Οι ταινίες της εβδομάδας!

Για κάτι ξεχωριστό και προκλητικό προτιμήστε τον «Παράδεισο του έρωτα» του ιδιαίτερου Ούλριχ Ζάιντλ. Αν σας αρέσουν τα μιούζικαλ, μπορείτε να δοκιμάσετε τους «Αθλιους», αλλά ακόμα κι αν αγαπάτε τους Μπρους Γουίλις και Τζον Μακλέιν το «Πολύ σκληρός για να πεθάνει σήμερα» μάλλον θα σας απογοητεύσει.

Οι άθλιοι / Les miserables

Του Τομ Χούπερ.
Με τους Χιου Τζάκμαν, Ράσελ Κρόου, Αν Χάθαγουεϊ, Αμάντα Σέιφριντ, Σάσα Μπάρον Κόεν.
Μιούζικαλ / 2012 / Βρετανία
Το ότι κατάφερα και είδα ολόκληρους τους «Αθλιους» στις δυόμισι ώρες που διαρκούν -ενώ ανήκω σε αυτούς που ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΟΥΝ τα μιούζικαλ- ίσως σημαίνει κάτι. Ισως δηλαδή η μεταφορά του λογοτεχνικού αυτού έπους να τα βγάζει πέρα στη μουσικοχορευτική εκδοχή του. Ισως, από την άλλη, να σημαίνει ότι κάποια πράγματα έχω μάθει να τα αντέχω. Η αλήθεια είναι πως όλοι προσπαθούν πολύ: οι ηθοποιοί, οι σκηνογράφοι, οι χορογράφοι, οι μουσικοί (ο σκηνοθέτης όχι τόσο πολύ). Ολη αυτή η προσπάθεια και όλα αυτά τα χρήματα και όλο αυτό το μέγεθος όμως δεν καταφέρνουν ούτε στο παραμικρό να αποδώσουν το μεγαλείο και το συναίσθημα του πρωτότυπου κειμένου, όσο δακρύβρεχτα κι αν είναι τα λόγια και κλαμένα τα πρόσωπα. Μιλώντας για λόγια συγκεκριμένα -και αυτό δυστυχώς έχει να κάνει με τη συνθήκη του είδους του μιούζικαλ-, οι στίχοι των τραγουδιών είναι τόσο κυριολεκτικοί και προφανείς (ο ένας ομολογεί ότι νιώθει ντροπή εδώ, ο άλλος λέει για τον θυμό του λίγο παραπέρα, η τρίτη παραπονιέται για τον οδυρμό της κάπου εκεί κάτω) που η απλοϊκότητά τους συμβιβάζει κάθετα τον στόχο τους. Δεν ταυτίζεσαι ούτε με την κρίση του Γιάννη Αγιάννη, ούτε με την απόγνωση της Φαντίν (και εδώ το ανέμπνευστο καδράρισμα δεν βοηθά ούτε τους ηθοποιούς ούτε εμάς). Κι αν συγκινείσαι καμιά φορά, τελικά καταλήγω στο ότι έχει να κάνει μόνο με την κορύφωση της μουσικής και τη γνώση βασικών ιστορικών γεγονότων και της σημασίας τους (βλέπε Γαλλική Επανάσταση).

Πηγή: protothema.gr