Άλλο ίδια διοργάνωση, άλλο ίδια κατηγορία!

Ολυμπιακός και Παρί Σεν-Ζερμέν συμμετέχουν στην ίδια διοργάνωση. Αλλά δεν ανήκουν στην ίδια κατηγορία. Οσο δεν ανήκει στην ίδια κατηγορία, ενώ συμμετέχουν στην ίδια διοργάνωση, ο Ολυμπιακός με την Ξάνθη ή τον Λεβαδειακό.

Ισχύει και για το ζεύγος Βικτόρια Πλζεν-Μάντσεστερ Σίτι. ‘Η Μπάγερν-CSKA Μόσχας. Είναι τα ζεύγη, στα οποία το αδύναμο μέρος παίζει με την ελπίδα του «στατιστικού λάθους». Το στατιστικό λάθος θα συμβεί. Κάθε φορά, ή σχεδόν κάθε φορά. Συνέβη, και αυτή την Τρίτη. Ευνόησε την Κοπεγχάγη.

Η Γιουβέντους έπαιξε, πάνω-κάτω όπως όλα τα ισχυρά μέρη που νίκησαν. Και καλύτερα, ίσως. Ενέργειες για γκολ 25, στον στόχο 13, κόρνερ 16. Κι όμως, σκόνταψε. Οι Δανοί, απ’ όσα είδα και μπόρεσα να καταλάβω, τους κόντραραν με το δικό τους, το γιουβεντίνικο, νόμισμα. Πολύ bodychecking.

Το γκολ της Κοπεγχάγης ήταν από εκείνα που περιμένεις η Γιούβε, όχι να δεχθεί, να βάλει. Με τα μούσκουλα, στην πολυκοσμία της μεγάλης περιοχής. Περίπου, το σοκ που έπαθε τον Φεβρουάριο η Σέλτικ. Νόμιζαν πως το φίζικαλ κομμάτι είναι δικό τους προνόμιο. Ωσπου συνειδητοποίησαν πως η Γιουβέντους το κάνει καλύτερα.

Το ‘βαλε η Κοπεγχάγη λοιπόν, άντεξε να το κρατήσει 40 λεπτά, άντεξε να γαντζωθεί στο 1-1 τα επόμενα 40, ο τερματοφύλακας τα ‘πιασε όλα, το…λάθος έγινε. Ο Ολυμπιακός βγήκε να παίξει τις δικές του πιθανότητες σ’ ένα στατιστικό λάθος. Τις εξάντλησε, σ’ ένα ημίχρονο. Αντεξε, άλλο μισό.

Υστερα ήλθαν, το ένα μετά το άλλο, τα φυσιολογικά. Οσα ανέμεναν για να ‘μαστε ειλικρινείς, ως επικρατέστερο σενάριο, όσοι πήγαν (ομάδα και κόσμος) στο Καραϊσκάκη. Επίσης, όσοι απλώς παρακολουθούσαν στην TV ή είχαν παίξει και Στοίχημα. Θα μπορούσε στη θεωρία, παρά το μονότερμα του β’ μέρους, με κάποιον τρόπο το 1-1 πράγματι να μείνει.

Ενα μικρό θαύμα, α λα Πάρκεν. Ο Ρομπέρτο στην εστία, άλλωστε, έμοιαζε Βίλαντ. Τα έπιανε. Ενδεχομένως, η διαφορά να ήταν στην ποσότητα του καυσίμου. ‘Η στην πιο έξυπνη κατανομή της κατανάλωσής του. Στον ανήφορο, στον κατήφορο, στο ίσωμα. Ο Ολυμπιακός σανίδωσε το γκάζι. Αναπόφευκτα έμεινε, στη μέση του δρόμου.

Ο Βάις δεν έβαλε ένα γκολ, με τα μούσκουλα. Εβαλε ένα γκολ-φαντασίωση. Το όνειρο του παιδιού, στην αλάνα. Τους περνάω όλους, με τη σειρά. Τον αριστερό μπακ για πλάκα, τον αριστερό στόπερ με ποδιά, τον δεξιό στόπερ με ντρίμπλα, κι όταν έρχεται ο δεξιός μπακ, το μόνο που προλαβαίνει είναι να διευκολύνει, με την κόντρα που βάζει, να νικήσω και τον τερματοφύλακα. Υλικό ταινιοθήκης.

