Οι ταινίες της εβδομάδας
«Ενα βήμα μπροστά» (Ελλάδα, 2013), ντοκυμαντέρ του Δημήτρη Αθυρίδη
Πλεονέκτημα σε αυτό το ντοκυμαντέρ που γυρίστηκε το 2010, κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας για τη δημαρχία Θεσσαλονίκης του οινοπαραγωγού Γιάννη Μπουτάρη, είναι ότι σε ορισμένα σημεία ξεχνιέσαι τόσο που νομίζεις ότι παρακολουθείς ταινία φιξιόν. Ο βίος του Γιάννη Μπουτάρη είναι τόσο συναρπαστικός που θα είχε πολύ ενδιαφέρον αν κάποιος ηθοποιός τον υποδυόταν σε μια ταινία μυθοπλασίας (παρεμπιπτόντως, ακόμη και ο ίδιος ο Μπουτάρης έχει μορφή ηθοποιού - σε ορισμένα σημεία μου θύμιζε τον Ιαν Μακ Κέλεν κοντύτερο).
Το «Ενα βήμα μπροστά» είναι η ιστορία ενός ανθρώπου χορτασμένου στη ζωή του, ο οποίος κάποια στιγμή αποφάσισε να εισχωρήσει στον χώρο της πολιτικής επειδή πολύ απλά ένιωσε την υποχρέωση να κάνει κάτι για την πόλη του. «Η ταυτότητα δεν κατασκευάζεται αλλά αποκαθίσταται» ακούμε να λέει ο Μπουτάρης μιλώντας για την πόλη του, τη Θεσσαλονίκη. «Συντηρητική πόλη είναι αυτή που δεν θέλει να αλλάξει τίποτε» και υπό τη διοίκηση των Βασίλη Παπαγεωργόπουλου και Παναγιώτη Ψωμιάδη η Θεσσαλονίκη είχε γίνει ταυτόσημη με την έννοια του συντηρητισμού.
Αλλαγή όμως σημαίνει ρήξη όχι μόνον με το σύστημα ή την αντίπαλη πλευρά αλλά και με τους ίδιους τους πολίτες. Ο Μπουτάρης τόλμησε να έλθει σε ρήξη. Αποκάλεσε «κάπηλο» τον Μητροπολίτη Ανθιμο, πρότεινε ζώνη πορνό στο κανάλι TV 100 της Μακεδονίας, είχε την ιδέα της ίδρυσης μουσείου στο σπίτι του Κεμάλ Ατατούρκ στην πόλη προκειμένου να είναι δέλεαρ για τον τουρισμό της Θεσσαλονίκης, μεγάλο ποσοστό του οποίου είναι Τούρκοι.
Ενώ το τέμπο της ταινίας κρατά η «μονομαχία» του Μπουτάρη με τον Κώστα Γκιουλέκα, η κάμερα του Αθυρίδη τρυπώνει στις πιο προσωπικές στιγμές του πρώτου σκάβοντας βαθιά μέσα στην ψυχή του. Τον βλέπουμε να πίνει τον καφέ του και να διαβάζει λογοτεχνία, να κάνει γιόγκα, να λαμβάνει μέρος στις συναντήσεις των ανώνυμων αλκοολικών, να εξομολογείται στη μητέρα του ότι «σούφρωσε» κουβέρτες από τη Λουφτχάνσα...
Τον βλέπουμε επίσης να δέχεται κατάμουτρα την προσβολή όταν ένας πολίτης αρνείται να του σφίξει το χέρι καθότι διαφωνεί με τη ζώνη πορνό και το σπίτι του Κεμάλ. Και φυσικά, οι στιγμές όπου ο Μπουτάρης μιλάει με απίστευτη τρυφερότητα για την πολυαγαπημένη του σύζυγο, την Αθηνά Μιχαήλ, τον εφηβικό έρωτά του, μπορούν να φέρουν δάκρυα στα μάτια του θεατή. Ο βίος τους ήταν εξίσου θυελλώδης με χωρισμούς και επανασυνδέσεις αλλά τελικά το ζεύγος ήταν ενωμένο σαν γροθιά όταν η Αθηνά πέθανε από καρκίνο.
