Ο «άλλος» Ολυμπιακός και τα... δικαιώματα...

Ο Κ. Νικολακόπουλος καταγράφει στο blog του στο gazzetta ενόψει Ατρόμητου μία σημαντική διαφορά του φετινού Ολυμπιακού και επιχειρεί και να την εξηγήσει.

Ο «άλλος» Ολυμπιακός και τα... δικαιώματα...

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι ο Ολυμπιακός έχει κάνει μία πολύ μεγάλη και καλή προσπάθεια στα τελευταία παιχνίδια του. Εξ ου άλλωστε κι οι πέντε συνεχόμενες νίκες σε πρωτάθλημα (και δη με ΑΕΚ, ΠΑΟΚ μέσα και Πανιώνιο έξω), Κύπελλο (Πλατανιά) κι Ευρώπη (Αστάνα), οι περισσότερες εμφατικές.

Με αυτές τις πέντε διαδοχικά νίκες ο Ολυμπιακός αντέδρασε σε εκείνες τις ήττες του μέσα σε τέσσερις ημέρες, από την ΑΕΛ στη Λάρισα και τον ΑΠΟΕΛ στο Καραϊσκάκη και μπόρεσε να πιάσει στην πρώτη θέση του ομίλου του Γιουρόπα Λιγκ τον ΑΠΟΕΛ και να ξεπεράσει τους αντιπάλους του στη βαθμολογία του πρωταθλήματος, φτάνοντας τη διαφορά στο -4 από Παναθηναϊκό κι ΑΕΚ, την ίδια που θα είχε κι από τον ΠΑΟΚ, αν αυτός δεν κουβάλαγε το -3.

Μόνο που πρέπει να είμαστε ρεαλιστές: ο Ολυμπιακός και μέσα από αυτό το πέντε στα πέντε έβγαλε αδυναμίες, αμυντικά κι επιθετικά, πάνω στις οποίες πρέπει να δουλέψει πολύ αν θέλει να συνεχίσει έτσι δυνατά. Και πρέπει να λάβουμε σοβαρά υπόψιν μας ότι οι τέσσερις νίκες έγιναν μέσα στο Καραϊσκάκη, το μεγάλο όπλο της ομάδας.

Και να φτάσουμε λοιπόν και στο ματς με τον Ατρόμητο. Ο Ολυμπιακός αν θέλει να φύγει από το Περιστέρι χωρίς απώλειες το πρώτο που πρέπει να κάνει είναι να συνειδητοποιήσει τι δεν έκανε σωστά στις προηγούμενες εξόδους του από την αρχή του πρωταθλήματος. Διότι αν θέλουμε να είμαστε ρεαλιστές, πρέπει να παραδεχθούμε ότι ο Ολυμπιακός είναι άλλη ομάδα στο σπίτι της κι άλλη ομάδα εκτός έδρας…

Στο Καυταντζόγλειο κέρδισε 2-1 με τα χίλια ζόρια κι αφού χρειάστηκε να γυρίσει το ματς, χωρίς όμως να παίξει καθόλου καλά.

Στη Λάρισα έχασε από την ΑΕΛ στο 92’, πολύ απλά γιατί όταν παίζεις συνεχώς με τη φωτιά, κάνοντας πολύ μέτριες εμφανίσεις, κάποια στιγμή θα καείς και δεν θα σωθείς όπως με τον Ηρακλή.

Και στη Ν. Σμύρνη κέρδισε 2-0 τον Πανιώνιο επίσης με δυσκολία και χωρίς υψηλά επίπεδα απόδοσης, αν κι εκεί ήταν τουλάχιστον καλύτερος από τα δύο πρώτα ματς.

Κατά την γνώμη μου, το μεγάλο πρόβλημα έγκειται στο ότι ο Ολυμπιακός δεν μπαίνει αποφασιστικά στα εκτός έδρας παιχνίδια του: από τον Ηρακλή βρέθηκε να χάνει 0-1 από το 5’, από τη Λάρισα θα μπορούσε εύκολα να χάνει 0-1 στο 5’ και από τον Πανιώνιο δεν έχανε 0-1 στο 5’ λόγω Καπίνο (επέμβαση σε τετ α τετ με Μασούρα)…Όταν μπαίνει έτσι σε έδρες αντιπάλων που ζουν και αναπνέουν για να τον σταματήσουν, δίνει δικαιώματα. Δίνει θάρρος στο γηπεδούχο να πιστέψει στο αποτέλεσμα.

Όλα ξεκινάνε από την άμυνα και τον κόφτη (Μιλιβόγεβιτς), που ειδικά εκτός έδρας πρέπει να μπαίνουν δυναμικά και να κόβουν τον αέρα των αντιπάλων τους, κάτι που όμως δεν κάνουν. Ο δε Ατρόμητος επενδύει ακριβώς στο καλό του ξεκίνημα όταν παίζει στο Περιστέρι….

Κι από εκεί και πέρα, φτάνοντας στο επιθετικό κομμάτι, είναι ευδιάκριτο ότι οι τελικές του Ολυμπιακού είναι αρκετά λιγότερες εκτός απ΄ ότι εντός έδρας-κι από τα τέσσερα γκολ σε κανονική ροή παιχνιδιού έχει βάλει μόνο το ένα (τα άλλα τρία από στημένες φάσεις, που πάντως αποτελούν καλή λύση απέναντι σε σκληρές κι οργανωμένες άμυνες).

Σίγουρα έχει λογική να μην παίζει μία ομάδα το ίδιο καλά εκτός έδρας σε σχέση με τους εντός έδρας αγώνες της, μπροστά στον κόσμο της. Ειδικά όταν μιλάμε για γήπεδα με βαρείς αγωνιστικούς χώρους, που δεν προσφέρονται για καλό ποδόσφαιρο και ιδιαίτερα όταν οι παίκτες του Ολυμπιακού έχουν την πολυτέλεια να αγωνίζονται σε τερέν χαλί, όπως είναι (και) το καινούργιο τερέν στο Καραϊσκάκη-παρεμπιπτόντως, και στο Περιστέρι θα βρουν δυσκολίες σε αυτό το χόρτο….

Αλλά ένας υποψήφιος πρωταθλητής οφείλει να προσαρμόζεται και στις γηπεδικές και στις καιρικές συνθήκες. Κι αν δεν μπορεί να παίξει καλά, είναι υποχρεωμένος αν μη τι άλλο να καταθέσει ψυχή και τσαγανό σε κάποια παιχνίδι σαν κι αυτό στο Περιστέρι με αντίπαλο φορμαρισμένο και σε περίοδο ρέντας.

Διαφορετικά, εγώ αμφιβάλλω και για την ισοπαλία ακόμη…

Best of internet