«Ολε-όλε»και τραγωδία: αναίσθητοι ή αδύναμοι;

Ηταν, θυμάμαι, μεσημέρι… Μόλις είχαμε γυρίσει από βόλτα στο Γκελζενεκίρχεν… Οι τηλεοράσεις στο λόμπι του ξενοδοχείου συντονισμένες σε διαφορετικά κανάλια… Γερμανικά και αγγλικά. Kαι CNN! Σαν να είχαν σταματήσει όλα, σαν να μην λειτουργούσε το ξενοδοχείο. Ελάχιστοι περπατούσαν γύρω γύρω. Ολοι στις οθόνες μετά το πρώτο χτύπημα. Αργησα να συνειδητοποιήσω τι είχε συμβεί. Ηρθε το δεύτερο. Μετά τα τηλέφωνα…

Κάνε εγγραφή στην bwin και πάρε μπόνους 100%

Στην Αθήνα τέσσερα – πέντε, στους γονείς και σε 2-3 ανθρώπους των οποίων το μυαλό προχωρά πολύ πιο μπροστά και γρήγορα από το δικό μου. Μετά, τα τηλεφωνήματα για το ρεπορτάζ. Θα γίνει το ματς; Τι θα κάνει η UEFA; Θα τα αναβάλει; Ένα – δυο τηλεφωνήματα σε παίκτες και ανθρώπους της ομάδας για την «ατμόσφαιρα» μετά απ’ ότι είχε συμβεί πολύ μακριά από εμάς… Όταν άρχισαν οι προετοιμασίες για να φύγουμε προς το γήπεδο, τα ξέχασα όλα. Σκεφτόμουν μόνο το ματς. Τι έπρεπε να προσέξω, να γράψω, να μεταφέρω… «Παγωμένοι» είμασταν. Το ίδιο και η ομάδα. Αλλά όταν ξεκίνησε για το «Αουφσάλκε Αρίνα», δεν σκεφτόταν τίποτα άλλο. Μόνο το ματς.

Αναίσθητοι όλοι μπροστά στο μέγεθος της τραγωδίας; Το σκέφτομαι συχνά κάθε χρόνο τέτοια μέρα, ενδεκάτη Σεπτεμβρίου. Εκατομμύρια άνθρωποι θρηνούσαν στις ΗΠΑ και εμείς ασχολούμασταν με τη μπάλα. Εμείς και άλλοι. Εκατοντάδες χιλιάδες. Όχι μόνο στην Ελλάδα. Στη Μόσχα, στη Ρώμη, στο Λίβερπουλ, στο Κίεβο, στη Μαγιόρκα, στην Πόλη, στη Ναντ… Είμασταν όλοι αναίσθητοι; Είμασταν όλοι «επαγγελματίες»; Υπάκουα στρατιωτάκια στις επιταγές της UEFA και των τηλεοπτικών δικαιωμάτων όλοι μας; Ακόμη χειρότερα: υπήρχε λόγος να κατηγορεί κάποιος τους οπαδούς των ομάδων που πανηγύριζαν κάθε γκολ, αγωνιούσαν για τα αποτελέσματα των ομάδων τους, έβριζαν τον διαιτητή, σιχτίριζαν για τα λάθη, ζούσαν τα παιχνίδια εκείνης της ημέρας όπως όλα τα υπόλοιπα; Είχε επικριθεί σκληρά τότε η UEFA για την απόφασή της να μην αναβάλει τα ματς, όπως έκανε για τα παιχνίδια της επόμενης ημέρας του Τσάμπιονς Λιγκ...

Και τελικά το ερώτημα που μου είχε μείνει στην επιστροφή του 0-2 δεν ήταν «πώς μπορεί να προκριθεί πλέον ο Παναθηναϊκός;». Αλλά, «πόση δύναμη έχει τελικά αυτό το άθλημα;» Και πώς μέσω αυτού του αθλήματος, ή του αθλητισμού συνολικά, αλλά και της τόσο αναλλοίωτης επιστροφής στην καθημερινότητα κατά τη διάρκεια της ίδιας ημέρας μπορεί να περάσει το μήνυμα σε όλους τους υπόλοιπους για το «η ζωή συνεχίζεται;».

