Μόνο έτσι θα πετύχει ο Λυμπερόπουλος

Στη θέση του Νίκου Λυμπερόπουλου θα απέρριπτα χωρίς δεύτερη σκέψη την πρόταση του Παναθηναϊκού και θα επέλεγα είτε να συνεχίσω να αναπτύσσω τη δράση μου ως ατζέντης ποδοσφαιριστών στην Ελλάδα είτε να φύγω στο εξωτερικό για την επιμόρφωση αλλά και την προσπάθεια να δημιουργήσω στον εαυτό μου την προοπτική να εργαστεί σε ευρωπαϊκό ποδοσφαιρικό περιβάλλον και όχι στο ελληνικό. Γνωρίζω βεβαίως και έχω διαπιστώσει σχεδόν από πρώτο χέρι πόσο δύσκολο είναι για έναν Ελληνα του ποδοσφαίρου να βρει δουλειά σε επιτελική θέση μακριά από το ελληνικό έδαφος. Εχω δει πόσο δυσκολεύονται οι Ελληνες προπονητές, έχω παρατηρήσει από απόσταση τις απόπειρες πολλών πρώην ποδοσφαιριστών, που είναι διάσημοι και έχουν επιτυχίες και brand name, να βρουν δουλειά σε θέσεις μάνατζμεντ. Στην συντριπτική πλειονότητά τους αποτυγχάνουν σε αυτές τις προσπάθειες επειδή δεν μπορούν να πείσουν ότι τους αξίζει η ευκαιρία. Και αυτή η αποτυχία δεν σχετίζεται με τις αντιλήψεις ή τις δεξιότητές τους, παρά μόνο με την έλλειψη υπόστασης του Ελληνα ως επιτελικού στελέχους σε ποδοσφαιρική εταιρεία.

Με όλα τα παραπάνω στο μυαλό μου κατανοώ την επιλογή του “Λύμπε” να αποδεχθεί την πρόταση ενός τόσο μεγάλου συλλόγου, ο οποίος μάλιστα στα λόγια έχει ακούσει και αποδεχθεί τους όρους που έβαλε από την πλευρά του για αυτή τη συνεργασία. Ο Λυμπερόπουλος ξεκινά με την ελπίδα ότι μπορεί να βρει απέναντι κατανόηση, σεβασμό στις απόψεις και τις ιδέες του, ελευθερία κινήσεων, καλή συνεργασία με τον προπονητή, δηλαδή όλες τις απαραίτητες προϋποθέσεις για να παράξει έργο. Και προφανώς αποδέχεται την πρόταση του Παναθηναϊκού επειδή νιώθει έτοιμος. Και δικαίως, έως έναν βαθμό, νιώθει έτσι. Μπορεί να μην έχει κάνει σπουδές στο ποδοσφαιρικό μάνατζμεντ, αλλά έχει ήδη διδαχθεί πολλά από την πρώτη του εμπειρία, για περίπου έναν χρόνο, σε αντίστοιχη θέση σε μεγάλο σύλλογο, την ΑΕΚ.

Ετσι κι αλλιώς ο “Λύμπε” είναι ένα από τα πιο καθαρά και ανοιχτά μυαλά των ποδοσφαιριστών της γενιάς του, και μάλιστα από αυτούς που επεξεργάστηκαν τις παραστάσεις που απέκτησαν με τη συναναστροφή και την συνεργασία με ποδοσφαιριστές και προπονητές των προηγούμενων γενεών και κατάφεραν να εξελιχθούν και να εκσυγχρονιστούν. Στην εξέλιξη του χρόνου ο Λυμπερόπουλος διαμόρφωνε αντιλήψεις που έμοιαζαν να είναι η σύνθεση και η σύγκριση των πρώτων ποδοσφαιρικών παραστάσεών του με τις επόμενες και τις τελευταίες. Και, όπως είναι φυσικό, η μετανάστευσή του, έστω στα στερνά του, στην Γερμανία του άνοιξε περισσότερο το μυαλό, όπως άλλωστε και η επιστροφή του στην Εθνική ομάδα και η νέα συνύπαρξή του με τον Φερνάντο Σάντος. Εχει θέση στο ελληνικό ποδόσφαιρο ο Λυμπερόπουλος, και καλά κάνει που την διεκδικεί. Ας περάσουμε όμως στην απέναντι πλευρά προτού φτάσουμε σε συμπέρασμα. Ας αναρωτηθούμε δηλαδή γιατί αποφάσισε να τον προσλάβει ο Παναθηναϊκός.

Δεν έχει ιδέα ποιον προσλαμβάνει ο Παναθηναϊκός, δηλαδή η διοίκησή του. Και δεν είχε ιδέα για το τι ψάχνει. Αν είχε, άλλωστε, δεν θα είχε προσλάβει, δεν θα είχε κάψει και δεν θα είχε διώξει τον Ζιλμπέρτο Σίλβα. Τα κριτήρια επιλογής είναι τόσο αόριστα και ασαφή όσο θα ήταν αν τα έβαζε ένας φίλος του Παναθηναϊκού με ελάχιστη σχέση με το ποδόσφαιρο: “να είναι Παναθηναϊκός, να είναι Ελληνας, να δεχθεί να δουλέψει με μικρό μπάτζετ”. Αν πας σε ένα συνέδριο αθλητικών διευθυντών και ανέβεις στη σκηνή για να διηγηθείς αυτή την ιστορία, το ακροατήριο θα ξεσπάσει σε γέλια και χειροκροτήματα γιατί θα νομίζει ότι είσαι ο stand up comedian που έχει ανέβει στη σκηνή για ένα ευχάριστο διάλειμμα προτού συνεχιστούν οι διαλέξεις.

