Ουδείς αναντικατάστατος, εκτός...

Ο Νίκος Παπαδογιάννης επιχειρεί να αναλύσει την ήττα του Ολυμπιακού με αγωνιστικά δεδομένα και όχι με όρους μεταφυσικής.

Ουδείς αναντικατάστατος, εκτός...

To ίδιο στατιστικό στοιχείο που έλαμπε σαν κορώνα στο κεφάλι του Ολυμπιακού μετά το τέλος της γ’ περιόδου ήταν ταυτόχρονα καμπανάκι συναγερμού: 10/20 τρίποντα σε 30 λεπτά, δίχως μάλιστα να μετέχει στην ομοβροντία ο δεύτερος καλύτερος σουτέρ της ομάδας Τόμπσον και δίχως να υπάρχει αντίστοιχο ποσοστό στην απέναντι πλευρά (1/11 τρ.).

Ο νόμος των πιθανοτήτων καθιστούσε πιθανότατη την εξισορρόπηση της ανορθογραφίας, αλλά ο Ολυμπιακός αδιαφόρησε και συνέχισε να ποντάρει στη ρουλέτα του μακρινού σουτ.

Σχεδόν όλες οι επιθέσεις του στο τελευταίο πεντάλεπτο έγιναν από την περιφέρεια, ακόμα και όταν είχε προηγηθεί –διπλό- επιθετικό ριμπάουντ.

Στην δ’ περίοδο, οι γηπεδούχοι έβαλαν 2/5 τρίποντα με αφετηρία ένα κάπως τυχερό του Ντορέλ Ράιτ στο 52-62 (όταν η μπάλα έπεσε στα χέρια του από τον ουρανό), ενώ οι φιλοξενούμενοι μετρούσαν 0/6, πριν βάλει ένα στο τέλος ο Στρέλνιεκς.

Προσπαθώ να πω, ότι ο Ολυμπιακός έκανε πιο εύκολη τη δουλειά των Γερμανών στην τελική ευθεία του αγώνα.

Την κυριαρχία του επί 30 λεπτά την έχτισε όχι με τρελά σουτ, αλλά με μεθοδικότητα και υπομονή. Η μπάλα πήγαινε συστηματικά στο «ποστ», δηλαδή στον Πρίντεζη, ο οποίος έσφιγγε την άμυνα γύρω του και δημιουργούσε ανισορροπία, όταν δεν τελείωνε ο ίδιος τις φάσεις.

Οι εμπνεύσεις του Σπανούλη, ο οποίος έστησε συνεργασίες και μοίρασε έτοιμα καλάθια χωρίς να κάνει λάθη (με εξαίρεση ένα, το οποίο όμως έγινε σε κρίσιμο σημείο) ήταν μία δεύτερη πηγή δημιουργίας.

Ωστόσο, ο Τρινκιέρι βρήκε καρωτίδα όταν έβγαλε την άμυνά του ψηλά με παίκτη αιχμή τον θαυμάσιο Ρούμπιτ και μίκρυνε τον ορίζοντα, δημιουργώντας ένα ναρκοπέδιο από κορμιά και χέρια στη γραμμή του τριπόντου.

Στο τελευταίο δεκάλεπτο του αγώνα, η μπάλα άρχισε να κολλάει στα χέρια των «ερυθρολεύκων», οι οποίοι χρεώθηκαν δύο φορές με παράβαση 24 δευτερολέπτων και υποχρεώθηκαν και σε τρία απονενοημένα σουτ απελπισίας τη στιγμή που ηχούσε η κόρνα.

Ακόμα και η τελευταία επίθεση ήταν της πυρκαγιάς. Τα 10 δευτερόλεπτα έμοιαζαν πολύ λιγότερα, από τη στιγμή που «έσπασε» το αρχικό πλάνο και έμεινε η μπάλα στα χέρια του αβοήθητου Σπανούλη.

Ο Ολυμπιακός τελείωσε τον αγώνα με 11/27 δίποντα και 11/30 τρίποντα, ενώ εκτέλεσε μόλις 10 βολές, έναντι 19 της Μπάμπεργκ. Υπέπεσε σε 13 λάθη, ενώ οι Γερμανοί μόλις σε 6.

Περισσότερο από ο,τιδήποτε άλλο, αυτοί οι αριθμοί υπογραμμίζουν ότι ο αναντικατάστατος παίκτης του φετινού Ολυμπιακού είναι ο Μιλουτίνοβ.

Η απουσία του Σέρβου άφησε ένα κραυγαλέο κενό στη θέση του σέντερ, όπου ο αρνητικός ΜακΛέιν είχε περισσότερα λάθη παρά πόντους, ενώ ο πενταδάτος Μπόγρης έγραψε κουλουράκια σε όλες τις στατιστικές κατηγορίες, αχρηστεύοντας και τρία πάρε-βάλε του Σπανούλη στα πρώτα λεπτά.

Ο Γιάννης Σφαιρόπουλος προσπάθησε να καμουφλάρει τη λειψανδρία με αλχημείες, αλλά τα χαμηλά σχήματα με τρεις γκαρντ και η μεταφορά του Πρίντεζη στο «5» επί δέκα λεπτά απλώς μετατόπισε το πρόβλημα λίγο παραέξω.

Η Μπρόζε όχι μόνο εξουδετέρωσε με ευκολία τα χλιαρά «ποσταρίσματα» του ανέτοιμου Παπαπέτρου, αλλά σημάδεψε ανελέητα τους Πρίντεζη-Ουίλτζερ στην άμυνα και πήρε τουλάχιστον 35 πόντους από το πεδίο ευθύνης των δύο.

Το παράξενο χαμόγελο –στα όρια του γέλιου- του Τρινκιέρι μετά το κλασσικό «two men game» που έφερε ένα καθοριστικό τρίποντο του Ρούμπιτ στο 62-62 (όταν η Μπάμπεργκ πρωτοπήρε τα ηνία του αγώνα) ήταν η  εικόνα που μου έμεινε στο μυαλό.

Εκείνη τη στιγμή, ο Ιταλός ήξερε ότι είχε πιάσει αιχμάλωτο τον αντίπαλό του.