Υοu’ll always walk alone!

Υοu’ll always walk alone!

Υοu’ll always walk alone!

Την ώρα που η ηχώ από παραδοσιακό τραγούδι των οπαδών της Λίβερπουλ απλώνεται σε όλη την Ευρώπη, ο Βασίλης Σκουντής το παραφράζει για λογαριασμό του Λεμπρόν!

Για να πω την αμαρτία μου, εγώ που δεν τα πάω καλά με τους νεωτερισμούς, τις συντετμημένες φράσεις και τα αρκτικόλεκτα μέχρι πρότινος νόμιζα ότι ο χαρακτηρισμός GOAT είναι προσβλητικός για τους παίκτες στους οποίους αποδίδεται.

Νόμιζα δηλαδή πως τους κοροϊδεύουν ότι είναι κατσίκες!

Τρομάρα μου, δεν είχα προσέξει τις τελείες ανάμεσα σε κάθε γράμμα και δεν φανταζόμουν ότι G.O.A.T. σημαίνει Greatest Of All Time!

Tώρα όμως που έμαθα την ακριβή σημασία αυτής της αρκτικόλεκτης έκφρασης, νομίζω ότι ταιριάζει ταμάμ στον λεγάμενο!

Στον Λεμπρόν ντε!

Παρεμπιπτόντως ο Τζέιμς (πρέπει να) είναι ένας πολύ ευτυχισμένος άνθρωπος αυτή τη στιγμή: όχι μονάχα επειδή τα ξημερώματα πέτυχε άλλο ένα ανδραγάθημα και οδήγησε τους Καβαλίερς στην ισοφάριση της σειράς με τους Σέλτικς και σε ένα δεύτερο «seven heaven» στα εφετινά πλέι οφς του ΝΒΑ, αλλά και ελέω της Λίβερπουλ!

Τι σχέση έχουν οι κόκκινοι, ο αποψινός τελικός του Champions League και το ποδόσφαιρο και μάλιστα όχι το football, αλλά το soccer με τον Λεμπρόν; Έχουν και παραέχουν, διότι εκτός όλων των άλλων... εξωσχολικών δραστηριοτήτων του, ο σούπερ σταρ του ΝΒΑ κατέχει και το 2% των μετοχών των πεντάκις (και ενδεχομένως εξάκις) πρωταθλητών Ευρώπης!

Ο Λεμπρόν αγόρασε αυτό το ποσοστό μέσω της εταιρείας του, ονόματι LRMR τον Απρίλιο του 2011 στο πλαίσιο μιας συμπεφωνημένης κοινοπραξίας με το γκρουπ Fenway Sports Partners που ανήκει στον ιδιοκτήτη των Boston Red Sox Τζον Χένρι και στο οποίον ανήκει η ιδιοκτησία της Λίβερπουλ από τον Οκτώβριο του 2010.

Τότε οι Αμερικανοί είχαν πληρώσει 477.000.000 δολάρια εκ των οποίων ο οβολός του Τζέιμς αντιστοιχούσε σε 6.5 εκατομμύρια...

Δεν ξέρω πόσο αγωνιά ο Λεμπρόν, εάν θα καθίσει σε λίγες ώρες να παρακολουθήσει από την τηλεόραση τον τελικό στο Κίεβο και εάν θα τραγουδάει κι ελόγου του, σαν να είναι στο Spion Kop του Anfield Road, το «you'll never walk alone»...

Είμαι όμως σίγουρος ότι μπορεί να παραφράσει το παραδοσιακό τραγούδι των οπαδών της Λίβερπουλ ώστε να ταιριάζει γάντι στη δική του περίπτωση....

Υοu’ll always walk alone!

Mόνος κι έρημος. Η μάλλον σχεδόν μόνος κι έρημος, όπως πορεύεται όλη την εφετινή σεζόν και δη στα playoffs, που αποτελούν το αριστούργημα της καριέρας του, ανεξαρτήτως του εάν διανύσει όλο τον δρόμο μέχρι τον έσχατο προορισμό του. Τα ξημερώματα ήταν πάλι μια ομάδα μόνος του. Ενας εναντίον όλων.

Ένας, αλλά λέων!

Βρυχιόταν σαν το λιοντάρι και φώναζε στους συμπαίκτες του «δώστε μου την μπάλα, τους παίζω μόνος μου». Αφήνω στην άκρη το γεγονός ότι έβαλε 46 πόντους, που δεν είναι και λίγοι. Το θέμα είναι ότι ο αθεόφοβος τους έβαλε σε 46 λεπτά ή μάλλον -για να αναδείξω το μεγαλείο του- ότι κάθισε στον πάγκο μονάχα ένα δίλεπτο!

Και δεν είναι κιόλας λυκόπουλο, αλλά 33 ετών και πέντε μηνών...

Μεγαλείο, αυτή τη λέξη («greatness») χρησιμοποίησε ο προπονητής των Καβαλίερς Τάιρον Λου και θαρρώ πως υπήρξε επιεικής στον χαρακτηρισμό του, προτού συμπληρώσει άλλη μια μνημειώδη έκφραση...

«Championship pedigree», που σημαίνει γενεαλογία πρωταθλήματος!

Τι είπε ρε ο άνθρωπος!

Βασικά το θέμα δεν είναι τι είπε αυτός ο άνθρωπος (Λου), αλλά τι έκανε εκείνος ο υπεράνθρωπος (Λεμπρόν), που όσο εξατομικεύει ένα ομαδικό παιχνίδι, άλλο τόσο το τερματίζει κιόλας!

