H γοητεία της τακτικής

H γοητεία της τακτικής

Ο Αντώνης Σαούλης γράφει από το Παρίσι για το Ιταλία-Ισπανία που παρακολούθησε από κοντά και υποκλίνεται στο μικρό θαύμα του Αντόνιο Κόντε...

Θυμάμαι στο γραφείο τον Παναγιώτη Παλλαντζά να μου εξηγεί τι ρόστερ θα έχει η Ιταλία στην Γαλλία. Προφανώς δεν ήταν γοητευμένος από τους παίκτες αλλά πάντα είχε την πίστη της φανέλας. Προβληματιζόταν για το θέμα του επιθετικού (ο Πελέ μάλλον δίνει απαντήσεις) και συνολικά δεν μπορούσε να μου βρει πολλά επιχειρήματα για το πως θα προχωρήσει η Ιταλία στην διοργάνωση. Μόνο στη φανέλα και στην τακτική.

Πολύ Ιταλία δεν είχα προλάβει να δω στο τουρνουά. Ευτυχώς το ένα από τα δύο παιχνίδια στο Παρίσι για την φάση των 16 ήταν αυτό με την Ισπανία. Ο Αντόνιο Κόντε απέκλεισε τους Ισπανούς κάνοντας το παιχνίδι τους! Ουτε κατενάτσιο, ούτε σκληρό παιχνίδι, ούτε να κλέψουν χρόνο με καθυστερήσεις. Στα ίσια. Με παιχνίδι κατοχής, σωστής κυκλοφορίας μπάλας και ένα υπέροχο pressing.

Ετριβα τα μάτια μου στο πρώτο δεκάλεπτο του αγώνα βλέποντας τους Ιταλούς να κυνηγούν σα τη γάτα με το ποντίκι την Ισπανία. Πίστευα πως ίσως είναι μία τακτική του Κόντε να αιφνιδιάσει τον αντίπαλό του, να προηγηθεί νωρίς στο σκορ και μετά να το ρίξει στο κατενάτσιο. Μετά το δεκάλεπτο κατάλαβα ότι έτσι θα πάει η Ιταλία μέχρι τέλους.

Οπότε η έκπληξη έδωσε την θέση της στην απόλαυση. Απολάμβανα κάθε λεπτό του Αντόνιο Κοντε ο οποίος είναι ο απόλυτος πρωταγωνιστής αυτής της Ιταλίας. Ξεσήκωνε τον κόσμο, ξεσήκωνε τους παίκτες. Τους έβριζε σε κάθε λάθος. Τους χειροκροτούσε σε κάθε σωστό. Ολα αυτά ζώντας το ματς οχι στο 100% αλλά στο 200%. Στο όριο. Για 90 λεπτά.

Το 3-5-2 του Κόντε λειτούργησε τέλεια για 90 λεπτά. Δεν θυμάμαι να έχω δει μια ομάδα τόσο πιστή στο πλάνο της. Από την δημιουργία επιθέσεων (ο Κόντε απαιτούσε η πρώτη πάσα του Μπουφόν να είναι στα στόπερ και να μην αρχίσουν τις γιόμες) μέχρι στο εκπληκτικό πρέσινγκ. Η Ιταλία δεν κλείστηκε ποτέ περισσότερο από πέντε λεπτά στο δικό της μισό για να κυνηγάει την μπάλα από τους Ισπανούς.

Το pressing ήταν πάνω από την μεσαία γραμμή με αποτέλεσμα οι Ισπανοί να βραχυκυκλώσουν και να κάνουν πολλά αβίαστα λάθη. Ταυτόχρονα το τρικ με τους Πελέ και Εντερ δούλευε στην εντέλεια. Ο Πικέ δεν μπορούσε ν' αντιμετωπίσει τον Πελέ αυτός έπαιρνε όλες τις μπάλες και τις έσπαγε στον Εντερ. Οι τρεις στόπερ του Κόντε έμοιαζαν με μπράβους που έκοβαν κόσμο από τα κλαμπ (Μοράτα, Αντούριθ, Νολίτο, Πέδρο έφαγαν πόρτα το απόγευμα της Δευτέρας), ο Φλορέντσι ήταν ένα εκπληκτικό full line back και η Ιταλία έδειχνε τρομερά ισχυρή.

Το επίτευγμα του Κόντε και της Ιταλίας, εκτός από το τέλειο ματς που έκαναν, ήταν πως όσο πέρναγε το ματς σου έδειχνε ότι είναι πιο πιθανό να γίνει το 2-0 παρά το 1-1. Για την ακρίβεια ότι δεν υπάρχει κάποιος λογικός τρόπος για να ισοφαριστεί το παιχνίδι.

Ο Κόντε ένα ρόστερ του 20-30% το έφτασε στο 100%. Η γοητεία της τακτικής...