«Mαμά, το σχολείο μου πέθανε»

Σκέφτηκα πως όταν ήμουν παιδί, έπαιζα «τον πεθαμένο» στη θάλασσα με την αδερφή μου, έτσι ώστε να νικάμε τη βαρύτητα και να μπορούμε για λίγο να επιπλέουμε στο νερό. Αυτό όμως, ήταν το παιχνίδι μας και όχι η αυτοπροστασία μας από τη βαναυσότητα κάποιου μανιακού πιστολέρο που μια μέρα θα άρπαζε ένα όπλο και θα έμπαινε σε ένα σχολείο, για να αφαιρέσει τη ζωή μιας ολόκληρης τάξης μικρών παιδιών, αφού πρώτα είχε κόψει το νήμα της ζωής της γυναίκας που τον έφερε στη ζωή.

Τι όπλισε το χέρι του εικοσάχρονου νεαρού, Άνταμ Λάνζα που σκότωσε είκοσι μικρά αγγελούδια και 6 ενήλικες για να στρέψει κατόπιν την κάννη στον εαυτό του; Οι γείτονές του θυμούνται το δράστη και αυτόχειρα σαν ένα ασυνήθιστα ήσυχο παιδί, που κουβαλούσε συνήθως μαζί του μια μαύρη τσάντα. Στην τάξη των Αγγλικών καθόταν πάντα κοντά στην πόρτα για να μπαίνει και να βγαίνει με ευκολία και χωρίς κανείς να τον αντιλαμβάνεται. Χλωμός, ψηλός, αδύνατος, ο Άνταμ Λάνζα περπατούσε μέσα στο σχολείο, στο Νιούταουν του Κονέτικατ, με τα χέρια του κολλημένα στα πλευρά του και τα στυλό στην τσέπη του κοντομάνικου πουκαμίσου του, που πάντα το φορούσε ανοιχτό: έτσι τον θυμούνται οι συμμαθητές του. Ωστόσο, σύμφωνα με αμερικανικά Μέσα, αν κάποιος τον πλησίαζε λίγο περισσότερο και συναναστρεφόταν για καιρό μαζί του, θα μπορούσε να πει με σιγουριά ότι ο Άνταμ έμοιαζε με «ωρολογιακή βόμβα» έτοιμη να εκραγεί.

Και αυτό γιατί ο μακελάρης του Κονέκτικατ έπασχε από το σύνδρομο Asperger, που συνήθως χαρακτηρίζει τα άτομα με υψηλής λειτουργικότητας αυτισμό.

Διαβάστε το άρθρο στο aixmi.gr