Το τερματίζει και το ανάγει στη σφαίρα της αιωνιότητας όπως σχολίασε το ESPN: one for ages!

To έχω ξαναγράψει εδώ πολλές φορές ότι ανήκω στο κίνημα του Λεμπρονισμού και ενδεχομένως η προσέγγιση και ο συλλογισμός μου πάσχουν σε αντικειμενικότητα. Αλλά, διάβολε, ακόμη κι αν κάποιος δεν είναι lover, αλλά hater, δεν μπορεί να μην του αναγνωρίσει τη μεγαλοσύνη και τη μοναδικότητα.

Εγραψε άλλο ένα ευρηματικό σχόλιο το ΕSPN: ο Λεμπρόν, λέει, επέλεξε τη Βοστώνη ως το μέρος στο οποίο θα παίξει στη συνέχεια!

Τούτου δοθέντος κάθε κουβέντα γύρω από τον επόμενο σταθμό της καριέρας του αρχίζει και τελειώνει τα ξημερώματα της Δευτέρας στο Garden. O επόμενος σταθμός του μπορεί να είναι το Χιούστον ή το Οκλαντ, όχι ως free agent, αλλά ως διεκδικητής του στέμματος...

Ενώ λοιπόν ο Μπραντ Στίβενς βγάζει από τη μύγα ξύγκι, ο Λεμπρόν βγάζει από τη μύγα κόκκαλο: το βγάζει, το τρώει και το γλείφει κιόλας για να λιγδώσει το άντερο του και να ταίσει κιόλας τους άλλοτε άξιους και άλλοτε ανάξιους συμπαίκτες του. Το ότι αυτός είναι ο Μπάτμαν δεν σηκώνει καμιά αμφιβολία, το ότι οι σύντροφοι του μπορούν να παίξουν τον ρόλο των Ρόμπιν αυτό ελέγχεται...

Στις διάφορες αυτοβιογραφίες του ο Μάικλ Τζόρνταν προέτασσε την αγάπη του για το παιχνίδι και αυτό είπε -και το εννοεί σε υπερθετικό βαθμό- τα ξημερώματα ο Λεμπρόν: «Τhe love of the game». Πρόσθεσε κιόλας το πάθος του για το παιχνίδι και να πώς «κάθε φορά που έχω την ευκαιρία να δένω τα κορδόνια μου και να φοράω τη στολή μου, βγαίνω έξω και κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ».

Και άλλοι κάνουν ό,τι καλύτερο μπορούν, απλώς το καλύτερο του Λεμπρόν δεν έχει μέτρο σύγκρισης, ακόμη κι όταν χωλαίνει και πονά, όπως συνέβη όταν έπεσε πάνω στο πόδι του ο (συμπαίκτης του) Λάρι Νανς τζούνιορ και στα οκτώ λεπτά τα οποία απέμεναν για τη λήξη του αγώνα, όχι μονάχα έμεινε όρθιος, αλλά έβαλε κιόλας 12 πόντους και κλείδωσε τη νίκη, την ισοφάριση και το δικαίωμα στον τίτλο της Ανατολής και στην όγδοη απανωτή σειρά τελικών του ΝΒΑ!

Μ’ αυτά και μ’ αυτά τα όργια τα οποία διαπράττει χωρίς σταματημό, μένει να φανεί μέχρι πού εκτείνονται τα όρια του...

Τα όρια του μπάσκετ, εννοώ, διότι τα δικά του είναι ανεξιχνίαστα και αβυσσαλέα!

Προηγουμένως τον χαρακτήρισα υπεράνθρωπο: είτε πρόκειται για τον υπεράνθρωπο του Νίτσε, είτε για έναν Superman, προφανώς ελλοχεύει ο κίνδυνος να δαιμονοποιηθεί η κατάσταση, αλλά ξα του...

Σε κάθε περίπτωση παίζει σαν να ‘ναι δαιμονισμένος!

Ο Λεμπρόν μετέτρεψε το 0-2 σε 2-2 και το 2-3 σε 3-3. Στα χρονικά του ΝΒΑ μονάχα 19 ομάδες από τις 300 που βρέθηκαν πίσω με 0-2, έχουν καταφέρει να διανύσουν όλο τον δρόμο προς την πρόκριση ή την κατάκτηση του τίτλου και δυο από δαύτες εικονογραφούνται από τη δική του αφεντομουτσουνάρα!

Αυτή τη στιγμή ο Λεμπρόν πηγαίνει κόντρα σε θεούς και δαίμονες: κόντρα στο προβάδισμα, στο πλεονέκτημα έδρας και στο εφετινό 10-0 των Σέλτικς στο Garden, κόντρα στο 94% της παράδοσης, κόντρα στις αδυναμίες των Καβαλίερς, κόντρα στη λογική, κόντρα στη φύση, ίσως και κόντρα στον εαυτό του!

Tι άλλο άραγε μας επιφυλάσσει; Πόσο θα μας καταπλήξει ακόμα; Πόσο θα σοκάρει τους αντιπάλους του; Πόσο περισσότερο θα τερματίζει αυτό που θεωρείται ως συντεταγμένο και οροθετημένο μπάσκετ;

Οι απαντήσεις, προσεχώς. Πολύ φοβάμαι πως εάν νομίζουμε ότι τα ξέρουμε όλα για τον Λεμπρόν, πλανώμεθα πλάνην οικτράν!

Best of internet