Η Πολωνία και το Βέλγιο που έχει το καλύτερο ρόστερ...

Η Πολωνία και το Βέλγιο που έχει το καλύτερο ρόστερ...

Ο Μιχάλης Τσόχος γράφει για την ομάδα που του έχει κάνει την μεγαλύτερη εντύπωση και για την ομάδα που ξεκίνησε άσχημα, αλλά μπορεί να τελειώσει το τουρνουά υπέροχα...

Αν υπήρχαν δύο ισχυρά αουτσάιντερ σε αυτή την διοργάνωση αυτά ήταν η Κροατία και το Βέλγιο. Εκτός από τις παραδοσιακές δυνάμεις (Γαλλία, Γερμανία, Ισπανία, Ιταλία) και την Αγγλία που ανήκει σε αυτές αλλά όχι με τον ίδιο τρόπο, αν πριν την έναρξη της διοργάνωσης μιλούσαμε για δύο ακόμη ομάδες που μπορούν να πάνε μακριά την βαλίτσα, αυτές ήταν η Κροατία και το Βέλγιο. Στην πορεία μου προκύπτει μία ακόμη, την οποία δεν υπολόγιζα πριν αρχίσει η διοργάνωση και σήμερα, ανάλογα πώς θα προκύψουν και τα σταυρώματα δεν θα μου έκανε εντύπωση να την έβλεπα ακόμη και στα ημιτελικά. Πρόκειται για την Πολωνία, την ομάδα με την μεγαλύτερη ισορροπία στο παιχνίδι από κάθε άλλη που έχω δει ως σήμερα.
 
Μία ομάδα φτιαγμένη με ότι χρειάζεται για να φτάσει στην επιτυχία. Παίκτες ηγέτες, όπως ο Λεβαντόφσκι και ο Κριχόβιακ, παίκτες με πολλές παραστάσεις από το υψηλότερο επίπεδο όπως οι Πίστσεκ, Μπλαζικόφσκι, Γκλικ και νέα ταλέντα που έρχονται για να δείξουν ότι υπάρχει συνέχεια όπως ο Μίλικ και ο Καπούστκα.
Η Πολωνία είναι άρτια δομημένη με τακτική πειθαρχεία, με ένα υπέροχο 4-4-1-1 που το παίζουν καταπληκτικά, με φοβερή ταχύτητα στα άκρα που τους επιτρέπουν να έχουν τρομακτική μεταφορά παιχνιδιού (transition) και επιθετικά και αμυντικά. Σε μία τέτοιου είδους διοργάνωση, η οποία κρατά 30 ημέρες και χρειάζεται ταλέντο, επιλογές, εμπειρία και φρεσκάδα, η Πολωνία μοιάζει να έχει όλο το πακέτο. Και από άποψη φυσικής κατάστασης οι Πολωνοί μοιάζουν οι λιγότερο ξεζουμισμένοι και πιθανόν αυτό συμβαίνει γιατί με εξαίρεση τους Λεβαντόφσκι και Κριχόβιακ, οι υπόλοιποι δεν έρχονται από σεζόν με πάνω από 50 παιχνίδια στην πλάτη τους.
 
Οι Πολωνοί είναι σε αυτό το Euro έτοιμοι για μεγάλα πράγματα, όπως παρά το κακό τους ξεκίνημα, μεγάλα πράγματα μπορούν να κάνουν και οι Βέλγοι. Ο Αζάρ είναι σε καλή κατάσταση, για την ακρίβεια σε πολύ καλύτερη κατάσταση από ολόκληρη τη σεζόν, ο Λουκάκου θα την βρει την άκρη, η άμυνά τους είναι μία χαρά, ο Βίτσελ κάνει τουρνουά για να πάρει μεγάλη μεταγραφή (Γιουβέντους;) και ο Ντε Μπρόινε στο δεύτερο παιχνίδι ήταν πολύ καλύτερος από το πρώτο και στη συνέχεια μπορεί να γίνει ακόμη καλύτερος. Ο Ναινγκολάν παραμένει ένα δυναμό που δίνει τον τόνο στη μεσαία γραμμή και ο αδύναμος κρίκος μοιάζει ο Φελαϊνί που όμως και αυτός έχει τις στιγμές του.
 
Οι Βέλγοι μπορεί να ξεκίνησαν άσχημα, αλλά στα μάτια μου εξακολουθούν σε επίπεδο εντεκάδας να έχουν το καλύτερο ρόστερ μαζί με τους Ισπανούς. Αν βρουν ρυθμό είναι και αυτοί υποψήφιοι για να φτάσουν στην τετράδα.
 
Από τα φαβορί, οι Ιταλοί δεν μου γεμίζουν το μάτι, παρά τις εντυπωσιακές εμφανίσεις του. Βεβαίως δεν ξεχνώ ποτέ ότι οι Ιταλοί τα καταφέρνουν όταν δεν σου γεμίζουν το μάτι και όχι όταν περιμένεις να πάνε ψηλά. Οι Γερμανοί είναι τουλάχιστον δύο σκάλες πιο κάτω από το Παγκόσμιο Κύπελλο. Κυρίως επειδή και το ρόστερ τους είναι χαμηλότερης ποιότητας μετά τις τόσες απουσίες και αποχωρήσεις. Βεβαίως παραμένει η πιο μεθοδική ομάδα της διοργάνωσης. Οι Ισπανοί μοιάζουν οι πληρέστεροι, αρκεί να λύσουν τα ψυχολογικά τους (βλέπε Πέδρο) και οι Γάλλοι παρά τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν παραμένουν στα μάτια μου το πρώτο φαβορί. Οι Αγγλοι δεν νομίζω ότι μπορούν να το πάρουν, αλλά δεν ξέρω και που μπορούν να φτάσουν...