τεράστιο Μπουφόν, μάλλον δεν θα βρεις καλύτερο. Ε, και;
Οι Ιταλοί ξέρουν τι είναι και τι πρέπει να κάνουν για να πετύχουν, οι Αγγλοι δεν έχουν ιδέα. Οι Ιταλοί δεν ζουν με ψευδαισθήσεις ότι ο Μότα επειδή φορά το 10 είναι κράμα Μπάτζο και Ντελ Πιέρο. Οι Αγγλοι ζουν μονίμως στην εποχή που πιστεύουν ότι αν εξαιρέσεις τον Μέσι και τον Κριστιάνο, όλοι οι άλλοι καλοί παίκτες είναι οι Αγγλοι. Το πιστεύουν ότι δεν υπάρχει σέντερ φορ σαν τον Κέιν και του δημιουργούν τέτοια πίεση που δεν μπορεί να ακουμπήσει την μπάλα το παιδί. Κάνουν την αναγωγή των γκολ που έχει βάλει τα δύο τελευταία χρόνια και καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι 5-6 γκολ στο Euro τα έχει εύκολα... Οταν στο πρώτο ματς λοιπόν δεν βάλει δύο τον αρχίζουν στις ερωτήσεις “τι έχεις πάθει, μήπως είσαι κουρασμένος;”

Η Αγγλία όσο δεν αλλάζει νοοτροπία και λογική, όσο αναζητεί σε άγουρα και αμούστακα παιδιά τους ήρωες του ενός καλοκαιριού (τον Οόυεν τον έστειλαν να αποκλείσει την Αργεντινή και να κατακτήσει ένα Μουντιάλ μόνος του, όντας 18 ετών παιδί με μηδέν παραστάσεις) και όσο δεν βρίσκει ένα προπονητή με την στοιχειώδη ποδοσφαιρική λογική που θα μείνει κάποια χρόνια προκειμένου να φτιάξει έναν κορμό στον οποίο απλώς θα υπάρχουν κάθε φορά τρεις τέσσερις προσθήκες και όχι 15, τόσο θα βρίσκει όποιο πιθανό και απίθανο τρόπο υπάρχει για να αποκλείεται νωρίς...