Γιατί τον πήρε ο Παναθηναϊκός τον Λυμπερόπουλο; Επειδή ο Γιάννης Αλαφούζος συμμερίστηκε την αντίληψη του Μαρίνου Ουζουνίδη περί της ανάγκης να υπάρξει ένας Ελληνας τεχνικός διευθυντής που θα συνεργαστεί μαζί του για τον ανασχηματισμό του ρόστερ. Και στην πραγματικότητα αυτό είναι το μόνο σοβαρό, λογικό και ποδοσφαιρικό κριτήριο για την επιλογή του. Κανένα άλλο από όσα έβαλε η διοίκηση του Παναθηναϊκού δεν είναι τέτοιο.

Υπάρχουν πάντως και καλά νέα για τον Παναθηναϊκό. Εντελώς τυχαία προσλαμβάνει έναν άνθρωπο διαφορετικής φύσης από αυτή που έχει ο προπονητής του, κι έτσι συνθέτει ένα δίδυμο στα αποδυτήρια που έχει “τον καλό” Λυμπερόπουλο και τον “κακό” Ουζουνίδη. Αν ο Λυμπερόπουλος ήταν το ίδιο αψύς και εκρηκτικός με τον νέο προπονητή του Παναθηναϊκού το μείγμα θα ήταν επικίνδυνο και οι εντάσεις θα δημιουργούσαν τον κίνδυνο της πλήρους διάλυσης. Ο Λυμπερόπουλος ξέρει, το έχει στο dna του να λειτουργεί ως καθοδηγητής αλλά δίχως να επιβάλλεται και δίχως να γίνεται κακός. Και αυτά τα χαρακτηριστικά θα συμπληρώσουν το leadership του Ουζουνίδη. Το πόσο έξω από τα κριτήρια αναζήτησης του Παναθηναϊκού είναι αυτά τα χαρακτηριστικά είναι αυταπόδεικτο: ο άλλος υποψήφιος ήταν ο ορισμός του αψύ στα αποδυτήρια: ο Κώστας Αντωνίου.

Θα πετύχει ο Λυμπερόπουλος στον Παναθηναϊκό; Μόνο ένας μάντης θα μπορούσε να απαντήσει. Εχει προϋποθέσεις επιτυχίας; Οχι αρκετές. Διότι πάει να δουλέψει με έναν τόσο ασταθή στις απόψεις του μεγαλομέτοχο, ο οποίος δεν έχει μάθει το ποδόσφαιρο και νομίζει ότι το ξέρει. Οσο ο Αλαφούζος θα επηρεάζεται από τον οδηγό του, τον θυρωρό του, τα στελέχη και τους συνεργάτες που έχει στις άλλες επιχειρήσεις του, τους οπαδούς, και κάθε έναν που ζει στον μικρόκοσμο του μεγαλομετόχου και του λέει την άποψή του για τον ποιον παίκτη πρέπει να πάρει ή να διώξει ο Παναθηναϊκός και για το αν είναι ή όχι καλός ο προπονητής, ο Παναθηναϊκός δεν πρόκειται να βρει άκρη παρά μόνο κατά τύχη. Ο Λυμπερόπουλος δεν θα μπορέσει να συνεργαστεί με έναν μεγαλομέτοχο που θα του λέει άλλα το πρωί, άλλα το μεσημέρι και άλλα το απόγευμα σε σχέση με τους στρατηγικούς στόχους του Παναθηναϊκού για το ποδοσφαιρικό τμήμα. Γι' αυτό και το πιθανότερο είναι ότι μετά από ένα διάστημα κάποιων μηνών ο “Λύμπε” θα φτάσει στο συμπέρασμα ότι δεν μπορεί να κάνει δουλειά και θα αποχωρήσει. Για να έχει έστω και το ελάχιστο των πιθανοτήτων ο Λυμπερόπουλος να κάνει καλή δουλειά θα έπρεπε να συμβεί το εξής απλό: να πάψει να ασχολείται ο Αλαφούζος. Αυτό όμως δεν πρόκειται να συμβεί, ή τουλάχιστον αυτό διδάσκει η ιστορία του Αλαφούζου στον Παναθηναϊκό. Συνεπώς ο Λυμπερόπουλος δεν έχει αρκετές προϋποθέσεις επιτυχίας και το πιθανότερο είναι ότι δεν θα βγάλει άκρη. Οχι επειδή δεν είναι ικανός, αλλά επειδή δεν είναι εκείνος το αφεντικό.

Ναι, υπάρχει και η πιθανότητα να δέσουν, να ταιριάξουν, να συντονιστούν και να συνασπιστούν τόσο καλά ο Λυμπερόπουλος με τον Ουζουνίδη που να καταφέρουν να πείσουν τον Αλαφούζο να τους αφήσει απερίσπαστους να κάνουν τη δουλειά. Σε αυτή την περίπτωση θα τους αφήσει ήσυχους για μερικούς μήνες. Κι αν αυτοί είναι τυχεροί και φέρουν θεαματικά αποτελέσματα αμέσως, κάτι που ουδείς μπορεί να απαιτεί στο ποδόσφαιρο από έναν προπονητή και έναν τεχνικό διευθυντή που αναλαμβάνουν στα μισά της σεζόν, τότε θα δημιουργηθεί η προοπτική να μακροημερεύσουν. Και σε αυτό το σενάριο όμως μόνο κατά τύχη μπορεί να λειτουργήσει το νέο σχήμα. Οχι επειδή η διοίκηση εκπόνησε ένα σχέδιο και βρήκε αυτούς με τα προσόντα και τις συμβατές αντιλήψεις για να το υπηρετήσουν, ούτε επειδή αποφάσισε επιτέλους να αφήσει την ποδοσφαιρική δουλειά σε αυτούς που την ξέρουν.