Πότε θα κάνει ξαστεριά;

Πότε θα ανοίξει επιτέλους ο ορίζοντας; Μάλλον μόνο μετά από κάποια αδιανόητη καταιγίδα. Που θα ανοίξει στα δυο τους ουρανούς και θα “πνίξει” τους πάντες και τα πάντα στον βάλτο. Πότε θα φύγει η καταχνιά πάνω από τα κεφάλια μας; Κάποιοι λένε τον Οκτώβρη... Δεν είμαι και πολύ σίγουρος. Δεν βάζω και στοίχημα ότι οι... λεκέδες, ακόμη κι αν αλλάξουν θεωρητικά στρατόπεδο, μπορεί να “γεννήσουν” μια νέα, καθαρή ποδοσφαιρικά Ελλάδα: Τα βρώμικα χέρια, βρώμικη ζύμη πλάθουν. Εδώ χρειάζεται πολυμέτωπη μάχη διαρκείας και ξερίζωμα μέχρι τις... καλωδιώσεις. “Για να γυρίσει ο ήλιος, θέλει δουλειά πολλή...”

Πότε θα μπουν όλοι όσοι τους πρέπει στην φυλακή; Παρανόμησες, έκλεψες, λέρωσες, αδίκησες, συνομώτησες, απείλησες, έδειρες, έκαψες; Στο μπουντρούμι ρε... Δεν πα να είσαι πλοιοκτήτης, δήμαρχος, μαχαραγιάς, πρίγκιπας του Πακιστάν; Στο κελί όλοι. Χοντροί, αδύνατοι, μορφωμένοι, άσβερκοι, χαρτογιακάδες, μπράβοι, όλοι. Πότε; Πόσες υποθέσεις του ελληνικού ποδοσφαίρου πρέπει να μπουν ακόμα στο αρχείο ή να σέρνονται για χρόνια στους δαιδαλώδεις κι αδιέξοδους διαδρόμους των ελληνικών δικαστηρίων, μέχρι η λήθη κι η βαρεμάρα να προκαλέσει σε όλους απέχθεια; Πόσα βουλεύματα θα... βουλώσουν τρύπες του συστήματος, πριν κάνει ξαστεριά;

Πότε θα πάρουν δρόμο οι βλαχοπρόεδροι των ποδοσφαιρικών ενώσεων; Να γυρίσουν στις στάνες, τα βουνά και τα λαγκάδια; Πότε θα έρθει ένα τσουνάμι να διώξει την μούχλα και την δυσωδία τους; Πόσοι πρέπει να παραπεμφθούν, για πόσα κακουργηματικά αδικήματα να κατηγορηθούν, για να σηκωθούν και να πάνε στον γεροδιάολο, όλοι όσοι μαυρίζουν τις ζωές μας για πλάκα, χωρίς να μπορούν να συντάξουν μια πρόταση με ρήμα, υποκείμενο, αντικείμενο; Ο... πολύς κύριος Κοντονής, ετοιμάζεται (λέγεται), για κατάθεση μίνι νομοσχεδίου μεσ' στον Μάρτη, που ΔΕΝ θα αντιμετωπίζει το εκλογικό σύστημα της ΕΠΟ. Με αυτό θα καταπιαστεί στο... μάξι;

Κοντεύουν να ολοκληρώσουν μια σεζόν, με παράγοντες κατηγορουμένους, με προέδρους θεσμικών οργάνων κατηγορουμένους, με διαιτητές που το διαβατήριό τους είναι άχρηστο, με λέχρα και σαπίλα να φυτρώνει στους τοίχους, μέσα από τα τούβλα... Με αθλητικούς δημοσιογράφους να απολύονται, να απειλούνται, να δέρνονται. Ξέμειναν από speakers για τις περιγραφές των αγώνων πια, ρεπόρτερς αλλάζουν επάγγελμα και όσοι απέμειναν, τέσσερις πέντε, που τους τα λένε και τους τα γράφουν, λοιδωρούνται, εκβιάζονται, αποδομούνται και παρουσιάζονται ως γραφικοί...

Το σύστημα έχει λεφτά, δύναμη, εξουσία, ΜΜΕ. Όσοι εναντιώνονται κατασπαράσσονται. Όσοι δεν εξαγοράζονται, χαντακώνονται. Όσοι δεν υπακούν, ξεφτιλίζονται. Όσοι δεν συνεργάζονται αποβάλλονται, περιθωριοποιούνται, εξαφανίζονται...

Δεν κρύβονται πια, δεν κάνουν τις δουλειές τους στα μουλωχτά, δεν σκιάζονται από τίποτα. Δεν έμεινε άνθρωπος, πέραν των γνωστών προβάτων, να μην αγανακτεί, δεν έμεινε σοβαρός “πελάτης” να θέλει να επενδύσει σε αυτό το προϊόν, δεν έμεινε τίποτα όρθιο εκτός από τους λεχρίτες που το ενορχηστρώνουν.

Αφήστε το ποδόσφαιρο να αναπνεύσει. Στην γενικευμένη αγανάκτηση ελλοχεύουν κίνδυνοι που δεν μπορείτε να προϋπολογίσετε. Μετά, θα είναι αργά για δάκρυα. Κάποιοι, κάπου, κάποια στιγμή θα ξεσηκωθούν και ο Θεός να βάλει το χέρι του (αν δεν φοβάται πως θα το λερώσει...)

Πότε θα κάνει ξαστεριά; Την Τετάρτη πάντως στον πρώτο ημιτελικό, μοιάζει κομματάκι δύσκολο. Γιατί; Τι γιατί; Γιατί Παππά παχύ, έφαγες παχιά φακή;

Άει σιχτίρ ρε...