Γιάννη δεν έφυγες είσαι πάντα διπλα μας!

Πρωταπριλιά σήμερα. Διαχρονικά είναι η ημέρα που ο ένας κάνει πλάκα στον άλλον και μετά του λέμε, ότι την πάτησε γιατί είναι πρωταπριλιά. Πολύ θα ήθελα και αυτό, που έγινε την Πρωταπριλιά του 2004 να ήταν ψέμα. Έλα ντε, όμως που ο Θεός δεν μας έκανε πλάκα. Αποφάσισε εκείνο το απόγευμα να πάρει δίπλα του , μακριά από αυτό τον άδικο κόσμο τον Γιάννη. Τον Γιάννη Του, διότι ο Γιάννης πίστευε στον Θεό, χωρίς να το δείχνει και να το... διαφημίζει. Πίστευε πολύ. Ο Θεός είπε τότε: «Γιάννη μου δεν σου αξίζει να είσαι με αυτούς εκεί κάτω. Έλα πάνω εδώ μαζί μου να βρεις την ηρεμία σου». Και έτσι έγινε. Ο Γιάννης έφυγε και από εκεί ψηλά, που είναι τώρα μας βλέπει. Για μένα, όμως, ο Γιάννης ποτέ δεν έφυγε και δεν θα φύγει. Θα είναι πάντα στο μυαλό μου, πάντα στην καρδιά μου, πάντα στην σκέψη μου. Εφυγε εκείνο το απόγευμα της 1ης Απριλίου του 2004 τελείως άδικα. Ξεκάθαρα από ένα ιατρικό λάθος. Δυστυχώς για την οικογένειά του και τους φίλους του δεν ήταν ψέμα. Έφυγε από την ζωή ο Γιάννης. Τόσο νέος, μόλις στα 52 και τόσο άδικα. Είπα, όμως. Ισως ήταν και απόφαση του Θεού να τον πάρει δίπλα του, διότι εδώ κάτω δεν του άξιζε να μείνει. Ίσως λέω…

Γιάννης Κυράστας. Ντόμπρος, μάγκας, ΦΙΛΟΣ, ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΡΧΗΣ, πιστός. Αυτός ήταν ο Γιάννης. Επαγγελματικά. Ο καλύτερος με ότι ασχολήθηκε. Ποδοσφαιριστής; Κορυφή. Επαιξε στον Ολυμπιακό και συνέχισε στον Παναθηναϊκό, όπου δίδαξε την θέση του λίμπερο και έκλεισε την καριέρα του άδικα. Ένα απόγευμα το 1986 σε ένα ματς κυπέλου με τον Πανσερραϊκό ο τότε προπονητής Βασίλης Δανιήλ τον είχε αφήσει εκτός 16αδας και ο Γιάννης επειδή είδε ότι κάτι είχε σπάσει μέσα του πήρε το καπελάκι του και έφυγε.

Προπονητής; Για μένα; Ο καλύτερος. Δεν έχω ζήσει καλύτερο προπονητή στον Παναθηναϊκό. Εφτιαξε το 2000 μία ομάδα, που χαιρόταν να την βλέπει όλη η Ελλάδα(το πρωτάθλημα δεν το πήρε λόγω παράγκας, αλλά είναι σαν να το… πήρε όταν οι αρχηγοί όλων των ομάδων τότε είχαν αναδείξει τον Γιάννη καλύτερο προπονητή και τον Παναθηναϊκό καλύτερη ομάδα). Έφυγε από τον Παναθηναϊκό και με ένα διάλειμμα στον Ηρακλή επέστρεψε το καλοκαίρι του 2001. Έφτιαξε μία ομάδα, που έλαμψε στην Ευρώπη ( μέλη εκείνης της ομάδας έγιναν πρωταθλητές Ευρώπης το 2004 με την Εθνική) και προκρίθηκε πρώτη από τους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ στους «16» και μαθηματικά μία αγωνιστική πριν το τέλος της φάσης των ομίλων. Ρεκόρ ακατάριπτο για Ελληνική ομάδα μέχρι σήμερα. Λίγους μήνες μετά και ύστερα από την εντός έδρας ήττα από τον ΠΑΟΚ με 2-1 ο Γιάννης πήρε το καπελάκι του και έφυγε από την προπονητική. Όπως είχε κάνει και όταν σταμάτησε το ποδόσφαιρο. Ασφαλώς το γεγονός, ότι και σε εκείνο το ματς ο διαιτητής δεν είχε δώσει ένα πέναλτι στον Παναθηναϊκό έπαιξε ένα ρόλο στην απόφασή του, αλλά δεν ήταν αυτός ο κύριος λόγος. Ο Γιάννης παραιτήθηκε τότε, για να δει αν η τότε διοίκηση συνέχισε να τον πιστεύει. Ο ιδιοκτήτης Γιάννης Βαρδινογιάννης με τον πρόεδρο Άγγελο Φιλιππίδη. Στο ραντεβού, που έκανε μαζί τους διαπίστωσε, ότι αν δεν έφευγε τότε θα τον... έφευγαν μετά από λίγο καιρό. Κάτι έχει σπάσει μέσα του και έφυγε σαν ΚΥΡΙΟΣ. Μάγκας, όπως ήταν είναι και θα είναι. Μοναδικός μάγκας.

Αν ο Γιάννης ακουγόταν από εκεί πάνω που είναι και βλέπει είμαι σίγουρος ότι θα έλεγε «ο Μαρίνος και ο Λύμπε μπορούν να τον ξανακάνουν Παναθηναϊκό». Ο Λύμπε ήταν από τις αδυναμίες του, τον είχε παίκτη, τον αγαπούσε πολύ. Τον Μαρίνο δεν τον είχε παίκτη στον Παναθηναϊκό, αλλά τον είχε σε μεγάλη εκτίμηση.

Επίσης είμαι βέβαιος, ότι από εκεί ψηλά θα είναι χαρούμενος και για την σύζυγό του Ρούλα και για τις κοράκλες του Εβελίνα και Βέρα. Μαζί με την Ρούλα μεγάλωσαν με ηθικές αρχές και με ιδανικό τρόπο, τα δύο κορίτσια που τώρα πλέον είναι γυναίκες, πετυχημένες και άξιες, όπως ο Γιάννης και η Ρούλα.

Γιάννη ένα πράγμα θα σου πω εκεί ψηλά, που είσαι. Το γεγονός, ότι κάθε χρόνο τέτοια ημέρα σε θυμάται τόσος κόσμος καταλαβαίνεις φίλε πόσο σημαντικός είσαι ακόμα για όλους. Φίλε είπα; Ναι φίλε. Σπάνια έννοια για τις μέρες. Ο Γιάννης ήταν πιστός φίλος, από αυτούς που σπανίζουν σήμερα. Γιάννη εγώ πάντα θα σε ευχαριστώ, διότι μετά από τόσες ώρες συζήτησης μου έμαθες ποδόσφαιρο, με έκανες καλύτερο άνθρωπο ,αλλά και για το γεγονός, ότι είχα την τιμή να ήμουν ανάμεσα στους λίγους και εκλεκτούς φίλους που είχες. Καλά να περνάς Γιάννη και καλή αντάμωση…

*Για τις ημέρες, που ζήσαμε φίλοι του Γιάννη και η οικογένειά του εκείνο τον μήνα στην "Ευρωκλινική" ένα θα πω. Εφιάλτης. Δεν το εύχομαι ούτε στον χειρότερό μου εχθρό να τος ζήσει...