Η προσωποποίηση, όμως, του ενενηντάλεπτου του Ολυμπιακού δεν είναι ο Βάις. Είναι ο Σάμαρης. Εάν ο αγώνας έληγε στο 45’, και στο 60’ ακόμη, ο αυτόματος MVP. Ενας χαφ, για Παγκόσμιο Κύπελλο. Μάλλον ένας χαφ, βασικός στο Παγκόσμιο Κύπελλο. Μάρκαρε τους μέσους της Παρί Σεν-Ζερμέν. Τους μάρκαρε, αποτελεσματικά. Ολους τους μέσους. Συγχρόνως, πώς το κατάφερνε αυτό, μάρκαρε και τον Ζλάταν.

Κι είχε και ποσοστά Ορμπάιθ, στις πάσες. Εξωπραγματικό. Δεν τον χαιρόμουν. Τον καμάρωνα. Εβλεπα και θυμόμουν, πώς ο Πανιώνιος τον πήρε απ’ την Παναχαϊκή όπου τον είχαν εκτός δεκαοκτάδος. Κι ο Πανιώνιος, μετά, τον είχε εκτός δεκαοκτάδος. Ωσπου τον πέταξε μέσα ο Μάντζιος, κατευθείαν βασικό, σ’ ένα ματς με την ΑΕΚ στη Νέα Σμύρνη. Τα υπόλοιπα, όπως λένε, είναι ιστορία. Και τώρα, από τηλεθεατής του Τσάμπιονς Λιγκ, πρωταγωνιστής στην αληθινή ζωή.

Επειτα, δεν στενοχωρήθηκα. Εσκασα, σαν να ήταν το δικό μου παιδί. Οι φάσεις που μέτρησαν στον λογαριασμό του ματς, τον «έδωσαν». Τα δύο κόρνερ στα οποία χάνει τη μάχη του χώρου απ’ τον Τιάγκο Μότα, το πέναλτι που κάνει στον Ιμπραχίμοβιτς, αποδίδονται στον ένα και μοναδικό λόγο. Είχε κρεμάσει η γλώσσα του.

Αγαπώ Μίτσελ. Για ό,τι έχει υπάρξει, ένας θεόρατος ποδοσφαιριστής. Για ό,τι είναι, ένας ωραίος άνθρωπος. Προσδοκούσα, μη πω απαιτούσα, αν ο Σάμαρης παρασύρθηκε από απειρία και ενθουσιασμό προς το αλόγιστο, ο προπονητής (με τον πλούτο των παραστάσεων) να επέμβει. Να τον προστατεύσει. Επαιξες όσο έπαιξες, καταπληκτικός, μπράβο, βγαίνεις. Πρώτη αλλαγή, το αργότερο στο 60’.

Προστατεύοντας Σάμαρη, ήταν ο πιο πρόσφορος τρόπος να προστατεύσει την ομάδα. Γιατί η καθίζηση δεν ήταν του Σάμαρη, ήταν της ομάδας. Για 45 λεπτά τους πήγαν, οι δυνάμεις τους και ο ρυθμός του αγώνα. Η ανάπαυλα τους έκοψε αυτόν τον ρυθμό. Όταν επέστρεψαν, δεν ήταν ανανεωμένοι. Εμφανίστηκαν άδειοι. Απ’ το 45’ ως το…46’, είχαν χάσει τα μέτρα τους. Τα είχαν χάσει, παντελώς.

Δεν ωφελεί να είναι κανείς απόλυτος, εάν δεν έχει πλήρη γνώση ώστε να ξέρει τα πραγματικά περιθώρια ελιγμών του κόουτς. Τι θα ‘ταν, φερ’ ειπείν, ρεαλιστικό να περιμένει απ’ τον Ν’Ντίνγκα ή τον Γιαταμπαρέ. Εμείς, απέξω, μονάχα την εικόνα μπορούμε να καταγράψουμε. Η εικόνα ήταν, ότι η ομάδα χρειαζόταν…τουλάχιστον τρεις αλλαγές στο 60’. Και μια προσευχή. Να βάλει ό,τι είχε και δεν είχε, σε τρεξίματα. Και να κάνει τον σταυρό της.

