Z10VANI! Τί να λέμε τώρα!

O τύπος δεν παιζότανε.
Μπορεί να μην έχει την ιστορία των Ριβάλντο ή Τζιλμπέρτο … αλλά εκείνοι ήρθαν να παίξουν στην Ελλάδα στο τέλος της καριέρας τους…ενώ ο Ζιοβάνι ήρθε στα ντουζένια του.
Δεν μπορεί να παίζεις στην Εθνική Βραζιλίας και στην Μπαρτσελόνα και να μην είσαι παικταράς. Δεν γί-νε-ται.
Την εποχή που έπαιζε στον Ολυμπιακό…ήμουν ακόμα «κολλημένος» με τον ΠΑΟ… γήπεδο… κολλητοί… συνθήματα κ.λ.π. (Ευτυχώς έχω δει ελάχιστα μάτς από τα -ξενέρωτα- δημοσιογραφικά θεωρεία).
Εβαζα λοιπόν ένα φίλτρο στη ματιά μου και προσποιόμουν; «εντάξει μωρέ… καλός είναι….»
‘Ομως όταν αγαπάς το ποδόσφαιρο μπορείς να δεις και πέρα από το χρώμα της φανέλας… και στο μυαλό μου ο Ζιοβάνι ήταν παικταράς. Δεν μου άρεσε που μου άρεσε, αλλά μου άρεσε. Πολύ μάλιστα.
Κακά τα ψέμματα.
Δεν είμαι λάτρης του λατινοαμερικανικού ποδοσφαίρου, αλλά όταν πρόκειται για άτομα (μονάδες) κανείς δεν μπορεί συγκριθεί με έναν Λατινοαμερικάνο… Γίνεται άλλωστε παγκόσμιος καβγάς για το ποιος είναι ο καλύτερος όλων των εποχών και τα αδιαφιλονίκητα φαβορί γι’ αυτην την θέση είναι και οι 3 λατινοαμερικάνοι: Πελέ, Μαραντόνα, Μέσι.
Στα πρόσφατα γενέθλια μου, ένας φίλος, ο Θωμάς… που ξέρει από ποδόσφαιρο όσο ξέρω εγώ από αεροναυπηγική… μου΄κανε δώρο το «Ζ10βάνι ο Θρύλος» των εκδόσεων mvpublications Εμεινα με ανοικτό το στόμα.

Τρελλαίνομαι να διαβάζω αυτοβιογραφίες.
Εχει τρομερό ενδιαφέρον να διαβάζεις τι σκέφτεται (διαλέγει να πεί) κάποιος για τον εαυτό του. Και όσο πιο απλός άνθρωπος είναι, τόσο πιο ενδιαφέρον (έστω και αν πολλοί πιστεύουν το αντίθετο).
Διαβάζοντας μέσα σε 2 νύχτες τις 377 σελίδες του βιβλίου, για πρώτη φορά στη ζωή μου κατάλαβα πώς βλέπει τη ζωή ένας Βριαζιλιάνος και πόσο του λείπει αυτή η ζωή μόλις βγεί από την χώρα του.
Με διασκέδασε πολύ που ο Ζιοβάνι διηγείται ότι το το σπίτι του είχε μετατραπεί σε ξενοδοχείο συγγενών και φίλων-συμπατριωτών…
Στα αγωνιστικά τώρα έχει τρομερό ενδιαφέρον η διήγηση (όσο και υποκειμενική και να’ναι) γι’ αυτά που γινόντουσαν στα αποδυτήρια αλλά και στις προπονήσεις της Μπάρτσα, αλλά βασικά της Εθνικής Βραζιλίας. Γνωρίζουμε τόσο λίγα γι’ αυτά. Εμεινα έκπληκτος για το πόσο άχρηστο βρίσκει τον Τελε Σαντάνα και πόσο «τοίχο» τον Βαν Γκααλ (αν και αυτό δεν με πολύ-εντυπώσιασε!)
Από την άλλη καταλαβαίνει ο αναγνώστης ότι οι ποδοσφαιριστές είναι βασικά παιδιά (που είναι φυσικό). Ο Ζιο χάλασε (κατά τα λεγόμενά του) τις σχέσεις του με τον Μπάγεβιτς… επειδή του πέταξαν μαζί με τον Καστίγιο μια καραμέλα στο… κεφάλι.Καθόταν στον πάγκο ένας παικταράς σαν κι αυτόν, επειδή πέταξε καραμέλα στην ημι-φαλάκρα του παντα political correct Ντούσαν.
Φανταζόμουν ότι οι προπονητές επιλέγουν παίκτες για την ενδεκάδα αποκλειστικά από τις αγωνιστικές τους ικανότητες…Προφανώς κάνω λάθος.
Εντυπωσιακό είναι ακόμα ότι υπάρχουν στο παγκόσμιο στερέωμα τόοοσο πολλοί μεγάλοι ποδοσφαιριστές που αφιερώνουν στον Θεό τα γκολ που σημειώνουν. Αναρωτιέμαι γιατί δεν κάνουν το ίδιο οι αμυντικοί όταν σώζουν ένα γκολ π.χ. πάνω στη γραμμή. Μάλλον του Θεού δεν του αρέσει το κατενάτσιο.
Φυσικά συγκινήθηκα που ο Ζιοβάνι αγαπά τόσο τα παιδιά, και υιοθέτησαν (τέλειωνοντας βασικά την καριέρα του) μαζί με τη γυναίκα του ένα παιδάκι, αλλά και το αδελφάκι του που αντιπετωπίζει πολλά προβλήματα. Όμως αυτό είναι ένα άλλο θέμα, που θα το αδικήσουμε αν το αναλύσουμε εδώ. Θα έχει την ευκαιρία του σε επόμενο ποστ.
Διάβασα με μεγάλη προσοχή τις αυτοβιογραφίες των Νικοπολίδη, Μπατίστ και του Ζιοβάνι. Τρεις διαφορετικοί σπουδαίοι αθλητές…τρείς διαφορετικές ιστορίες. Και οι τρείς όμως έχουν ένα κοινό σημείο: (Σχεδόν) πάντα σε ό,τι αρνητικό και να συνεβαινε φταίγανε οι… άλλοι. Κλασσική αντίδραση παιδιών.
Μου άρεσε πολύ ο τρόπος που έγραψε την αφήγηση ο Αλέξανδρος Λοθάνο. Υποθέτω ότι πρόκειται για πολύ δύσκολη δουλειά.
Κάπου διάβασα ότι σε 10 χρόνια από τώρα τα βιβλία θα θεωρούνται οι τέλειοι… υπολογιστές, αφού δεν θα χρειάζονται εξωτερικές πηγές ενέργειας…για να λειτουργήσουν…
Χαχαχαχαχα. Δεν το βρίσκω απίθανο.