Είναι άραγε αυτό «κυνικό», «σκληρό»; Είναι κάτι «φυσιολογικό»; Η’ είχαμε χάσει τη μπάλα;

Απάντηση ακόμη, έντεκα χρόνια μετά, δεν έχω. Αυτό που ξέρω είναι το απίθανο. Ότι την ημέρα της θεωρούμενης από πολλούς (γιατί υπάρχουν κι άλλοι που εκτιμούν ότι τα καθημερινά «εγκλήματα» επί πολλά διαδοχικά χρόνια στην Αφρική και στην Ασία και στις εστίες πολέμου που στήνουν ανά την υφήλιο τα πολιτικοοικονομικά κέντρα που ωφελούνται απ΄ αυτούς) μεγαλύτερης τραγωδίας των τελευταίων ετών, καθιερώθηκε στον ελληνικό αθλητισμό το «όλε – όλε»! Την ίδια ημέρα! 11η Σεπτεμβρίου 2001.

Από 400 Ελληνες της Γερμανίας και λιγοστούς ταξιδιώτες από την Ελλάδα σε εκείνο το πέταλο του Γκελζενκίρχεν, αυτός ο πανηγυρισμός διαχύθηκε σε όλα τα ομαδικά αθλήματα, σε όλα τα γήπεδα, σε όλες τις ομάδες, σε όλες τις κατηγορίες, σε άντρες και γυναίκες, όπου υπήρχαν και αγωνίζονταν Ελληνες αθλητές: από το μπαράζ για την άνοδο στην Δ΄ Εθνική μέχρι τους τελικούς των Εuro σε ποδόσφαιρο με το γκολ του Χαριστέα και μπάσκετ με το "γκολ" του Διαμαντίδη.

Απίστευτο; Ναι, απίστευτο το πώς γράφεται η ιστορία την ίδια ημέρα σε διαφορετικούς κόσμους. Απίστευτο πώς ο θρήνος, το κλάμα, ο φόβος και η... άλλου είδους τρομοκρατία που διαχεόταν απ’ άκρου εις άκρον στην άλλη άκρη της γης δεν «άγγιζε» εκείνη τη στιγμή του Βλάοβιτς και του Μπασινά, του Φίγκο και του Γκούτι, του Οουεν και του Αμορόζο, του Τότι και του Νταλμά. Τη στιγμή της ηδονής που η μπάλα ακουμπά στο πλεκτό.


Υ.Γ. 1. Για την ιστορία, τα ματς εκείνης της ημέρας στο Τσάμπιονς Λιγκ…

1.Λοκομοτίβ Μόσχας – Αντερλεχτ 1-1(18’ Μαμίνοφ – 15’ Χέντριξ)
2. Ρόμα – Ρεάλ 1-2 (73’ Τότι – 50’ Φίγκο, 63’ Γκούτι)
3. Λίβερπουλ – Μποαβίστα 1-1 (29’ Οουεν – 3’ Σίλβα)
4. Ντινάμο Κιέβου – Ντόρτμουντ 2-2 (15’ Μελασένκο, 45’ Ινταχόρ – 56’ Κόλερ, 74’ Αμορόζο)
5. Μαγιόρκα – Αρσεναλ 1-0 (12’ Ενγκόνγκ)
6. Σάλκε – Παναθηναϊκός 0-2 (75΄Βλάοβιτς, 80’ Μπασινάς)
7. Ναντ – Αϊντχόφεν 4-1 (5’ Αντρέ, 14’ Κουίντ, 44’ Νταλμά, 75΄Βαϊρουά - 93’ Ντε Γιονγκ)
8. Γαλατάσαραϊ –Λάτσιο 1-0 (79’ Ουμίτ Καράν)

Υ.Γ. 2 … και η ΑΝΑΤΡΙΧΙΑΣΤΙΚΗ για τους φίλους του Παναθηναϊκού περιγραφή του Αλέξη Σπυρόπουλου για το MEGA στο γκολ του Μπασινά…

Follow me on Twitter: Seretinio