Μία ημέρα μετά, ως συνήθως οι ερωτήσεις μπορούν να είναι πολλές. Πώς θα διαχειριστεί, ο Μίτσελ, τον Σάμαρη στο εξής; Ο Μανιάτης μπορεί να λογίζεται ότι είναι, ακόμη, δεξιός μπακ; Γιατί η ταχύτητα και η αθλητικότητα, τα βασικά προσόντα δηλαδή, του Μανωλά δεν τον προκρίνουν, μπροστά απ’ τον Μετζανί; Και στην Εθνική είναι στον πάγκο, ο Μανωλάς. Αλλ’ εκεί, μπροστά είναι ο Σωκράτης. Όχι ο Μετζανί.

Γιατί γενικώς, ενώ το πρωτάθλημα είναι στο τσεπάκι και στόχος υποτίθεται πως μπαίνει η υψηλότερη ανταγωνιστικότητα στην Ευρώπη, ωστόσο η ομάδα στελεχώνεται με παίκτες «ταμάμ» για το πρωτάθλημα, επιθετικούς έως…πολύ επιθετικούς, αλλ’ ακατάλληλους, λόγω ανισορροπίας μεταξύ άμυνας και επίθεσης, για την Ευρώπη; Σε κάθε αγορά, ο κόσμος και ο Τύπος εστιάζουν αν (ο καινούργιος) ντριμπλάρει, αν σουτάρει, αν βάζει γκολ. Οι συμπαίκτες που αναμένουν τον καινούργιο, εστιάζουν σε κάτι άλλο. Η πρώτη ερώτησή τους είναι, άμυνα κάνει;

Μία ημέρα μετά, μου ‘ρχεται και μία ερώτηση που δεν συνδέεται με το ματς. Σκόπευα να τη διατυπώσω ούτως ή άλλως, όποιο κι αν ήταν το αποτέλεσμα εναντίον της Παρί Σεν-Ζερμέν. Διότι συνδέεται, το ερώτημα, με τη σεζόν ολόκληρη. Αποδυτήρια. Χημεία. Τι αποδυτήρια προσμένεις να φτιάξεις με, να το γράψω ωμά, τόσους μαύρους μέσα; Εξι, εφτά, όσοι είναι. Αντιλαμβάνομαι τα οικονομοτεχνικά κριτήρια των κλαμπ, στις προσθαφαιρέσεις του ρόστερ. Αποδέχομαι και το ρίσκο, να με πιάσουν στο στόμα τους οι politically correct.

Στηρίζομαι στους ικανούς, απ’ τους αναγνώστες, να καταλάβουν ότι το θέμα δεν είναι το χρώμα του δέρματος, μαύρο, κίτρινο, άσπρο, κόκκινο. Είναι ο συγκεκριμένος τρόπος. Ο τρόπος που σκέπτονται, ο τρόπος που ζουν, ο τρόπος που παίζουν, ο τρόπος που συνυπάρχουν, ο τρόπος που αφομοιώνονται. Είναι άλλο, ο μαύρος που έχει γεννηθεί στην Ευρώπη, έχει μεγαλώσει στην Ευρώπη, έχει αναμιχθεί, έχει πάει σχολείο στην Ευρώπη, έχει (επι)μορφωθεί στην Ευρώπη. Ο Αλάμπα, ας πούμε. Και άλλο, τελείως διαφορετικό, να έχει έλθει στην Ευρώπη κατά τα 17, τα 18, τα 20, τα 21 χρόνια του.

Μέχρι ένας, είναι εντάξει. Από δύο και πέρα, είναι γκρουπ. Με κίνδυνο, να γίνουν (από γκρουπ) γκέτο. Ακριβώς όπως, να μη πηγαίνουμε μακρυά, οι…Ελληνες στο εξωτερικό. Κι όχι οι ποδοσφαιριστές, μόνον. Οι φοιτητές, παράδειγμα. Πιο πολλές πιθανότητες να προκόψει, έχει ο φοιτητής που είναι ο μοναδικός Ελληνας στο κάμπους και, θέλει δεν θέλει, θ’ αναμιχθεί με άλλης εθνικότητας νέους. Παρά ο ένας, επαναπαυμένος ανάμεσα σε πέντε-έξι Ελληνες. Ο Βαλβέρδε δεν ήταν ρατσιστής, ήταν σοφός. Στις κατά καιρούς συζητήσεις περί αγορών, μου τον έχουν περιγράψει αυστηρό και συνοφρυωμένο. No black…