Ο Νικ είναι φιλοσοφία, όχι μαθηματικά...

 Ο Γιάννης Ντεντόπουλος αφήνει έξω από το κάδρο το νέο παρ' ολίγον “triple double” του Νικ και στέκεται στον ήρεμο και ξεκάθαρο τρόπο που σκέφτεται και αποφασίζει μέσα στο παιχνίδι,  χωρίς να κάνει λάθη, ενώ προσθέτει στα κέρδη της Πόλης και τον Βουγιούκα. 

Ο Νικ είναι φιλοσοφία, όχι μαθηματικά...

 Για την εμφάνιση του Νικ Καλάθη, που κουβάλησε τον Παναθηναϊκό στις πλάτες του και τον οδήγησε σε ένα μεγάλο “διπλό”,  επί της Εφες μέσα στην Πόλη, θα πρέπει ήδη να έχουν εξαντληθεί τα κοσμητικά επίθετα και οι επαινετικοί προσδιορισμοί. Αυτό που έκανε πάνω στο παρκέ του “Sinan Erdem” μπορεί να χαρακτηριστεί “μπασκετική ραψωδία” ειδικά αν συνδυαστεί με τον βαθμό δυσκολίας του παιχνιδιού, την μορφή του και τον τρόπο που αυτός παρενέβη για να κριθεί.

Το αν θα πετύχει εκείνο το ρημάδι το “triple double”, που γυροφέρνει τα δυο τελευταία χρόνια, είναι απλά ένα θέμα για να ασχολούνται οι αριθμολάγνοι που πιστεύουν ότι ο συνδυασμός τριών διψήφιων αριθμών σε τρεις διαφορετικές κατηγορίες, μπορεί να συμπεριλάβει όλη την ουσία του πράγματος και να εκφράσει σε όλες της τις διαστάσεις την κλάση ενός παίκτη, ειδικά όταν μιλάμε για περιφερειακό, που στην πραγματικότητα κρατάει στα χέρια του την τύχη της ομάδας του. Ας πούμε ότι τα καταφέρνει σε κανένα ματς των +30 πόντων: και  τί έγινε;

Για την περίπτωση του Νικ, έχω την αίσθηση, ότι το πιο σημαντικό είναι ο τρόπος που μπορεί πλέον να διαχειρίζεται το ρυθμό του παιχνιδιού, η διαύγεια πνεύματος και η ηρεμία με την οποία παίρνει τις αποφάσεις. Πότε θα πάει αργά και πότε γρήγορα. Πότε, πού και σε ποιόν θα πασάρει ώστε να αυξήσει τα ποσοστά της ομαδικής αποτελεσματικότητας και κυρίως ο τρόπος που έχει αρχίσει να καταπολεμά την εσωτερική παρόρμηση που καλείται να αντιμετωπίσει κάθε φορά που αισθάνεται ότι η αντίπαλη άμυνα υποτιμά την ικανότητά του να σουτάρει έξω από το τρίποντο και τον αντιμετωπίζει με “under” στα pick and roll (ή pop) που στήνει με τον Γκιστ ή τον Σίνγλετον,  δίνοντάς του ελεύθερο χώρο να σουτάρει. Αυτό απαιτεί χαρακτήρα.

Κι αν οι περισσότεροι στέκονται στον σαγηνευτικό απολογισμό των 29 πόντων (με 7/13 δίποντα, 3/4 τρίποντα, 6/8 βολές), των 9 ριμπάουντ και των 10 ασίστ καλό θα είναι συνεχίσουν και να εστιάσουν σε μια στήλη που μπορεί να σημαίνει πολλά περισσότερα για ένα ματς εκτός έδρας, που κρίθηκε στον πόντο και εκείνος χρησιμοποιήθηκε 36 λεπτά. Αυτά είναι τα μόλις 2 λάθη που έκανε, τα οποία αποδείχθηκαν το ίδιο καθοριστικά για την οικονομία ενός τέτοιου παιχνιδιού, με το τρίποντο που έκανε το 82-79 και συμπλήρωσε ένα κρεσέντο 13 από τους τελευταίους 15 πόντους της ομάδας του στο τελευταίο πεντάλεπτο (ένα δίποντο έβαλε ο Ρίβερς).Για να μη βάλουμε και την αδιάκοπα θετική αμυντική του παρουσία η οποία δεν τον καθιστά έναν παίκτη που πρέπει να κρύψεις για να μην τον σημαδεύουν όλοι ως τη χαρά του αντίπαλου επιθετικού. Στην ακροτελεύτια τάπα που έκανε ο Γκιστ στον ΜακΚόλουμ και σφράγισε το “διπλό”, έβαλε κι εκείνος το χεράκι του.

Για να είμαστε ακριβοδίκαιοι, η επιθετική βελτίωση του Νικ, σχετίζεται απόλυτα και με τους παίκτες που έχει δίπλα του να αξιοποιήσει αλλά και με την επιθετική λογική που έχει αποκτήσει ο Παναθηναϊκός επί Πασκουάλ και απαιτεί αν μη τι άλλο διαρκή κίνηση και των παικτών και της μπάλας. Επίσης έχει να κάνει και με την υποστήριξη που του προσφέρει πια ο Λεκαβίτσιους. Το να παίξει ένα ματς 36 λεπτά είναι πολύ διαφορετικό από το να παίζει σε όλα τα ματς 36 λεπτά.

Κι επειδή με αυτά και με εκείνα,  θαρρώ πως έχουμε λύσει το θέμα των απολαβών (του) που είναι της τάξης των 2 εκατομμυρίων και πέρυσι απασχολούσε τους μπασκετικούς περισσότερο από την Εφορία, είναι πια ξεκάθαρο ότι αν ο Νικ βγει στην αγορά, αυτά τα λεφτά θα τα βρει ξεκούραστα.

Όπως επίσης για να μην το αφήσουμε να περάσει έτσι, υπήρξε άλλος ένας παίκτης που αν έλειπε από το συγκεκριμένο παιχνίδι μπορεί το φινάλε του να ήταν διαφορετικό. Ο Ίαν Βουγιούκας ήταν αυτός που έβαλε ένα μπελά στο δίδυμο Ντάνστον -Στίματς,  ειδικά σε μια φάση που η Εφες είχε ξεφύγει με 7 πόντους και είχε πάρει τα πάνω της. Ο Έλληνας σέντερ, έβαλε το χεράκι του και υπενθύμισε ότι κάθε καλός παίκτης, μπορεί να βρει τη στιγμή του. Σίγουρα δεν είναι ο βασικός σέντερ ή το φόβητρο που μπορεί να διαμορφώσει τις ισορροπίες, αλλά είναι ικανός να δώσει λύσεις αν χρησιμοποιηθεί σωστά και ο ίδιος είναι πρόθυμος να θυσιαστεί.