Το μεγάλο όπλο του Μπουτάρη, ενός «μη ψυλλιασμένου πολιτικά» όπως τον χαρακτηρίζει μια βοηθός του, ήταν πάντοτε η ωμή ειλικρίνεια. «Εκανα μόνον μαλακ...» λέει κάποια στιγμή και είναι τόσο φυσικός που σχεδόν δεν πιστεύεις αυτό που βλέπεις! Η ικανότητά του να λέει αυτό που νιώθει και να μην κρύβει ποτέ κάτι από την πολυτάραχη ζωή του λειτούργησε προς όφελός του. Και αυτήν την ειλικρίνεια που βγαίνει χύμα και τσουβαλάτα στο ντοκυμαντέρ ήταν που αγάπησα.
Βαθμολογία: 4
Το «Ενα βήμα μπροστά» προβάλλεται αποκλειστικά στον κινηματογράφο Μακεδονικόν της Θεσσαλονίκης και από την ερχόμενη Πέμπτη 11 Απριλίου θα προβάλλεται και στην Αθήνα.
Ξένοιαστοι καβαλάρηδες σε αναπηρικά καροτσάκια
«Hasta la vista» (Βέλγιο, 2012) του Τζέφρι Εντχόβεν, με τους Ρόμπρεχτ Βάντεν Τόρεν, Ζιλ ντε Σρίβερ, Τομ Αουντενερτ
Ο ένας (Ζιλ ντε Σρίβερ) βρίσκεται στο αναπηρικό καροτσάκι γιατί ο κακοήθης όγκος στον εγκέφαλό του τού έχει προκαλέσει παράλυση. Ο άλλος (Ρόμπρεχτ Βάντεν Τόρεν) κάθεται επίσης σε αναπηρικό καροτσάκι, καθότι παράλυτος από τον λαιμό και κάτω. Και ο τρίτος (Τομ Αουντενερτ) ενώ μπορεί να σταθεί στα πόδια του, δεν μπορεί να κάνει βήμα χωρίς συνοδό γιατί βρίσκεται στα όρια της τύφλωσης. Ομως οι τρεις αυτοί φλαμανδοί φίλοι έχουν βαρεθεί με το να μην κάνουν τίποτε και διαρκώς να τους φροντίζουν. Γι' αυτό και μια ωραία πρωία αποφασίζουν να ρισκάρουν προκειμένου να ζήσουν τη μεγάλη περιπέτεια. Προορισμός τους η Ισπανία, εκεί όπου σκοπεύουν να νιώσουν - για πρώτη φορά - την απόλαυση του σεξ. «Ποιος θα αρνηθεί την τελευταία επιθυμία ενός ετοιμοθάνατου;» ακούγεται κάποια στιγμή από έναν τους.
Η πρόσφατη παγκόσμια επιτυχία των «Αθικτων» απέδειξε ότι ακόμη και οι ταινίες στις οποίες ο κεντρικός ήρωας βρίσκεται ακίνητος σε αναπηρικό καροτσάκι μπορούν να σημειώσουν τεράστια εμπορική επιτυχία. Οπως και οι «Αθικτοι», έτσι και το «Hasta la vista» ακουμπά με τόλμη ένα πολύ δυσάρεστο θέμα και το κάνει καλά, μέσα σε ένα σέικερ χιούμορ και ρεαλισμού. Γνωρίζοντας τα δεδομένα δύσκολα φαντάζεσαι τον εαυτό σου να γελά στο «Hasta la vista», όμως και αυτό γίνεται γιατί στην ιστορία υπάρχει και ένας τέταρτος χαρακτήρας, η τετράπαχη οδηγός του βαν που μεταφέρει την παρέα (Ιζαμπέλ ντε Χέρτοφ), ο ρόλος της οποίας θα είναι καίριος. Μια καλή ιστορία είναι πάντα μια καλή ιστορία και το «Hasta la vista» την έχει αν και παρ' όλ΄αυτά είναι πολύ αμφίβολο το αν θα έχει επίσης αντίστοιχη καριέρα με τους «Αθικτους», ίσως επειδή η εικόνα αυτής της ταινίας είναι πολύ πιο τραχιά και αληθινή - δεν «χαϊδεύει» ποτέ τον θεατή.
Βαθμολογία: 3
Αίθουσες: ΑΣΤΥ
